PlusReportage

Pabostudenten: ‘Lesgeven is nog steeds mijn droom’

Donderdag en vrijdag staken leraren. Ze eisen meer geld en minder werkdruk. Pabostudenten aan de HvA hopen dat de acties wat opleveren, maar laten zich niet afschrikken door de nadelen van het vak. ‘Je wordt leraar uit passie voor het vak.’

Bo de Oude (20).Beeld Lin Woldendorp

Bo de Oude (20) wil later lesgeven aan groep 3 tot en met 6

“Ik weet al van jongs af aan dat ik juf wil worden. Eerst leek het me vooral leuk om voor de klas te staan. Naarmate ik ouder werd, heeft dat meer vorm gekregen. Als juf kan ik een kind iets meegeven en bijdragen aan de ontwikkeling van een leerling. Een goede meester of juf blijft je de rest van je leven bij. Ik wil ze natuurlijk helpen bij taal en rekenen maar ook heel graag kennis over de wereld bijbrengen en hen leren over normen en waarden. De basis is enorm belangrijk. En tja, ik ga inderdaad niet veel verdienen. Dat weet ik. Ik denk ook dat het lage salaris iets is dat mensen tegenhoudt. Je kunt ook iets anders studeren en in het bedrijfsleven gaan werken. Dat is een keuze die iedereen voor zichzelf maakt. Al kun je ook stellen: de mensen die nu nog kiezen voor het onderwijs doen dat omdat ze intrinsiek gemotiveerd zijn. Dat geldt ook voor mij: dit is mijn droombaan. En misschien dragen de huidige ontwikkelingen wel bij aan een betere positie voor leraren in de toekomst. Dat zou fijn zijn. Dan staken de leerkrachten in ieder geval niet voor niets. Opleidingen moeten ook inspelen op de ontwikkelingen: de pabo moet aantrekkelijker gemaakt worden voor jonge mensen. Dat kan denk ik al door de eisen te versoepelen. De rekentoets en de taaltoets, die schrikken studenten alleen maar af.”

Jordi Natrop (21).Beeld Lin Woldendorp

Jordi Natrop (21) wil later lesgeven aan leerlingen uit groep 7 en 8

“Volgens mij is het een hele goede ontwikkeling dat het onderwijs zoveel actie voert. Er zijn veel problemen in het onderwijs waar nog altijd niets of te weinig aan wordt gedaan om ze te verhelpen. Op de eerste plaats het lerarentekort natuurlijk. Daardoor wordt de werkdruk hoger en krijgen leraren minder plezier in hun vak. De waardering voor docenten is ook nog steeds ondermaats. Het salaris speelt hierin ook een rol. Ik denk dat het staken alleen maar positieve effecten kan hebben voor het loonstrookje van leraren in de toekomst. Baat het niet, dan schaadt het niet. Maar ik denk ook dat iedereen die het onderwijs in wil, weet dat ze niet veel gaan verdienen. Dat is voor mij oké. Niet iedereen hoeft rijk te worden. Ik hoop wel dat de overheid de huidige opstanden ziet als een noodsignaal. Er moet iets veranderen en ik denk dat alle acties van de afgelopen tijd wel een positieve impact zullen hebben. Zelfs als dat niet zo is, ga ik door met mijn opleiding en lesgeven op een basisschool. In groep 5 had ik een meester en hij was zo tof. Zijn houding, zijn manier van lesgeven, de sfeer in de klas die er door hem ontstond, die meester was echt een voorbeeld voor mij en andere jongens in de klas. Hem zal ik nooit vergeten. Door hem heb ik voor de pabo gekozen. Op veel basisscholen werken vooral vrouwen. Dan heb je als jongen geen rolmodel, terwijl ik weet hoe belangrijk dat is. Je wil iemand waar je tegenop kan kijken en die op jou lijkt. Als ik afgestudeerd ben, wil een voorbeeld zijn voor andere jongens.”

Sophie Steltman (21).Beeld Lin Woldendorp

Sophie Steltman (21) weet nog niet aan welke groepen ze les wil geven

“Leraren vragen de laatste tijd veel aandacht en terecht als je het mij vraagt. We moeten zuinig zijn op beroepen waar anderen van afhankelijk zijn. Zoals leerkrachten of mensen uit de zorg. Het salaris van leerkrachten is nu niet in evenwicht met de werkdruk. Dat maak ik van dichtbij mee tijdens mijn stage. Elke dinsdag loop ik mee bij een leraar op de basisschool en dan zie ik hoeveel je moet doen. En los van de werkdruk: je leidt de toekomst op, daar mag meer waardering tegenover staan. Het is alleen maar goed dat leraren van zich blijven laten horen en zich niet bij de situatie neerleggen. Nu kan er iets veranderen. Sterker: er moet iets veranderen. Toch weerhoudt de huidige situatie me er niet van om van studie te switchen. Je wordt leraar uit passie voor het vak. Dat verdienen de kinderen aan wie je lesgeeft ook. Die passie voor het lerarenvak moet wel gekoesterd worden. Door goede arbeidsvoorwaarden bijvoorbeeld, maar er moet ook beter naar de opleiding gekeken worden. De beruchte rekentoets bijvoorbeeld. Die heb ik na vijf keer nog steeds niet gehaald en de studielast is hoog. We hebben dit blok vijf tentamens en dan nog opdrachten en stage. Dat is veel, maar ik heb een doel gesteld: afstuderen, juf worden en kinderen onderwijzen. Daar ga ik voor.”

Sanne van den Hoven (23).Beeld Lin Woldendorp

Sanne van den Hoven (23) wil later lesgeven aan groep 1 en 2

“Mijn moeder is juf en toen ik niet wist wat ik wilde studeren heb ik voor de pabo gekozen. Het was een veilige keuze. Gaandeweg heb ik gemerkt dat ik het heel belangrijk vind om kinderen te helpen, vooral de kinderen die niet of minder goed gezien worden. Dat heb ik ontdekt tijdens mijn stage. Leraren die voor volle klassen staan hebben het heel druk en zijn blij dat ze een stagiair hebben. Ze hebben ons, pabostudenten, nodig. Dat zou overigens niet zo moeten zijn. Ik ben daarom heel blij dat het onderwijs zoveel aandacht krijgt. Dat juich ik toe. Iedereen mag zien dat het lerarentekort enorm is en dat leerkrachten erg weinig betaald krijgen. De pabo is een zware opleiding en de baan die volgt is ook zwaar, daar moet een evenredig bedrag tegenover staan. Ook vind ik dat het curriculum van de pabo herzien moet worden. De reken- en taaltoets bijvoorbeeld zijn een groot struikelblok voor veel studenten. Eerst was het zo dat je de toetsen binnen een jaar moest halen en anders moest stoppen met de opleiding. Nu mag je er twee jaar over doen, maar het tweede jaar krijg je geen hulp. Je bent dan op jezelf aangewezen. Ik snap dat er gefocust wordt op een lerarentekort, maar er moeten wel studenten overblijven om op te leiden tot leraren. Daar moet in geïnvesteerd worden. Niet alleen met geld, ook met tijd. Als ik straks afgestudeerd ben wil ik voor de klas staan, maar niet voor altijd. Ik wil beginnen bij de kleuters en doorstromen naar kinderen met specifieke problemen; de kinderen waarvoor nu amper tijd is.”

Dit is waarom de leraren deze week opnieuw gaan staken

De leerkrachten willen minder werkdruk, voldoende collega’s en een fatsoenlijk salaris. Niet alle leerkrachten krijgen tijdens de staking doorbetaald.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden