Plus

Oud-bokser Rudi Lubbers is terug: 'Ik voel me heerlijk'

Oud-topbokser Rudi Lubbers, die verkommerde in de Bulgaarse winter, is drie weken terug in Nederland. Terwijl zijn vriendin in het AMC bijkomt, mobiliseren zijn vrienden hulp en geld.

Rudi Lubbers: 'Ik had bevroren handen en voeten. Mijn voeten voelden alsof ik klompen aan had.' Beeld Pim Ras

Het klinkt gek, maar Rudi Lubbers (73) mist Bulgarije. De mensen, het vrije leven, het dorpje Kosharitsa, zijn witte Volkswagenbusje. Ja, zelfs die laatste maanden, toen hij met zijn partner Ria Bartling (74) en hun vijf honden onder erbarmelijke omstandigheden in het busje bivakkeerde. "Eigenlijk mis ik het busje meer dan Kosharitsa," zegt Lubbers. "De zomerdagen waren daar prachtig. De honden hadden de ruimte. Elke dag ging ik in het dorp boodschappen doen. Ik had een winkel waar ik onbeperkt op rekening boodschappen mocht doen. Elke zestiende van de maand, als mijn AOW werd gestort, betaalde ik."

De winterse kou van Bulgarije heeft plaatsgemaakt voor een warme lentezon in het Amsterdamse Bos. Lubbers is enkele weken terug in Nederland. Hij woont voorlopig bij zijn zoon Marco. "De laatste periode in de Bulgaarse rimboe ben ik 12 kilo kwijtgeraakt, van 90 naar 78. Maar ik voel me heerlijk."

Hij slijt zijn dagen voornamelijk bij Ria in het AMC. Ze herstelt van een dubbele longontsteking, opgelopen in dat busje in Bulgarije. Binnenkort verhuist ze naar een wooncentrum voor dementerenden. "Ze herkent me nog wel, maar soms zegt ze ook zomaar: waar is Rudi. Ik mis Rudi. Nee, jij bent Rudi niet, ik wil de échte. Maar zolang ik bij haar ben, is het goed."

Verward van de weg gehaald
Met Ria gaat het sinds drie jaar geestelijk bergafwaarts. Dat werd duidelijk toen Lubbers eind 2015 Nederland voor het laatst bezocht. Hij wilde kerst en oud en nieuw vieren bij zijn zoon Marco. Hij reed in zijn busje naar Nederland, Ria reed in haar Toyota achter hem aan.

"In Oostenrijk was ik haar ineens kwijt. Ze had de afslag naar Innsbruck genomen in plaats van naar München. Bij de Duitse grens heb ik zes uur gewacht. Ik dacht dat ze me misschien al voorbij was en ben doorgereden naar Nederland. Toen werden we gebeld. Ze was in Oostenrijk verward van de weg gehaald en opgenomen in een verzorgingshuis. Daar heb ik haar opgehaald."

Het leven van Lubbers voelt als zijn heroïsche gevecht met Muhammad Ali in 1973. Hij kreeg in Jakarta twaalf ronden klappen van de grootste bokser aller tijden, maar bleef op de been. Na zijn bokscarrière leidde Lubbers een zwervend bestaan. Hij reisde door Europa met kermis­attracties, woonde in een daklozenpension, sliep in caravans op parkeerplaatsen en zat - naar eigen zeggen onschuldig - ruim vier jaar in een Portugese cel op verdenking van drugssmokkel.

Pretpark aan de Zwarte Zee
Nederland verloor hem in 2009 uit het oog. Oud-profwielrenner Rini Wagtmans plukte hem uit een caravan op een parkeerplaats in het Limburgse Swalmen en regelde een huisje in Meerle, net over de grens in België. "Ik had daar een mooie tijd. Ik was geliefd in het dorp. Mensen zagen dat ik geen uitslover was."

Na ruim een jaar werden Rudi en Ria daar uit huis gezet vanwege overlast. In 2010 vertrokken ze naar Bulgarije. Daar woont Ria's zoon, die kermisattracties in een pretpark aan de Zwarte Zee runt. Rudi leefde van zijn AOW. "Alles is daar drie keer goedkoper. Zolang je geen rare dingen doet, kun je daar prima van leven. Ik was een tevreden mens, kon lekker langs het strand en in het bos wandelen."

Lange tijd was er geen vuiltje aan de lucht, tot de AOW van Ria werd stopgezet. "Waar ze woonde, kwam geen postbode. De post werd 200 meter van haar huis onder een grote kei gelegd. Je moest elke dag zelf kijken. Dat wisten we niet. We kregen dus nooit post uit Nederland. Toen haar AOW werd ingehouden, leefden we alleen van mijn uitkering. Ik kan Rietje niet alleen laten zonder geld. Ik voel me verplicht voor haar te zorgen."

Weggesleept busje
Ria en Rudi zijn al ruim veertig jaar onafscheidelijk. Soms kunnen ze niet mét elkaar, maar nog vaker kunnen ze niet zónder elkaar. Zijn liefde voor Ria verbond hem ook aan de vele zwerfhonden waar zij zich over ontfermde.

Daardoor ging het begin juni vorig jaar mis in hun laatste huis in Kosharitsa. Eén dag voordat het programma Andere Tijden Sport hem daar opzocht, werden ze het huis uitgezet vanwege de overlast van hun vijftien honden. De meeste werden in beslag genomen. "We hebben eerst een paar dagen in het busje voor de deur gestaan. De eigenaar van het huis wilde ons daar weg hebben. Het busje was al kapot, ze hebben het weggesleept naar een plek langs een landweg. Ria wilde de hondjes niet wegdoen, dus we konden geen kant op. Zij ging achterin het busje liggen, ik sliep voor in de cabine."

De beelden van díé plek 'in de rimboe' maakten een maand geleden veel los. Zeker toen bleek dat de situatie van het stel penibel werd. De deur van het busje was kapot en Ria was doodziek geworden.

"Ze lag achter in het busje en wilde er niet meer uit. Ik maakte broodjes met knoflookpepertjes, tomaat en een sausje, om te overleven. De volgende dag lag de helft op de grond, weggemoffeld, of was aan de hondjes gegeven. Maar ze maakte niet duidelijk dat ze hulp nodig had. Ik zei: Riet, dit gaat zo niet. Maar zij wilde een kacheltje kopen en na de winter weer de kermis op."

Bevroren handen
De winter in Bulgarije was redelijk mild. Dorpsbewoners brachten een matras en dekens. "Mensen zeiden: Rudi, straks slaat het weer om en dan vries je dood. Ik dacht: dat zal wel meevallen. Maar er waren drie dagen dat het 6 à 7 graden onder nul was. Ik had bevroren handen en voeten. Mijn voeten voelden alsof ik klompen aan had."

Zelfs nu hij enkele weken in Nederland is, voelen zijn ledematen nog aan alsof ze niet helemaal zijn ontdooid. Maar de geest is nog helder en zijn geheugen ijzersterk. Hij lepelt moeiteloos namen uit het verleden op, statistieken, analyses van zijn bokswedstrijden en zelfs anekdotes van zijn voetbalcarrière in Uithoorn. "Ik had een keihard schot, hoor."

Leven op de rails
Nu laat hij zich noodgedwongen door Nederland omarmen, het land dat hij jarenlang vermeed en vervloekte toen hij wegkwijnde in de gevangenis. De giften en hulpacties stromen nu nog steeds binnen. Om hem heen staat een team van mensen dat ervoor zorgt dat hij zijn leven op de rails houdt.

Met de kersverse Stichting Rudi Lubbers After Sport wil hij zijn ervaringen delen om te voorkomen dat andere topsporters afglijden. Journalist Charles Groenhuijsen stoomt hem klaar om vijf lezingen te geven. "Er zijn ex-topsporters die hetzelfde hebben meegemaakt als ik. Het ergste is dat je aan de drank of drugs gaat. Die mensen wil ik leren dat je jezelf moet blijven. Denk terug aan de sport die je bedreven hebt en wees goed voor je medemens."

Als kermiszoon en profbokser heeft Lubbers de wereld rondgereisd, van Alaska tot Zuid-Afrika. Het zit in zijn genen: zwerven, leven zonder een thuis. Maar nu moet hij concessies doen. Zijn Ria houdt hem voorlopig in Nederland. "Dat betekent voor mij dat ik ook permanent hier moet blijven. Ik kan niet weken weggaan."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden