Thomas Acda Beeld Wolff

Op zoek naar een doelpunt op het podium

Plus Column

Terwijl ik zing, en zo achteloos akkoorden grijp dat ze nooit allemaal in dit lied kunnen horen, besef ik dat ik me veel beter moet concentreren. De mensen hebben betaald, de zaal is uitverkocht en geladen met een elektrische sfeer waaraan je voelt dat dit een topavond kan worden. Maar ik kan het niet helpen.

Stralend in het theaterlicht, midden op het podium, zing ik een lied dat ik al duizenden keren gespeeld heb en ondertussen graas ik door het in het donker zittende publiek om te kijken hoe de wedstrijd gaat. Al krijg ik maar een hínt van een doelpunt, dan kan ik verder.

We gingen om kwart over acht op, de wedstrijd begon kwart voor negen en aangezien we nu bij dit lied zijn, is de tweede helft net begonnen. Ik negeer de mensen die met tranen in hun ogen dankbaar opkijken. In het volle besef dat ze niet verwacht hadden ooit nog een echt oud nummer te horen, kijk ik ze liever niet in de ogen.

Niet de hele zaal huilt, hoor, maar sommigen hebben er goeie herinneringen aan en als ik die emotie op mijn eigen gevoel bij dit lied moet stapelen, kunnen we net zo goed meteen in groepstherapie gaan. Bovendien, ik wil weten hoeveel het staat!

Met drie punten aan deze competitie ­beginnen zou een geweldig begin zijn. Zondag tegen Duitsland wordt het al lastig genoeg.

Zijn net PSV'ers, die Duitsers. Die kunnen nog scoren als de scheids al in zijn auto op weg naar huis is. Maar die wedstrijd kan ik zien, zondag speel ik niet.

Je mist veel voetbal als theatermaker. Interlands en de Champions League zijn meestal op dinsdag, woensdag en donderdag en dat is een gewone werkavond in ons vak. Je kunt een speellijst niet van tevoren leeg plannen op deze avonden, want komen we wel zo ver? Snap je?

Links gaat een lichtje aan! O nee, het is een iWatch. Die kun je op de theaterstand zetten, zodat niet elke keer als je arm omhooggaat het scherm oplicht. Volgende keer verwerken in de show, die tip. Nu verder zoeken. Naar mannen die kaarten kochten voordat de wedstrijddag bekend werd. Of gewoon mee moesten met hun vrouw.

Daar! Achterin, een telefoon. Het licht schijnt de man in het gezicht. Hoe kijkt het gezicht? Vrolijk? Bezorgd? Neutraal. Hij kijkt neutraal. Zijn vrouw kijkt boos. Hij maakt een yes-gebaar. Yes!

Twee seconden weet ik het zeker, we winnen. Maar wat als het een Wit-Rus is? En wanneer moet Ajax tegen Juventus, trouwens? Kak, nu heb ik twee problemen.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden