Op het schoolplein van het Cornelius Haga is zwijgen goud

Het Cornelius Haga Lyceum was ­vanmorgen gewoon open. Maar in de klassen gingen de luiken dicht.

Het Cornelius Haga Lyceum Beeld ANP

Dat is op elke school hetzelfde: jongens die extra vroeg komen om alvast te gaan voetballen. In de voetbalkooi naast het plein zijn een stuk of zeven jongens aan het klooien met een bal - later zullen zich overigens ook een paar meisjes aansluiten. Op de vraag of ze iets willen zeggen, komt een van hen welwillend aanlopen. Vlak voor hij bij de tralies is, bedenkt hij zich.

"Zwijgrecht!" roept een andere, grotere jongen.

"Zwijgen is goud!" roept een derde.

Als de eerste bel gaat, lopen ze richting de voordeur. "Niet met vreemden praten," zeggen ze half tegen elkaar, half tegen de verslaggever.

Die instructie heeft iedereen ontvangen, zoveel is duidelijk. Een meisje dat haar fiets op slot zet, staart glazig voor zich uit als haar wordt gevraagd wat ze vindt van het nieuws dat haar school in verband wordt gebracht met een terroristische organisatie. Voor ze een antwoord kan formuleren, staat een grote rossige man in een blauwe sweater naast haar. Hij stuurt haar naar binnen en vraagt de verslaggever om van het plein te gaan.

Kan hém dan iets worden gevraagd?

De uitgestoken hand ter kennismaking weigert hij, 'uit respect voor u', en een verklaring? "Daar zijn we mee bezig." Daarna houdt hij zich vooral bezig met het zo snel mogelijk naar binnen roepen van de leerlingen.

Joviaal verhaal
De enige die wil praten is een man die zijn vrouw heeft afgezet bij de school. Zij werkt bij jeugdzorg, vertelt hij, en begeleidt elke vrijdag leerlingen. Dan komt een man naar buiten die een arm om hem heen slaat en joviaal een verhaal begint over verre reizen die ze samen gaan ondernemen. En of de mevrouw van de pers weer achter het hek wil gaan staan.

Wil hij wat zeggen? "Ik ben de wc-schoonmaker! Wie wil nou iets vragen aan een wc-schoonmaker?"

Nog één poging, bij een vrouw die met haar zoon aan komt lopen. "Ik vind er wel wat van," zegt ze eerst. "Maar ik weet niet wat er aan de hand is."

Haar zoon: "Er is niks aan de hand!"

De moeder: "We zijn hier zomaar."

En die verklaring? De voordeur zit inmiddels op slot, door een kier vraagt de 'wc-schoonmaker' ons om buiten het plein te wachten. Tegen nieuwsgierige jongens achter hem: "Ga naar de klas! Je moet denken aan je wiskunde, aan je natuurkunde!"

Aan de andere kant drukken meisjes hun neus tegen het raam. Een laatkomer wordt binnengeroepen. Dan gaan de rolluiken dicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden