Plus Reportage

‘Olly’ Hassoldt (91) restaureert al 75 jaar: ‘Ik stort nog lang niet in’

Jozef Christiaan ‘Olly’ Hassoldt behandelt elk stuk antiek met liefdevol geduld. Beeld Marc Driessen

Voor antiekrestauratie is Amsterdam al 227 jaar welkom bij de firma Hassoldt. Ooit midden in de stad gevestigd, maar inmiddels alweer jaren op de zolder van ‘Olly’ Hassoldt zelf in Zuidoost. De 91-jarige zit 75 jaar in het vak en peinst niet over stoppen.

Het is best vol in de werkplaats van Jozef Christiaan ‘Olly’ Hassoldt. De zolder van de woning in de Jacob Krüsestraat staat vol vitrinekasten met bloedkoraal, ivoren engeltjes en parelmoeren theekistjes. Het tekort aan ruimte voor al die bijzondere attributen heeft erin geresulteerd dat zelfs de in de werkplaats ingebouwde sauna opslagruimte is geworden. Dit tot grote ergernis van Hassoldts vrouw. Evie Hassoldt: “Ik heb het jaren lang weten te voorkomen. Op een gegeven moment lag ik heel even in het ziekenhuis, en toen ik terugkwam stond de sauna helemaal vol spullen.”

Vloeibaar hout

Uiteindelijk, weten beide echtelieden, draait het hier in huis om het vak. Trots haalt Hassoldt een grote olifant van donker ebbenhout tevoorschijn. Het beeld lijkt nu weinig te mankeren, maar dat was even geleden wel anders. Vol diepe barsten was de olifant afgeleverd, maar die zijn inmiddels mooi opgevuld met vloeibaar hout. De 72-jarige mevrouw die het beeld kwam brengen had het als klein kind als hobbelpaard gebruikt, waarna het decennia lang in haar huis had gestaan. Evie: “Dat zien we vaker, dat mensen antieke dingen pas veel later gaan restaureren, als het moment nadert dat ze het door moeten gaan geven.”

Zo is de firma elke dag in bedrijf, eigenlijk zoals het bedrijf al 227 jaar actief is in Amsterdam – ooit begonnen op de Leidsestraat, maar ook op het Rokin en de Maasstraat. Christiaan Hassoldt is met zijn 91 jaar en 75 jaar als antiekrestaurateur op de teller nog bijna elke dag te vinden in zijn werkplaats aan huis. Over stoppen valt niet te praten.

Of hij dan nooit merkt dat hij al ruim op leeftijd is? “Natuurlijk word ik wel ouder, maar ik stort echt nog lang niet in.” Dochter Saskia onderbreekt haar vader: “Maar in november heb je echt heel veel geluk gehad.” Saskia en Evie vertellen over de enige dag in de geschiedenis dat het goed mis leek te gaan met de 91-jarige Olly. Evie was net even naar de pedicure, Saskia zat erbij op zolder. “Hij zat op zijn kruk en boog voorover om iets op te rapen, maar hij bleef er gewoon in hangen. De paniek bij mij en mijn zus was groot. Vijftien minuten lang was hij helemaal weg. Later bleek dat hij een heel lage bloeddruk had.”

Olly valt haar in de rede: “Ik weet alles nog, hoor. Daar in dat stoeltje heb ik even rustig zitten bijkomen en daarna had ik nergens last meer van.”

Druk op de ketel

Voor Hassoldt zal het restaureren nooit vervelen. Hij zou niet anders willen, en dus maakt hij nog elke dag de klim naar zolder. “Ik ontbijt nooit, ik heb echt geen bijzonder gezondheidsgeheim. Ik functioneer gewoon het beste als er veel druk op de ketel is, daar wordt mijn humeur beter van.” Dat er tegenwoordig steeds meer mensen kampen met een burn-out als gevolg van een te hoge werkdruk, vindt Olly dan ook onbegrijpelijk. “Dat vind ik zo’n flauwekul, ik geloof er helemaal niks van, hou eens op met die onzin. Je moet gewoon doorgaan, dat is juist het geheim.”

Hij heeft zich nog nooit laten opjutten door klanten met haast. “Als er haast is, wijs ik ze de deur. Er moet tijd zijn om na te denken hoe je iets het best kan restaureren. Dan moet je het ook even kunnen wegleggen, om vervolgens ’s nachts een keer wakker te schrikken omdat je plots de oplossing hebt.”

Toch ziet ook hij de tijden veranderen. De firma heeft de afgelopen jaren veel klanten verloren, simpelweg omdat zij zijn overleden. “We hebben soms wel vier begrafenissen in een maand, en voor al die klanten die we verliezen komen weinig nieuwe terug.”

Jongere generaties houden zich nog weinig bezig met antiek, weet Hassoldt. Dat ziet hij ook in het familiebedrijf. Zijn dochters zijn ‘gezegend’ met talent en een passie voor het restauratiewerk, maar na hun generatie houdt het waarschijnlijk op. Hij verwacht dat er voor zijn kleinkinderen niet meer voldoende werk zal zijn om de zaak draaiend te houden en daar heeft hij vrede mee. Het laatste wat hij wil is dat nageslacht zich verplicht voelt om de firma voort te zetten.

Nu is het weer tijd voor werk: aan een ivoren draak ontbreekt een klauwtje. “Alleen mijn ogen zijn achteruitgegaan.” Dus moet Evie helpen het kleine onderdeel opnieuw te bevestigen. Zo hoopt Olly zich de rest van zijn leven over antieke beeldjes, lijsten en sieradenkistjes te kunnen buigen. “Zodra ik hiermee ophoud, kun je me wegdragen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden