PlusInterview

Moeder van ontvoerde Insiya: ‘Dit onrecht kan niet voortbestaan’

Nadia Rashid (38), de moeder van de in 2016 ontvoerde Amsterdamse peuter Insiya, kan juridisch niets meer doen. De daders en haar vader zijn dit jaar veroordeeld, maar haar inmiddels 6-jarige dochter heeft ze nog niet terug. ‘Het is tijd voor actie.’

Hanneloes Pen
Nadia Rachid: ‘Ik ben doordrongen van de realiteit. Ik leef niet in een sprookje.’ Beeld Nosh Neneh
Nadia Rachid: ‘Ik ben doordrongen van de realiteit. Ik leef niet in een sprookje.’Beeld Nosh Neneh

Het jaar van

Dit is de eerste aflevering van de interviewserie Het jaar van, waarin markante Amsterdammers terugblikken op hun 2020.

Hoe gaat het met u?

“Het is een van de gangbaarste vragen, maar ook een van de moeilijkste. Ik houd me er niet mee bezig. Ik kom niet toe aan mijn eigen emoties, verdriet, frustraties, ongeloof en boosheid. Ik zet ze op een tweede plaats en ga door. Het is de kracht van een ouder om zichzelf overeind te houden. Er is ook geen tijd om te dealen met de vraag: hoe gaat het met mij?”

Is dat een overlevingsmechanisme?

“Nee. Ik sta met beide benen op de grond. Ik maak me geen illusies over een oplossing binnen 24 uur. Ik ben doordrongen van de realiteit. Ik leef niet in een sprookje. Insiya zit duizenden kilometers verderop.”

De eerste rechtszaak tegen de ontvoerders van de tot in de puntjes voorbereide ‘Operatie Barney’ begon in 2018. Dit jaar is ook, bij verstek, de rechtszaak behandeld van Insiya’s vader, de in India woonachtige Shehzad Hemani, opdrachtgever van de ontvoering. Hij kreeg negen jaar cel. Wat kunt u nog?

“Ik ben uitgeprocedeerd. Ik heb rechtszaken gevoerd en alles gewonnen. Die tijd is voorbij. Ik had niet gedacht dat het allemaal zo lang zou duren, dat ik het aan zou kunnen en zou overleven. De paniek toen mijn destijds tweeënhalf jaar oude kind werd ontvoerd, was zo groot. Insiya wordt nu al vier jaar lang van haar vrijheid beroofd. Ze leeft al vier jaar in gijzeling. Dat is zeventig procent van haar leven. Ik moet die situatie stoppen. Dit kan niet voortduren.”

Verschillende ministers kwamen aan de zaak te pas. ­Premier Rutte en de koning hebben zich met ermee bemoeid. Koningin Máxima heeft u persoonlijk een brief gestuurd. Er is een petitie en een brievenactie opgezet: ‘Bring Insiya back’. U bent in vele praatprogramma’s te gast geweest. Wat is uw plan?

“Er worden mensenrechten op een ernstige manier geschonden. De tijd van de stille diplomatie is al lang voorbij. De regering is nu aan zet. Waarom doen ze niets? Waarom gaat minister Blok van Buitenlandse Zaken niet naar India? Waarom laten we onze tanden niet zien? Het is tijd voor actie.”

Hoe is het contact met Insiya al die jaren verlopen?

“Ik heb Insiya slechts drie keer gesproken. De laatste keer in 2018. Daarna heb ik haar niet meer gezien of gesproken. Hoe ze er nu uitziet, weet ik niet. Ik heb ook geen foto’s van haar gekregen. Ik stel me haar voor als zesjarige: een meisje met mooie krulletjes, grote ogen, volle wimpers en bolle wangen. En met een ondeugende lach. Ik schrijf haar brieven, daarin zeg ik dat ik van haar hou en haar wil knuffelen. Ik schrijf dat we samen haar nagels gaan lakken en haar haar gaan vlechten. Op elke verjaardag van Insiya bak ik een roze taart met aardbeienvulling. De familie kookt dan een rijstschotel, haar favoriete eten. We kijken bij mij thuis oude filmpjes en foto’s van Insiya en zingen voor haar. Ik blijf met haar in gesprek. Dat ik haar terugzie, staat als een paal boven water. Ik geef niet op.”

Dit is bijna niet vol te houden.

“Nee, het is ook niet vol te houden.” Nadia pakt een zakdoek. “Maar ik doe het voor Insiya. Ik wil dat ze mijn kracht ziet, niet mijn ellende. Zij mag niet getekend worden door wat haar is overkomen. Ik heb andere ouders gesproken van wie een kind is ontvoerd. Ik heb kinderen gesproken die het slachtoffer zijn geweest van een ontvoering. Zij hebben er nog steeds last van. Ik wil me niet voorstellen welke schade Insiya heeft opgelopen. Ze is illegaal weggehaald, gegijzeld, ontvoerd en gebrainwasht. Ik ben bang dat ik die littekens niet kan wissen.”

Weet u wel hoe het met haar gaat?

“Ook niet. We weten helemaal niets. Het is één grote blinde vlek.”

Uw moeder, broer en zus hebben u altijd gesteund. Ze gingen mee naar de rechtszaken en stonden altijd aan uw zijde. Insiya werd ontvoerd uit het huis van uw moeder. Hoe gaat het met haar?

“Mijn moeder heeft alles zien gebeuren. Ze heeft PTSS, posttraumatische stressstoornis. Ze herbeleeft alles en kampt met een schuldgevoel: waarom deed ik de deur open? Ze ziet mij elke dag vechten, ze ziet me uitgeput en op mijn zwakke, meest ellendige momenten. Daarbij voelt ze het gemis van een kleindochter. Insiya en mijn moeder waren zo close. Mijn moeder kwam vijftig jaar geleden uit Pakistan hierheen en dacht in een veilig land met mensenrechten te wonen. Ze breekt elke keer.” Huilend: “De resten van het broodje pindakaas dat Insiya in haar hand had toen ze werd vastgegrepen, heeft ze heel lang bewaard.”

Waar haalt u de hoop vandaan dat het ooit goed komt?

“Dat is geen hoop. Ik heb het vertrouwen dat dit onrecht niet kan voortbestaan.”

U bent psycholoog. Heeft u daar nog iets aan voor uzelf?

“Ik weet hoe het copingmechanisme werkt. Hoe mensen met problemen en stress omgaan. Ik weet over het ontwikkelingsproces van een kind. Als psycholoog kan ik beter inschatten wat de psychische schade is voor mezelf en mijn dochter. Maar Insiya heeft niets aan een moeder die alleen maar huilt en niets doet. Ik weet zeker dat ze me nog kent. Twee jaar geleden zag ze me op Skype. Ze liet haar lange haren zien en zag mijn lange haren. Ze wist: dit is mijn mama. Dat vergeet ze niet.”

Wat hebben de ontvoerde kinderen die u hebt gesproken hierover gezegd?

“Die ontvoerde kinderen hebben de ouder die hen heeft ontvoerd op latere leeftijd vragen gesteld: waarom heb je dit gedaan? Om mama of papa terug te pakken? Op tien- of elfjarige leeftijd begint de gewaarwording. Dan gaat ook Insiya naar het ware verhaal zoeken.”

Het is een rouwproces waar geen einde aan komt, zei de rechter in oktober van dit jaar toen de zaak van Hemani werd behandeld. Wat vindt u van die uitspraak?

“Er moet een einde aan komen. Voor mij is dat als ik Insiya in mijn armen kan sluiten. Maar verloren tijd kun je niet inhalen. Ik wilde dat ik kon vorderen om die tijd terug te krijgen.”

Terugblik 2020

Hoogtepunt: “Dat is zo raar om te benoemen. Er is geen hoogtepunt.”

Dieptepunt: “Dat Insiya nog steeds niet terug is bij mij en dat ze nog steeds van haar vrijheid is beroofd. Dat dat in 2020 nog zo is, blijft een dieptepunt.”

Persoon van het jaar: “Mijn moeder. Zij is mijn steun. Ze laat haar verdriet niet aan mij zien en zit naast me in de rechtbank en in de Tweede Kamer. Ze slikt haar verdriet weg. Die kracht!”

Wat zal u het meeste bijblijven? “Dat ik de gelegenheid heb gekregen om persoonlijk in de Tweede Kamer, samen met mijn moeder, mijn verhaal te vertellen om Kamerleden te bewegen zich actief in te zetten voor Insiya.”

Wat hoopt u in 2021 niet meer terug te zien? “Ik herformuleer deze vraag liever. Ik leef maar met één gedachte en dat is wat ik wel terug wil zien in 2021: mijn dochter.”

Insiya werd in 2016 ontvoerd. Beeld
Insiya werd in 2016 ontvoerd.

Nadia Rashid

30 januari 1982, Amsterdam

2005 Aanvang studie psychologie aan de Vrije Universiteit

2010 Master psychologie aan de Vrije Universiteit

2011 Getrouwd met de Indiase zakenman Shehzad Hemani

2014 Geboorte dochter Insiya

2015 Aanvraag scheiding

2016 29 september: Insiya wordt op gewelddadige wijze ontvoerd uit de woning van haar grootmoeder in de Watergraafsmeer

2017 Start petitie om Insiya terug te krijgen bij haar moeder: 65.000 ondertekeningen

2018 Rechtszaak tegen de ontvoerders van Insiya, zij kregen celstraffen tot vier jaar

2020 Rechtszaak tegen Shehzad Hemani, bij verstek behandeld. Straf: negen jaar cel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden