PlusKlapstoel

Modeontwerper Winonah de Jong: ‘Ik dop mijn eigen boontjes’

Winonah de Jong (1981) is modeontwerper. Deze week maakte ze haar acteerdebuut in de speelfilm Suriname. Ze woont in Qatar.

Winonah de Jong.Beeld Harmen de Jong

Paramaribo

“Daar heb ik tot mijn vijftiende gewoond. Ik ben opgevoed door familie: door mijn tantes, vriendinnen van mijn moeder. Zo gaat dat in Surinaamse kringen, het is een en al familieband. Toen ik acht was, vertrok mijn moeder naar Nederland, voor een betere toekomst voor mijn broer, mijn zus en mij. Mijn vader was toen al overleden, mijn moeder was alleenstaand en had het ook in Nederland niet makkelijk.”

“Ik heb haar enorm gemist, ook in de puberteit. Dat haal je nooit meer in. Maar we hebben altijd geweten dat ze het deed met een goede reden. Je moet echt ruggengraat hebben om je kinderen achter te laten. Door haar kan ik het leven leiden dat ik nu heb.”

Amsterdam-West

“Mijn moeder heeft mij als eerste naar Nederland laten komen, voor mijn broer en zus was dat minder makkelijk, want die hadden al een gezinnetje. Ik ging naar het ROC in West, in de buurt van Osdorp, waar mijn moeder woonde. We hadden elkaar jaren niet gezien, zij kreeg opeens een puber in huis. Dat botste enorm. Ik moest vooral wennen aan het weer. Ik weet nog dat ik er ontzettend over aan het klagen was, en dat mijn moeder daar heel chagrijnig van werd. Maar ik had het écht heel koud.”

Nigel de Jong

“Ik ontmoette hem op een jazzfeest in Club Panama. Hij speelde toen bij Ajax, en was met zijn team op een besloten feest. Op een gegeven moment kwam hij met me praten. Mijn vriendinnen wisten wel wie hij was, ik had geen idee. Nigel en ik begonnen te kletsen. Na een aantal dagen was onze eerste date. We hadden heel snel een klik. Ik viel voor zijn humor, hij maakt me nog steeds aan het lachen. Hij had net een appartement gekocht, ik woonde nog bij mijn moeder. Het begon met weekendjes logeren, en al snel zei hij: waarom trek je niet bij mij in?”

“Ik was 21, hij 19. Hij kon nog net een ei bakken. Ik heb van jongs af aan leren koken. Als meisje in Suriname moet je leren koken, je hebt geen keus, en Nigel vond het wel heerlijk, die Surinaamse pot elke dag. Ik had niks met voetbal. Ik moest wennen aan het hectische leven eromheen. Je krijgt de fans en de club erbij.”

Modeontwerper

“Ik had al op het ROC bedacht dat ik die kant op wilde en had stage gelopen bij de Bijenkorf. Maar al vrij snel gingen we voor Nigels carrière naar het buitenland. In 2015, toen we in Milaan woonden, heb ik de knoop doorgehakt en mijn eigen modelijn opgezet: Winonah. Ik ontwerp voor de vrouw die zelfstandig is, van reizen houdt en haar eigen boontjes kan doppen. Ik houd het dicht bij mezelf.”

“Soms wordt me gevraagd iets voor mannen te maken, maar ik heb nog heel veel dromen met de vrouwenlijn: grotere collecties maken, meer winkels openen, de prijs iets omlaag. Een simpel jurkje kost nu 300, 400 euro. Een student gaat dan toch liever naar de Kalverstraat.”

Duurzaamheid

“Vooral op het gebied van productie is het lastig om alle kleding duurzaam te maken. Nu wordt mijn hele collectie in Italië gemaakt, maar als ik een breder publiek wil bedienen, moet dat goedkoper. Daar ben ik nu naar op zoek, maar het is wel een opgave: je wilt geen kinderarbeid of zwangere vrouwen die onder slechte omstandigheden voor jou zitten te werken. Ik gebruik sowieso geen echt bont en ik laat me goed informeren over de werkomstandigheden binnen mijn productiehuis. Dat is mijn manier om mijn steentje bij te dragen.”

Kippenhok

“Dat heb ik gebouwd toen ik in Kenia was, als ambassadeur van SOS Kinderdorpen. Het was voor mij een heel emotionele reis. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt. De lijmsnuivende kinderen, de armoede. Het kwam bij mij extra hard binnen omdat ik zelf ook geen makkelijke jeugd heb gehad. Het raakt je, als je weet hoe het is om zonder eten te zitten. In die dorpen wonen telkens tien kinderen in een huis met één ‘moeder’. Sindsdien klaag ik nooit meer, met mijn twee kinderen. Die vrouwen zorgen voor tien kinderen die niet eens van henzelf zijn. En altijd positief blijven hè?”

“Ik moest een kip uit het hok halen die zou worden geslacht. Dat slachten is sowieso niks voor mij, maar alleen al dat beest te pakken krijgen... Echt een hel. Die moeder moest er enorm om lachen. Ze zei: natuurlijk kun jij dat niet, kijk hoe klein en dun jij bent! Een Afrikaanse vrouw moet stevig zijn, dan kun je alles.”

“Ik zou graag een keer teruggaan. Dan neem ik mijn kinderen mee, zodat ze zien dat het leven ook heel anders kan zijn. Ik probeer ze er wel bewust van te maken dat ze megaveel geluk hebben dat we zo’n mooi leven hebben.”

Voetbalvrouw

“Ik heb geen hekel aan de term, maar wel met wat mensen associëren met een voetbalvrouw. Dat hele typische. Dat ze dom zijn, alleen maar kunnen shoppen met de creditcard van hun man. Leeghoofden. Daar associeer ik mezelf niet mee. Er zijn heel veel voetbalvrouwen, en een paar die het verpest hebben voor de rest. De meesten leven hun eigen leven, doppen hun eigen boontjes, hebben hun eigen bedrijf. Die vrouwen worden niet gezien.”

Suriname

“Bijzondere film! Ik speel Connie, de zus van de hoofdpersoon, een crimineel die het rechte pad op wil en president van het land wil worden. Toen ik werd gevraagd, dacht ik: dat kan ik helemaal niet, dat is totaal uit mijn comfort­zone. Maar toen ik te horen kreeg dat de film echt in Suriname zou worden opgenomen, kon ik geen nee zeggen. Er spelen veel Surinamers mee, en ik denk dat mensen Suriname straks anders gaan bekijken. Dat maakt mij trots.”

Imanuelle Grives

“Ik had het leuk gevonden haar te leren kennen, ik vind haar een heel goede actrice. Het was schrikken toen zij met die pillen werd aangehouden. Het was vrij laat in het proces, we gingen al bijna naar Suriname, dus de producers moesten heel snel op zoek naar een vervanger. Dat werd Fajah Lourens. Een topmeid, we hebben heel veel lol met elkaar. Ze acteert geweldig. Maar voor Imanuelle is het zonde.”

Istanboel

“Ik vond het er iets te chaotisch. Het dagelijks leven, de instanties, alles ging superlangzaam. Wij woonden er tussen 2016 en 2018. In die tijd zijn er drie aanslagen geweest. Dan zit je met je kinderen en denk je: ik ga geen winkelcentrum meer binnen. Er was een aanslag toen we net aankwamen, en die vreselijke met oud en nieuw, in Club Reina. En daarna kwam er nog een. Dat was hel. Dit was niet het leven dat wij wilden. Na de laatste aanslag dacht ik: als Nigel nu niet bijtekent, ben ik blij.”

Qatar

“Qatar is een van de veiligste landen ter wereld. Daar zorgt de sjeik ook voor. Hij is dol op kinderen en zorgt ervoor dat dit land het allerveiligst is voor kindjes om te wonen. Er is niets fijners dan dat. Mijn dochter van twaalf kan hier in haar eentje naar het winkelcentrum. Er is zero tolerance: je komt hier niet zomaar binnen, je kunt hier niet zomaar wonen. Je komt hier niet om herrie te schoppen.”

“Nigel heeft een keer zijn portemonnee in een winkel laten liggen. Dat overkwam hem wel vaker. Toen we belden naar de winkel, zeiden ze: ja hoor, meneer De Jong, we hebben ’m netjes neergelegd bij de informatiebalie. U kunt ’m met uw paspoort komen afhalen. In Europa was je ’m allang kwijt geweest.”

WK voetbal

“Ik ben benieuwd! Er moet nog wel veel gebeuren. In Qatar zijn ze streng islamitisch, maar niet zoals in Saoedi-Arabië, gelukkig. Ze zijn nu wel een contract aangegaan met Heineken. In de stadions komen fanzones waar je alcohol mag drinken. Normaal gesproken mag je in Qatar bijna nergens drinken. In heel Doha is er maar één winkel waar je alcohol kunt kopen, en daar moet je een geregistreerd pasje voor hebben. Dat heb ik. Ik houd wel van een ­wijntje.”

Airconditioning

“Het WK is nu naar de winter verplaatst. Dan is het net te doen, maar airconditioning blijft nodig. Je weet niet wat je ziet hier: we hebben sinds kort dat superdeluxe warenhuis Lafayette in Doha. Als je aan komt lopen, buiten dus nog, komt de airconditioning uit de grond. Het was 39 graden, maar nu konden we buiten lunchen. Bizar wat ze allemaal kunnen. Echt bijzonder.”

“Ik snap dat het gek overkomt, airco in de buitenlucht. Maar je leeft in Qatar al zo veel binnen vanwege het klimaat. Je hebt hele pretparken binnen, met reuzenrad en alles. Buiten gaat gewoon niet, de temperatuur loopt op tot 50 graden. Zo heet, je zweet je kapot. Ook bij ons thuis staat de airco 24 uur per dag aan.”

Klimaatverandering

“Daar maak ik me wel zorgen om. Maar in Qatar hebben we niet veel keus. Er moet iets gedaan worden aan het feit dat de airco’s dag en nacht draaien, vooral ook in al die hotels. Hier wonen de rijkste mensen, dus je zou denken dat ze snel iets gaan verzinnen, maar dat is nog niet gebeurd.”

Bestgekleed

“Ik heb de prijs voor bestgeklede vrouw drie keer gewonnen: voor Jackie, Beau Monde en de Elle Style Award. En ik had een nominatie van Harper’s Bazaar, voor Women of the year. Ik heb die awards een mooi plekje gegeven in mijn huis. Het is een bekroning van mijn werk.”

Thijs Boontjes

“Wacht even... Had hij niet een leuk plaatje met Roxeanne Hazes?”

Suriname is vanaf 20 februari te zien in Pathé­bioscopen door het hele land.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden