Beeld Artur Krynicki

Met Piet Kelder lijkt Amsterdam met oud en nieuw in veilige handen

PlusPatrick Meershoek

Ik haalde opgelucht adem toen ik onlangs in de krant las dat de verantwoordelijkheid voor een rustige jaarwisseling in de stad is neergelegd in de handen van commissaris van politieman Piet Kelder. Ik ken hem niet, maar door zijn naam wekt hij bij voorbaat vertrouwen in een goede afloop. Als hij Stef Lampion had geheten, was ik half januari voorzichtig weer eens buiten gaan kijken. Zo werkt dat met namen.

Het interview zelf leek vooral bedoeld als schot voor de boeg. Er wordt door de autoriteiten met meer dan normale bezorgdheid uitgekeken naar de komende jaarwisseling. Als gevolg van alle corona-ellende zit er een boel spanning in de samenleving en de vrees is dat meteen na het nationale aftelmoment de opgekropte frustraties op allerlei manieren een weg naar buiten zullen zoeken.

Oud en nieuw is daarvoor traditioneel het uitgelezen moment. Sinds de tijd van de oude Germanen met hun wilde joelfeesten is de jaarwisseling een viering van de ontremming, met veel voedsel, drank, vuur en kabaal. In al die duizenden jaren is aan dat uitgangspunt weinig veranderd. Als de oude Germanen bushokjes en brievenbussen hadden gehad, hadden ze die ook brullend in de fik gestoken.

Net zo oud als het feest is de strijd tussen de uitgelaten burger en het bestuur dat de schade probeert te beperken. In vroeger eeuwen was het de gewoonte in Amsterdam om met oud en nieuw gemaskerd de straat op te gaan of in verregaande staat van dronkenschap kleine kanonnen af te schieten. Steeds kwam het bestuur met nieuwe regels om burgers tegen zichzelf en tegen elkaar in bescherming te nemen.

Voor een ingrijpende verandering zorgde de introductie in de tweede helft van de vorige eeuw van het consumentenvuurwerk. Het komt er op neer dat we op dat moment aan de oude Germanen de sleutel van het wapenmagazijn hebben overhandigd, met als resultaat een jaarlijks terugkerende piek in het aantal branden, vernielingen, verwondingen en opnames in het oogziekenhuis.

Dit jaar is er vanwege corona een vuurwerkverbod van kracht, maar de berichten over de vondsten van grote partijen illegaal vuurwerk maken duidelijk dat de oude Germaan in ons zich bij dat verbod nog niet heeft neergelegd. Of hij zich zal laten sussen met een alternatief spektakel in de vorm van het aangekondigde elektrische vuurwerk in de Johan Cruijff Arena met bewegende led-lampjes is ook zeer de vraag.

Die oude Germaan houdt van vuur, rook, rumoer en gevaar. Aan de andere kant: wij hebben commissaris Piet Kelder. Als Amsterdam zonder grote brokken door de jaarwisseling komt, mag de stad hem dankbaar zijn. Ik stel voor: een ontvangst op het stadhuis, een feestelijke rijtoer door de stad en een lofdicht op de gezagsdrager met de ijzeren vuist en het korte lontje voor wetsovertreders.

En vooruit, omdat het feest is: ’s avonds vuurwerk.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden