PlusTen Slotte

Marc de Hond (1977-2020) wist hoe je ongeluk in je voordeel kon draaien

Het bestaan van theatermaker, ondernemer en rolstoelbasketballer Marc de Hond werd gedomineerd door ziekte. Het maakte van hem geen nukkig mens, maar een optimistische levenskunstenaar.

Marc de Hond (1977-2020).Beeld Marie Wanders

Hij had optimisme tot het anker van strijdplan verheven. Welke onheilsdiagnose er ook over hem werd uitgesproken, Marc de Hond programmeerde zijn hersenen zo dat de beste uitkomst zijn gedachten domineerde.

Hoewel hij wist dat hij zwaar ziek was, bleef hij plannen maken en zijn toekomst kleuren met nieuwe ideeën. “Als er veel leuke dingen in mijn agenda staan, denkt de dood misschien wel: hij heeft het nog veel te druk,” zei hij in maart nog tegen Het Parool.

Hij had toen net weer een nieuwe ingeving gehad: een theaterprogramma als erfstuk voor zijn jonge kinderen Livia (3) en James (1). Want na een eerste vlijmscherpe uithaal had de kanker hem opnieuw getroffen. En dit maal was het anders dan op zijn 25ste.

Toen bood een tumor in het ruggenmerg goede overlevingskansen. Alleen raakten bij de spoedoperaties om het gezwel te verwijderen enkele vitale zenuwen bekneld. Met een dwarslaesie belandde De Hond, een begenadigd basketballer, in een rolstoel. Na het verwerken van die klap besloot De Hond voortaan vooral in nieuwe mogelijkheden te denken. Hij haalde in het rolstoelbasketbal de top van Nederland en speelde tot zijn 34ste in Oranje.

De Hond, zoon van opiniepeiler Maurice, was op zijn achttiende met zijn studie economie gestopt om de internetbedrijven Hatchoo! en Veiling.com op te zetten. De Hond en zijn twee zakenpartners verkochten de eerste veilingsite van Nederland na een paar jaar aan een Duitse partij. Die transactie bood hem ruimte zich op andere terreinen te ontwikkelen. Hij werd radio-dj bij onder meer 3FM en presenteerde ook enkele televisieprogramma’s.

Huwelijksaanzoek

Velen zagen in hem het levende bewijs dat je ongeluk ook naar je voordeel kunt draaien. Want De Hond haalde alles en meer uit de mogelijkheden die hem restten. Hij werd gevraagd voor toespraken waarin hij zijn levenslessen onthulde. En ondertussen versierde hij zijn bestaan: in een vol Carré vroeg hij tijdens een voorstelling van cabaretier Jochem Myjer zijn geliefde Remona ten huwelijk.

Een nieuwe onheilstijding schudde zijn leven opnieuw door elkaar. Ernstige blaaskanker met geringe kansen om oud mee te worden. De Hond paste zijn inmiddels vertrouwde methode toe: wat kon er wel? Hij dacht aan het cassettebandje dat zijn moeder, die op zijn derde eveneens aan kanker overleed, voor hem achterliet bij wijze van gesproken testament. Zo ontstond het idee voor een theatervoorstelling waarin De Hond ondervraagd werd door bekende Nederlandse interviewers. De opnames zouden voor zijn kinderen een blijvende herinnering zijn in het geval dat het dit keer niet zo gunstig zou aflopen.

Hij kon de tournee niet afmaken. Er kwam wat tussen. Corona. Kanker. Pech. Want dat was het. En dat eerdergenoemde woord ‘strijdplan’: aan dat soort terminologie had De Hond dus een hekel. Het ziekteproces als wedstrijd, dat hoorde hij veel te vaak om zich heen. “Van kanker kun je niet verliezen,” zei hij. “Net zo min als dat je van kanker kunt winnen. Je hebt geluk of je hebt pech.” Om er met zijn kenmerkende humor op te laten volgen: “Als je er goed over nadenkt: als jij dood bent, is je kanker ook dood, dus kun je hoogstens spreken van een gelijkspel.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden