Plus Achtergrond

Logeren in een oude zuivering op Zeeburgereiland

Een oud gebouw van de rioolwaterzuivering op Zeeburgereiland wordt een eenkamerhotel. Zo blijft ook in de splinternieuwe wijk geschiedenis bewaard.

Martijn van den Dobbel­steen aan het werk bij het oude slibvijzel­gemaal dat wordt omgebouwd tot een eenkamer­hotel Beeld Jean-Pierre Jans

Het voormalige slibvijzelgemaal op Zeeburgereiland is een ouderwets hoekig gebouwtje. Puur functioneel, maar met een fijn huiselijk puntdakje in het midden. Voor de rest bestaat het uit rechttoe, rechtaan betonnen vlakken. Het gemaal in de Roepie Kruizestraat is mooi van lelijkheid, zeggen sommigen, maar mooi van schoonheid dekt de lading beter.

Tot voor kort fungeerde het vooral als een uit de kluiten gewassen speelapparaat voor de plaatselijke jeugd, maar als de aannemers en bouwvakkers ermee klaar zijn, naar verwachting in januari 2020, zal het gebouw een luxueus eenkamerhotel aan de rand van het Zeeburgereiland huisvesten. De doelgroep – toeristen én Amsterdammers die eens iets anders willen – kan dan voor 300 euro een nachtje doorbrengen op de plek waar nog niet zo heel lang geleden rioolwater doorheen spoelde om van slib te worden ontdaan.

Voor de buitensteedse toerist die zich graag even een echte Amsterdammer wil voelen, is het een ideale plek: het gemaaltje wordt omgeven door huizenblokken. Op dit eiland wordt gewoond, een beetje gewerkt en met ingang van volgend jaar dus ook overnacht door bezoekers.

Martijn van den Dobbelsteen is de bedenker van het initiatief. Jaren geleden al, toen hij als een van de eerste bewoners van IJburg regelmatig over het Zeeburgereiland fietste op weg naar de stad, kwam hij al langs de twee voormalige slibvijzelgemaaltjes. Toen stonden ze nog aan de zijkant van het grote niets, was het in de woorden van Van den Dobbelsteen ‘een gore boel’. Inmiddels zijn de gebouwtjes onlosmakelijk onderdeel geworden van de keurige Roepie Kruizestraat.

Verwijzing naar de geschiedenis

Van den Dobbelsteen was eerder eigenaar van het andere gebouwtje, 36 meter verderop, dat hij ontwikkelde tot een creatieve werk- en ontmoetingsplek, er werden feestjes georganiseerd. Het werd een hotspot, zozeer zelfs dat het uiteindelijk niet meer paste in de buurt die zich rap ontwikkelde rond het betonnen gemaaltje. “Dat heb ik verkocht. Het geld dat ik daarmee heb verdiend, steek ik nu in dit eenkamerhotel. Dit is een mooie bestemming en het stelt ons in staat het gebouwtje te behouden voor de buurt.”

Want behoud staat voor Van den Dobbelsteen voorop: als alles in een buurt nieuw is, is het belangrijk dat er ook fysieke aanwijzingen zijn dat er sprake is van een geschiedenis. “Een gebied in ontwikkeling heeft dit soort gebouwtjes, net als de silo’s verderop, gewoon nodig. Die zichtbare historie geeft het ook cachet.”

De gemaalgebouwtjes vormen die verbinding, hoewel het puur historische gehalte natuurlijk maar relatief is: ze zijn gebouwd in 1978. Van den Dobbelsteen prijst de gemeente. “Het is goed dat ze er nog zijn, ze hebben er bij de aanleg van de woonblokken zelfs rekening mee gehouden.”

Oud slibdepot

Het Zeeburgereiland ontstond in zijn huidige vorm begin vorige eeuw door de storting van slib uit het IJ en het Oostelijk Havengebied. Tot in de jaren vijftig was het een afgelegen en ontoegankelijk gebied, dat dienst deed als militair oefenterrein en aanmeerbasis voor watervliegtuigen. Met de Amsterdamse Brug en de Schellingwouderbrug werd het eiland in 1957 verbonden met het vasteland. 

Er vestigden zich bedrijven in het gebied, en in de jaren tachtig werd er een rioolwaterzuiveringsinstallatie gebouwd. Met de komst van de Piet Heintunnel in 1996 kreeg het een extra verbinding met het vasteland. Nadat in 2006 de taken van de waterzuivering door een nieuwe installatie in het Westelijk Havengebied werden overgenomen, konden de oude utiliteitsgebouwen worden gesloopt. Op de gistingtanks en twee slibvijzelgemalen na, deze werden uit ‘nostalgisch oogpunt’ gespaard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden