PlusTen Slotte

Lies Saelman (1928-2020): de ‘burgemeester’ van Sloten

Ze testte positief op het coronavirus, vijf dagen later overleed Lies Saelman (92) in het OLVG-ziekenhuis in Amsterdam-West. Tot het laatst hield ze zich bezig met het welzijn van anderen.

Lies Saelman droeg haar bijnaam, de burgemeester van Sloten, met trots. Beeld -
Lies Saelman droeg haar bijnaam, de burgemeester van Sloten, met trots.Beeld -

Van de koffieochtend, tot de paasbrunch en de bingoavond. Als er iets te doen was in Huis van de Wijk België in Nieuw-Sloten, dan was Lies Saelman erbij om te helpen. Niet zelden maakte ze ’s ochtends al een rondje langs de winkeliers op het naastgelegen Belgiëplein om te vragen of ze misschien een prijsje of wat lekkers wilden doneren. Ze keerde pas weer om als haar boodschappenkar goed was gevuld.

Behulpzaam

Doorzettingsvermogen en behulpzaamheid typeerden Saelman, beamen haar naasten. Al schroomde ze ook niet om het je te laten weten als je iets fout had gedaan. “Ze was heel lief én heel direct, een typische Nederlander,” zegt Chama Ahannach, die jarenlang met haar samenwerkte bij het Huis van de Wijk.

Ruim twee decennia was Saelman in het buurthuis als vrijwilliger actief. Daarvoor hielp ze 27 jaar een handje mee in het Lucas Andreasziekenhuis. Haar onvermoeibare inzet voor de buurt leverde haar de bijnaam ‘de burgemeester van Sloten’ op. Een titel die ze met trots droeg.

Half november werd Saelman plots kortademig. Hoewel ze een paar dagen eerder nog negatief was getest op het coronavirus, bleek het nu wel raak. Ze werd opgenomen in het OLVG, nam via de iPad afscheid van haar zoon en viel in een diepe slaap. Vijf dagen later overleed ze.

Te voet naar Groningen

Saelman werd geboren in Vinkeveen, in een gezin van negen kinderen. Als jong meisje liep ze wekelijks naar Amsterdam om te zwemmen in het De Mirandabad. Anderhalf uur heen, anderhalf uur terug. Net voor de oorlog verhuisde het gezin naar de hoofdstad. Een periode waar ze niet graag over sprak, vertelt zoon Ton. Het enige wat hij weet, is dat ze tijdens de Hongerwinter een paar keer naar Groningen werd gestuurd om eten te halen voor het gezin. Ook al lopend.

In de jaren na de bevrijding trouwde ze met haar grote liefde, Koos, Tons vader. Als Koos na een ziekbed in 1987 overlijdt, is het hoofdstuk ‘liefde’ wat Saelman betreft ook direct afgesloten. Ton: “Daar was ze heel stellig in. ‘Ik weet wat ik had, maar niet wat ik krijg’, zei ze als iemand ernaar vroeg.”

Breuk heup

Hoewel de drive om anderen te helpen onverminderd groot bleef, werkte haar lichaam steeds minder mee. Begin april brak ze bij een val in de keuken haar heup en verbrijzelde ze haar elleboog.

Ineens moest er voor Saelman gezorgd worden in plaats van andersom. Dat viel haar zwaar. Zeker omdat ze door het coronavirus bijna niemand meer zag. “Zodra ik beter ben, kom ik weer naar het buurthuis, hoor,” zei ze, als Ahannach haar belde. Maar het mocht niet meer zo zijn.

Een dag voor haar overlijden belde Saelman nog naar de buurvrouw. Of ze een bewoner van de flat met dementie een beetje in de gaten wilde houden. “Typisch Lies,” vindt ze. “Zelfs in haar laatste uren was ze nog voor anderen aan het zorgen.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden