PlusLeven met Corona

Kirsten van Santen: ‘Ik heb voor het eerst een ritme’

Hoe vergaat het Amsterdammers in deze tijden? ­Vandaag: Kirsten van Santen (28) heeft nu een ritme.

Eventfotograaf Kirsten van Santen mist de feesten wel. Nu ze hele dagen thuis is, doet ze alles in de eerste versnelling.Beeld Hans van der Beek

“Nou, meestal slaap ik uit. Ik was online op zoek naar een hond. Ik dacht: dan kan ik lekker wandelen, maar het is het best moeilijk om in deze tijd een asielhond te krijgen. Dat heb ik weer los­gelaten.

Ik kleed me niet echt aan. Goed, sporadisch. Ik loop nu al drie dagen in een I love Amsterdamshirt, maat Super-XL. Het scheelt ook weer was, hè.

Ik heb wel heel veel dingen te doen. Allemaal dingen die al heel lang moeten, maar waar ik nooit tijd voor had en nu wel. Nu ontdek ik dat ik er eigenlijk helemaal geen zin in heb. Oude vakantiefoto’s bewerken, website bouwen, en waar ik vooral geen zin in heb en wat je iedereen ziet doen: nieuwe initiatieven bedenken.

Ik dacht in het begin nog: met zijn allen niks doen – best chill. Maar ze schieten als wortels uit de grond, de goede ideeën en onlineplatforms. Iedereen die normaal 200 euro per uur vraagt, doet dat nu voor niks. Heel fascinerend. Vaste klanten wil ik wel hulp aanbieden, maar ik ga niet in de uitverkoop voor iedereen.

Ik ben fotograaf, vooral van events, en die zijn allemaal weggevallen. Gelukkig heb ik een buffer, dat was dit jaar ook voor het eerst trouwens. Ik mis wel alle leuke feesten en mensen. Ik kijk series, achter elkaar. En ik eet mezelf 10 kilo zwaarder. Of ik ga touwtjespringen. Goed, dat heb ik één keer gedaan, en daarna ook niet meer. In de zon zitten vind ik fijn.

Verder ben ik mijn foto’s aan het editen. Heel lang douchen, heel lang slapen. Ook vroeg slapen. Ik heb voor het eerst een ritme, dat is ook heel bijzonder. Normaal werk ik mega-onregelmatig, maar ik ben nu een ander mens. Ik ­lummel in de badkamer tot tien uur en ga ’s avonds om elf uur naar bed. Niet omdat ik moe ben, maar gewoon uit verveling. Ik heb een soort tegenovergestelde burn-out.

Ik woon alleen. Ik heb wel een vriend, maar die werkt overdag thuis met videovergaderingen en dan moet ik op mijn tenen lopen. We zijn wel ­gezellig veel samen, maar ik kan ook heel goed alleen zijn.

Ik facetime wel heel veel met vrienden en mijn grootmoeder. Oma Willie! Die zou ik normaal dagelijks opzoeken, maar dat kan nu niet. En ik stuur veel kaartjes met de post, omdat we toch al zo digitaal leven.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden