PlusDe Klapstoel

Journalist Hugo Logtenberg schreef een boek over De Dijk: ‘Die mannen willen iets met de wereld’

null Beeld Harmen de Jong
Beeld Harmen de Jong

Hugo Logtenberg (1974) is journalist en presentator bij NRC en Op1. Eerder werkte hij bij Buitenhof en Het Parool. Na boeken over Job Cohen en Louis van Gaal verschijnt nu Achter De Dijk, over de hoogte- en dieptepunten van een Amsterdamse band.

Saasveld

“Nog kleiner dan een gehucht. We woonden totaal buitenaf, tot mijn twaalfde wist ik niet wat buren waren. Een onbezorgde jeugd, op het platteland van Twente. We mochten thuis geen Twents praten. Ik kan het nog wel. Mijn vader was dierenarts: kanaries, honden, maar ook paarden en varkens. Wij hebben altijd schapen gehad, en vroeger een hond. Ik had echt geen enkele interesse in dieren, en mijn drie zussen ook niet. Dat was wel pijnlijk voor mijn vader.”

“Op mijn twaalfde zijn we verhuisd naar Dalfsen, bij Zwolle. Mijn vader werd directeur van een gezondheidsdienst voor dieren, hij verruilde zijn overall voor een pak. Ik weet dat ik de zestien kilometer door de weilanden naar mijn middelbare school in Zwolle fietste en dacht: hier moet ik op een gegeven moment wel weg.”

Afwasser

“Mijn eerste baantje, ik was 14. Ik heb altijd in de horeca gewerkt, ook in Amsterdam, bij Van Beeren in de Koningsstraat, tot ver na mijn afstuderen. Het ging mij om het sociale aspect: met mensen praten, grappen maken, de dingen die ik nog steeds het leukste vind. Afwasser zijn was de noodzakelijke eerste stap om zo snel mogelijk daar terecht te komen. Ik weet nog dat ik na mijn tweede avond in de spoelkeuken vroeg: en wanneer mag ik in de bediening?”

Club Elf

“Een fantastische vriendenclub. De eerste keer dat we samen aten, was in Club 11, een pop-uprestaurant in het Post CS-gebouw. Een groep mensen die politiek en cultureel zijn geïnteresseerd, zes mannen en twee vrouwen. Ik raak er ontroerd van als ik over ze spreek. Ze zijn me superdierbaar, ik heb in al die jaren geen etentje gemist. Er zit alles in wat ik belangrijk vind in het leven: vriendschap, loyaliteit, op elkaar kunnen bouwen. Mensen die iets willen, de levensvreugde spat van de tafel. Jeroen van Berkel zat erbij, bestuurder van Amsterdam-West, die vorig jaar uit het niets, op zijn vijftigste, dood is neergevallen. Door zijn dood heeft de vriendschap een andere dimensie gekregen, want opeens zat de sterfelijkheid aan tafel. Bleef er een bord leeg. Het leverde hele andere gesprekken op. Waarom hadden we het daar nooit over gehad? Waar hebben we het eigenlijk nog meer niet over met elkaar?”

Appeltaart

“Nu voel ik me betrapt. Ik ben een gezondheidsfreak, ik let goed op wat ik eet. En appeltaart – en de speculaas van Jorink, uit de buurt van waar mijn ouders wonen, onwaarschijnlijk lekker – daar kan ik niet van afblijven.”

“O, bedoelde je dat helemaal niet? Ja! Ik neem inderdaad vaak taart mee als ik iemand ga interviewen. Dat is de hand van mijn moeder. Als ik een beroep doe op iemands tijd – en voor een boek is dat echt een enorm beslag, want als ik ergens eenmaal zit moet ook alles eruit worden gehaald – neem ik taart mee. Om te laten zien dat je het waardeert dat je welkom bent. Die van Holtkamp is het summum, daar fiets ik voor om. Ik weet niet of het iets zegt over hoe ik werk. Het zegt volgens mij meer iets over hoe ik ben opgevoed. Dus alle eer aan mijn moeder, als het al een eer is.”

Louis van Gaal

“Een fascinerende man. Inspirerend ook. Hij heeft in alles een topsportmentaliteit: alles waar je invloed op hebt om beter te presteren, moet je doen. Tot in het extreme. Voeding, videoanalyse, alles staat in dienst van het doel dat jij je stelt. Waanzinnig. Mijn vader vroeg vroeger altijd, als ik een proefwerk had: heb je er alles aan gedaan? Dan jokte ik dat dat zo was. Louis van Gaal is iemand die op zo’n vraag volmondig ja kan zeggen. Die zal er alles aan doen dat Nederlands zich kwalificeert voor het WK. Ik zou willen dat ik zijn toewijding had – al herken ik wel iets. Misschien is dat waardoor het klikte. We hebben nooit ruzie gehad. Niet dat ik hem spaar of hij mij, want het knettert ook weleens, dat is inherent aan Louis van Gaal. Dan zegt ie: dat héb ik je al verteld, héb ik al uitgelegd. De ene keer zeg je: ja, dat begrijp ik, en de andere keer: ja, maar het klópt alleen niet. Als je oprecht geïnteresseerd bent in zijn drijfveren, is hij heel plezierig om mee te werken.”

#MeToo

“Daarvoor ben ik journalist geworden, om dit soort zaken aanhangig te maken. Zo’n verhaal over Ronald Beltzer, de UvA-hoogleraar die zich schuldig maakte aan seksueel grensoverschrijdend gedrag, waar tot op het hoogste niveau zo veel mensen weet van hadden en niemand de verantwoordelijkheid nam. Er was een buitenstaander voor nodig om te zeggen: het is goed mis bij jullie, en toen verscheen er een lullig persberichtje dat een niet bij naam genoemde hoogleraar, van de immense rechtenfaculteit, ergens een achterdeur had genomen.”

“De UvA wordt geleid door twee vrouwen: zowel de rector magnificus als de collegevoorzitter is vrouw. Ik ben zeer voor diversiteit, maar in deze casus hebben zij net zo gereageerd als de mannen voor hen: klein houden, ontkennen, wegmoffelen. In de plaats van dat ze zeiden: dit aspect, dat gaat over vrouwelijkheid, dat beoordelen wij anders, we maken schoon schip. Kun je je voorstellen, dat je dochter daar studeert. Aan de réchtenfaculteit. Ik kan er nog kwaad om worden.”

Barolo

“Een fles van 80 euro! Dat zagen we trouwens pas later, bij het afrekenen. We dachten dat er een fout was gemaakt, maar toen bleek het de wijn te zijn. Een NRC-collega en ik spraken de VVD-gedeputeerde Ton Hooijmaijers in 2013, twee uur nadat hij tot drie jaar cel was veroordeeld voor corruptie en witwassen, in restaurant Bellini. Hij wilde wat meer eten, zei hij, want wat extra vet op de botten kon geen kwaad als je het gevang in moest. Hij was er toen nog heel monter onder. Hij zocht de wijn uit en zei: ‘Ik zal jullie niet op kosten jagen.’ Dat je dan niet de duurste fles bestelt maar de op een na duurste, daar kon ik wel om lachen. Hij had duidelijk zin om die in zijn ogen linksige journalisten eens flink op stang te jagen.”

Eerste uitzending

“Dat moet Buitenhof zijn geweest. Ik heb ’m niet teruggekeken, het is niet altijd een feest hoor, om jezelf te zien. Televisie vergroot uit. Een mooi medium, maar ook genadeloos. Dat maakt het ook zo leuk. Het is drie-twee-een en dan ben je live en dan gebeurt het.”

“Het is lastig te zeggen wat mijn beste uitzending was. Bij Op1 speel je drie wedstrijden per avond. Het ene moment denk je: wow, van het volgende item weet je: dit ben ik zelf morgen ook alweer vergeten. De mooiste gesprekken vind ik die met kinderen, over leerachterstanden of verslavingen, met ouders en hulpverleners erbij. Dat is zo puur. Sophie Hilbrand kon dat heel goed. Ik mis haar soms wel, ja.”

De Dijk

“Ik heb niks met Nederlandstalig, ik heb alleen maar wat met De Dijk. Dat komt door de teksten, door Huub van der Lubbe, door dat engagement. Die mannen willen iets met de wereld. Ik was jaren geleden in Paradiso. Voor mij stonden mannen in overhemden met manchetknopen. Ze dronken uit die grote emmers met bier, en hadden er een te veel. Naast hen stond een man met zúlke armen, en van die schoenen met stalen neuzen, het stucwerk er nog op. Die man aarzelde, maar nam die halve liter toch maar aan en deelde ’m met zijn vrouw. Aan het eind van de avond zag ik die twee met elkaar praten – de stukadoor en de man die advocaat bleek te zijn – en toen zei die stukadoor: nou, tot volgend jaar dan maar! Dat is De Dijk voor mij. Verbroedering, door alle bevolkingslagen heen.”

“Ik was twee jaar geleden op een woonboot in Amsterdam-Noord, waar Van der Lubbe een soloconcert gaf. Toen ik me realiseerde dat De Dijk bijna veertig jaar bestond, dacht ik: dit is het moment, ik probeer het. Ik heb drie boeken van Van Gaal bij het kantoor van De Dijk in de bus gegooid met een brief erbij. De mannen zijn gaan lezen, en daarna heb ik een middag met de drummer, Antonie Broek, in de tuin gezeten. Geweldige kerel. Toen was het beklonken.”

Marathon

“Ik heb er nu drie gelopen. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik merk dat mijn tijden achteruitgaan. Nu het regent, ren ik weer veel. Als ik ren, gaat alles beter. Het maakt het hoofd leeg. De eerste kilometers heb ik nog gedachten, daarna waait de wind door mijn hoofd. Na mijn scheiding in 2017 ben ik heel veel gaan rennen, ook op idiote tijden. Een keer om half een ’s nachts, in het Vondelpark. Daar was kennelijk net iemand beroofd. Opeens hoorde ik naast me: ik heb ’m! Greep een agent me vanuit de struiken vast. Tot hij me goed bekeek, in mijn bezwete hardloopkleren, en in zijn zendertje zei: ‘Shit, het is ’m niet.’ Ik schrok en zei: ‘Wat ben je in godsnaam aan het doen man!’ Waarop hij me aankeek en zei: ‘Wat ben jij dan aan het doen, midden in de nacht?’ Dat zette me wel aan het denken.”

Talkshowmoeheid

“Er zijn meer talkshows dan vroeger, op vier zenders tegelijk. Dat is wel veel, ja. Tegelijk denk ik: moeheid? Niemand verplicht je te kijken. Fantastisch als je kijkt, dat vinden wij heel fijn bij Op1, maar als je niet wilt, be my guest. Lees een goed boek.”

Kamilla Leupen

“Kamil... Ja.... Iedereen die een scheiding heeft meegemaakt, kent de pijn en het verdriet. Ik vond dat heel heftig, en dan is het heel mooi als je uiteindelijk iemand tegenkomt op wie je zo verliefd wordt. Kamilla is toevallig hoofdredacteur van jullie krant. In mijn tijd bij Het Parool had ik al wel een klik met haar, en het is een vrouw die je moeilijk kan ontgaan – maar meer was het niet, ik was getrouwd en zij had een relatie. Toen ik hoorde dat het een optie was, heb ik er wel veel energie in gestoken, ja. Zeker. Ik heb geen boeken in de bus gedaan of appeltaart meegenomen. Wel bloemen.”

Gustaaf Peek

“Interessante man met een boeiend levensverhaal. Zelf ga ik nooit fictie schrijven. Non-fictie is mijn genre, daar heb ik lol in. Je moet in het leven ook heel goed weten wat je niet kunt.”

Hugo Logtenberg: Achter De Dijk. Podium, € 25.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden