Amterdammer helpt Amsterdammer

Jesse de Vries: ‘Ik heb een zwak voor verhalen met sterke vrouwen in de hoofdrol’

Jesse de Vries heeft lang gezocht naar wat hij wil in het leven. Toen hij in het buurthuis aan de slag ging, viel veel op z’n plek. Nu nog een computer om dat sciencefictionboek te kunnen schrijven. Kosten: 600 euro.

Jesse de Vries is beheerder van buurthuis Archipel: 'Kinderen uit de buurt komen hier ijsjes eten en in de fontein voor de deur verkoeling zoeken.' Beeld Nina Schollaardt
Jesse de Vries is beheerder van buurthuis Archipel: 'Kinderen uit de buurt komen hier ijsjes eten en in de fontein voor de deur verkoeling zoeken.'Beeld Nina Schollaardt

“Hoe een gemiddelde dag hier eruitziet?” Jesse de Vries (42) begint te grijnzen. “Gemiddelde dagen bestaan niet in de Archipel.” Met zijn vijf dienstjaren is De Vries een van de oudgedienden in het buurthuis aan het Makassarplein in Oost. Op vrijwillige basis is hij drie dagen in de week als beheerder verantwoordelijk voor het reilen en zeilen in en rond het gebouw. “Met name op zomerse woensdagen is het hier groot feest: dan komen de kinderen uit de buurt ijsjes eten en in de fontein voor de deur verkoeling zoeken.”

Het buurthuis en de aanverwante stichting zijn ‘een levensveranderende plek’ voor hem. “Na het afronden van mijn middelbare school wist ik niet zo goed wat ik met mezelf aan moest. Mijn tijd als twintiger, en eigenlijk ook als dertiger, vond ik moeilijk. Ik wist niet hoe ik moest komen waar ik wilde komen.” De Vries benadrukt dat zijn moeder, die zich lange tijd in haar eentje over hem ontfermde, hem altijd heeft gesteund. “Maar ik was een einzelgänger, en ik vond het moeilijk om hulp te vragen.”

Koosnaampje uit het Swazi

Na een vakantiebaantje als schoonmaker in een ziekenhuis, belandde De Vries in de bijstand. Via gesubsidieerde initiatieven deed hij werkervaring op, maar een vaste baan vond hij niet. Als tiener ambieerde hij een carrière als filmregisseur en wilde hij zijn tomeloze fantasie omzetten in iets op het witte doek, maar de drempel naar de filmacademie was te hoog. “Ik had mavo gedaan, en je hebt havo nodig. Maar los daarvan kon ik de aansluiting of de handvatten niet vinden waarmee ik die kloof misschien had kunnen overbruggen.”

Bovendien moet je met mensen samenwerken wil je een film maken ‘en in het sociaal verkeer kwam ik niet echt mee’. “Daarom ben ik gaan schrijven, want dat kan je in je eentje doen.”

Dat doet De Vries onder het pseudoniem Jesse Kamata. Zijn schuilnaam is een verwijzing naar zijn Zuid-Afrika, het land waar zijn vader vandaan komt. Zijn ouders gingen kort na zijn geboorte uit elkaar en De Vries bracht zijn eerste jaar door in Swaziland bij zijn vader. “Kamata is een verbastering van het woord makabeete, wat kastenmannetje betekent in het Swazi. Dat was het koosnaampje van mijn Zuid-Afrikaanse familie voor mij, omdat ik als klein jochie altijd in alle kasten snuffelde.”

Het verzinnen van verhalen doet De Vries van jongs af aan. “Nog voordat ik kon schrijven, dicteerde ik mijn verzinsels aan mijn moeder. Dan riep ik: ma, schrijf je dit wel op? Dat hoeft nu gelukkig niet meer.”

Robotweesmeisje

Als schrijver verpandde hij zijn hart aan sciencefiction. “Daar komt mijn grote fantasie het beste tot zijn recht.” Als kind was hij groot liefhebber van boeken als Ronja de roversdochter en de avonturen van Pippi Langkous. “Ik heb een zwak voor verhalen met sterke vrouwen in de hoofdrol, maar in sciencefiction zijn zij een uitzondering. Dus besloot ik zelf die verhalen te maken.”

Het manuscript waar hij nu al een aantal jaar aan werkt, draait om een weesmeisje dat soms in een robot verandert en met die eigenschap moet leren omgaan. “Er moeten nog veel versies komen, maar ooit hoop ik een uitgever te vinden.”

In de Archipel is De Vries ook de baas over een bescheiden collectie boeken voor de uitleen. “En ik heb ook een tijdje een inloopspreekuur voor digibeten georganiseerd, want ik kan goed overweg met computers. Door corona is het stil komen te liggen en we moeten even kijken of er nog animo is. Veel moet weer opgestart worden na deze anderhalf jaar stilte.”

Zijn eigen computer is helaas op sterven na dood. “Een Windows 7, het is een wonder dat ie nog aan kan.” Graag zou hij een snellere computer hebben om aan zijn verhalen te werken. Hij is van plan een site te bouwen waar hij zijn verhalen kan delen. “Ik ben erg benieuwd wat het publiek ervan vindt.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Anna Drijver. Beeld Eva Plevier
Anna Drijver.Beeld Eva Plevier

‘Als je je baby noodgedwongen hebt moeten achterlaten, verdien je hulp’

Vorige week vroeg Fatima steun, zodat haar huurwoning een opknapbeurt kan krijgen. Meerdere Paroollezers reageerden en doneerden.

“Het lot heeft mijn leven volledig overgenomen en zonder mijn toestemming van koers veranderd.” Na veel omzwervingen en vluchtacties wil Fatima maar één ding: de rust en zekerheid vinden die ze haar zoons gunt. Aan haar gelukkige jeugd in een Noord-Afrikaans land kwam een abrupt einde toen ze in 1998 moest vluchten vanwege politieke onrust. Haar pasgeboren zoontje moest ze achterlaten.

Ze kwam in Nederland terecht, maar de jarenlange bureaucratische mallemolen maakte het haar lastig hier haar draai te vinden. Dat haar toenmalige partner haar mishandelde betekende een zoveelste vluchtpoging en liet een hardnekkig onveilig gevoel achter. ­Uiteindelijk kreeg ze een woning in Amsterdam toegewezen, maar omdat die in zeer slechte staat verkeert, is er geen sprake van een fijn thuis.

Dat Fatima haar baby noodgedwongen moest achterlaten, greep scenarioschrijver Anna Drijver (37) naar de keel. “Als je zoiets moet meemaken, verdien je alle hulp die je kan krijgen. Ik ben erg onder de indruk van hoe zij hier een leven heeft opgebouwd. En dat ze zich als vrijwilliger ook nog inzet voor de stad is bewonderenswaardig. Een fijn thuis is dus het minste wat we voor haar terug kunnen doen.” Aydin Cihangir (42) heeft aangeboden Fatima’s jongste zoontje te helpen met zijn schoolwerk. Hij is de bedenker van de cursus Foutloos rekenen. “Ieder kind verdient hulp, en het zoontje van Fatima zeker.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden