Ten slotte

In memoriam: van deze Amsterdammers namen we in 2022 afscheid

Veel bekende en minder bekende Amsterdammers zijn ons ontvallen in 2022. Het Parool eerde hen in de rubriek Ten slotte. Een overzicht, met onder anderen Sara ‘Blonde Sien’ Ruwaard-Blommers, student Mats Kruijmer, restauranthouder Sami Bar-on en schrijver Remco Campert.

Het Parool
null Beeld -
Beeld -

Mats Kruijmer (2004)

De Amsterdamse Mats Kruijmer was een vrijbuiter die het leven volop omarmde. Hij had net zijn draai gevonden op de Herman Brood Academie, toen hij in augustus diep in de nacht een fatale val maakte van zijn woning in De Pijp. Hij werd achttien jaar.

Mats Kruijmer  Beeld
Mats Kruijmer

Nienke Bawa (1993) en Bob Kootte (1991)

De reislustige Nienke Bawa (29) en Bob Kootte (31) stonden vol in het Amsterdamse leven en hielden van al het moois dat de wereld te bieden had. Afgelopen zomer sloeg het noodlot toe tijdens een vakantie in Colombia.

Felix Mulder (1986)

Geboren Amsterdammer Felix Mulder knoopte met iedereen een gesprek aan, en had de gave daarbij ook daadwerkelijk te luisteren en onthouden wat er werd gezegd, zeggen zijn broers. Hij overleed in oktober plotsklaps aan een hersenbloeding.

Rogier de Vries (1962)

Rogier de Vries (60) had weinig tot geen contact met zijn familie, maar had een rijk sociaal leven opgebouwd met vrienden en bekenden uit de Rijnbuurt. Hij viel hij na een avond in de kroeg in het water van het Amstelkanaal, ruim een week later werd hij gevonden.

Rogier de Vries. Beeld
Rogier de Vries.

Sara ‘Blonde Sien’ Ruwaard-Blommers (1927)

Decennia heerste ze aan de toog van café Rooie Nelis, in de regel met een Beerenburg en ‘een sinas tegen de dorst’. In april overleed Blonde Sien, één van de laatste iconische kroegeigenaren van de Jordaan.

Henny Vrienten (1948)

Met Doe Maar werd hij als popmuzikant veel beroemder dan hij als jongen ooit had durven dromen. Pas veel later kon zanger en bassist Henny Vrienten genieten van het succes van de groep die van het Nederlands een serieuze poptaal maakte. Hij overleed op 73-jarige leeftijd.

Henny Vrienten. Beeld
Henny Vrienten.

Sami Bar-on (1954)

De deur van zijn restaurant HaCarmel stond voor iedereen open. Maar wie de zaak besmeurde en vernielde, kreeg te maken met de strijdlust en onverschrokkenheid van Sami Bar-on. Hij overleed op 67-jarige leeftijd tijdens een vakantie in Israël.

Catharina Nijhuis (1948)

Catharina Nijhuis, veel beter bekend als Karin, was de koningin van Paradiso tijdens de punktijd. Achter de bar én als zangeres van Inside Nipples. Ze bleef rock-’n-roll tot het allerlaatst.

Jeannette Kok (1946)

In de jaren dat aids hard toesloeg in Amsterdam, zette sociaal-verpleegkundige Jeannette Kok (76) zich onvermoeibaar in voor de patiënten. Ze bood troost in de frontlijn van de hiv-zorg.

Jeannette Kok. Beeld
Jeannette Kok.

Max van Rooy (1942)

Een maand nadat hij de biografie van zijn grootvader Hendrik Berlage had afgerond, overleed journalist Max van Rooy. Hoe wilde hij worden herinnerd? Als een groot schrijver en journalist? Van Rooy: “Als een liefhebbende, aardige man.”

Leontien Ceulemans (1952)

Ze zal vooral worden herinnerd als de eerste presentatrice van het Jeugdjournaal, maar de in juli op 70-jarige leeftijd overleden Leontien Ceulemans had ook een lange staat van dienst als actrice.

Natalia Guiking (1990)

De Amsterdamse Natalia Guiking (32) werd door haar vrienden de koningin van de veerkrachtigheid genoemd. Dat ze na een doktersbezoek in april nog maar een maand zou leven, had niemand verwacht.

Theo Kley (1936)

Beeldend kunstenaar, ontdekkingsreiziger en (mede)-oprichter van het Amsterdams Ballon Gezelschap, de Insekten Sekte en het Exoties Kietsj Konservaatoriejum: Theo Kley (1936-2022) was vooral heel veel. Ruigoord nam dit jaar afscheid van de man die in de jaren zestig aan de wieg stond van de hi-ha-happenings.

Eli Content (1943)

De Amsterdamse kunstenaar Eli Content overleed in mei op 78-jarige leeftijd in de armen van zijn vrouw Karina Schaapman, die hij pas op zijn zestigste ontmoette en aan wie hij elke dag een handgeschreven liefdesbrief gaf. ‘Ik wil worden herinnerd als een aardig iemand.’

Paul Grijpma (1948)

Hij is gestorven in het harnas, achter zijn bureau, tikkend aan een stuk voor de Bonjo, een krant voor gedetineerden. Paul Grijpma (1948) was een geboren journalist, een ‘vleesgeworden Kuifje’, zoals oud-collega’s hem omschrijven. Hij werkte voor het ANP, Het Parool, Elsevier en het NOS Journaal. Een hartaanval werd hem fataal.

Paul Grijpma. Beeld
Paul Grijpma.

Hanneke Prins (1971)

Ze was het hart van de Zwanenburgwalbuurt, iedereen kende Hanneke Prins. Verbinder van buren, verzorger van dieren en planten. In augustus werd Prins gevonden, ze lag al zes dagen dood in haar woning. ‘Daarom zijn we zo verslagen.’

Adriaan Kuyper (1931)

Hij zwierf graag over de Albert Cuyp, waar hij zocht naar troep voor zijn volgestouwde huis in Zuid. Charmante ruziemaker en wereldverbeteraar Adriaan Kuyper was een klassieke hoarder. Maar hij was ook geoloog, politicus en activist met een groot hart.

Mohamed Echarrouti (1950)

Mohamed Echarrouti (71) was niet alleen de oprichter van de grote Al Kabir-moskee in Oost, hij was het gezicht van Marokkaans Nederland. Zijn vrienden spreken van een positieve man met een luisterend oor voor iedereen, die geen onderscheid maakte tussen mensen.

Joop Willemse (1935)

‘Ome Joop’ Willemse was jarenlang trainer bij de Amsterdamse boksschool Bep Kneppers. Tot op hoge leeftijd was de Jordanees iedereen de baas met opdrukken en buikspieroefeningen. ‘Hij was al woke toen dat nog niet bestond.’

Fadoua Ait El Haj (1992)

Het was het moment voor een internationale doorbraak. Rapper Fadoua Ait El Haj, alias Madame, had diabetes type 1 maar wilde vooral niet ‘dat zieke meisje’ zijn. ‘Haar stem was uniek, ze was een female lion.’

George Oostdijk (1963)

Popmuzikant George Oostdijk was een bekende binnen de Amsterdamse muziekscene. Hij speelde niet alleen bas in een lange reeks bands, maar was ook dj, vooral in Paradiso.

Serena Nijhoff (1981)

Ze zwierf de hele wereld over, voor niets en niemand bang. Maar net toen ze tot rust was gekomen en haar leven zich weer afspeelde in de buurt waar ze ter wereld kwam, sloeg het noodlot toe: uitgezaaide borstkanker. Serena Nijhoff, onderwijzeres op de oudste montessorischool van Nederland in Oud-West, werd 41 jaar.

Serena Nijhoff. Beeld
Serena Nijhoff.

Seyit Ozilhan (1959)

Seyit Ozilhan was de klassieke buurtwerker, iemand die altijd op straat was te vinden om te kijken waar hij kon helpen. ‘Een man met een warm hart, een echte buurtfluisteraar.’

Goos Jan Doorn (1954)

Onverwacht overleed in mei portier Goos Jan Doorn. Van 1987 tot 1999 stond de man met de grote bek en het kleine hart aan de deur van de Roxy, de Amsterdamse club met het notoir strenge deurbeleid.

Floor van Liemt (1997)

Vol levenslust, ijzersterk en een bron van inspiratie. De op 31 december 2021 aan longkanker overleden 24-jarige Floor van Liemt liet haar familie en vrienden diep onder de indruk achter. ‘Ze wilde niet het meisje met kanker zijn.’

Matthijs Everard (2002)

De altijd vrolijke en gedreven gangmaker Matthijs Everard had het helemaal voor elkaar. Een eigen kamer in De Pijp, een goede studie, vrienden bij de vleet. Tot een val hem fataal werd, pas 19 jaar jong.

Henny Pleizier (1957)

Hij was een grote, vriendelijke reus, die overal een diepe indruk achterliet. Judokampioen Henny Pleizier was al 35 jaar een begrip in Zuidoost. ‘Zijn naam blijft voortbestaan.’

Virry de Vries Robles (1932)

Ze zag het als haar dure plicht: vertellen over de oorlog tegen kinderen. ‘Loop niet als kuddedieren achter elkaar aan’, was haar devies. Maar het was ook haar zuurstof, zeggen de vrienden van de Joodse Virry de Vries Robles. Een vrouw met een mening, veeleisend voor anderen en voor zichzelf.

Remco Campert (1929)

Remco Campert was een veelzijdige schrijver en een wat ongrijpbare man. Zijn rijke en immense oeuvre – poëzie, verhalen, romans en columns – is lichtvoetig en virtuoos. In juli overleed hij op 92-jarige leeftijd in zijn woonplaats Amsterdam.

ten slotte 2022 Beeld
ten slotte 2022

Rolf Veenendaal (1952)

Wie ooit op wieltjes door de stad heeft gezoefd, kocht die waarschijnlijk bij de allereerste skatewinkel van het land, Rodolfo’s. De oervaders van het skaten, zo werden Rolf Veenendaal en Axel Veenendaal weleens genoemd in de skatescene.

Tom Bijnen (1975)

Veel mensen leunden op sounddesigner Tom Bijnen, voor wie geen idee te gek was. Een speciaalbiertje in stamkroeg Eijlders, lang ontbijten op zondag, of collega’s laten meegenieten van zijn potjes chili-olie. Elke week zei hij: ‘Godverdomme, wat hebben we het goed.’

Pim van de Meent (1937)

Spelers moesten zich pas zorgen maken als voetbaltrainer Pim van de Meent níét tegen ze schreeuwde. Na een veelzijdige profcarrière trok hij bij AFC aan de touwtjes. ‘Hij vond AFC de mooiste club van Nederland.’

Ton Hesp (1930)

Altijd in een grijze stofjas, aan de hoek van de bar. In de hoek stond een telefooncel. Als ergens in de stad brand was, werd naar café Hesp gebeld. In februari werd Ton Hesp begraven, de laatste van de drie legendarische gebroeders Hesp.

Rob Ellermeijer (1958)

Hij was een gerenommeerd accountant die na zijn pensioen niet koos voor rust, maar voor een carrière in de Amstelveense politiek. In mei overleed Rob Ellermeijer, 63 jaar pas.

Rob Ellermeijer. Beeld
Rob Ellermeijer.

Simon van Blokland (1935)

Zijn wieg stond in Haarlem en zijn laatste adem blies hij uit in Zaandam, maar verder was Simon van Blokland in hart en nieren een Amsterdammer. De koning van de prentbriefkaart is nu weer thuis in de stad die hem zo lief was.

Max van den Berg (1927)

Max van den Berg was 14 toen in 1941 de Februaristaking begon. Leerlingen op zijn school besloten om, uit solidariteit met het protest tegen de Jodenvervolging, hun schooltassen dwars over de weg te leggen. Toen de schooldirecteur de actie wilde beëindigen, ging Van den Berg met een paar vrienden de stad in, waar hij zag hoe de Duitse bezetter de staking meedogenloos neersloeg.

Benjamin Mouwes (1948)

Benjamin Mouwes was een wandelende encyclopedie, vrijwilliger in Artis en burgemeester van de speeltuin. ‘Bennie was een enorme ouwehoer, maar het was altijd interessant wat hij te vertellen had.’

Robert Kahn (1922)

Robert Kahn gaf alle ruim 102.000 Nederlandse slachtoffers van de Holocaust een naam. Hij was in de stad ook bekend als de laatste directeur van het chique modehuis Hirsch & Cie in ‘het witte paleis’ op het Leidseplein.

Milo Rietvelt (1971)

Als opnameleider en uitvoerend producent was Milo Rietvelt geliefd in de Nederlandse filmwereld. ‘Een potje filmen doe je met je beste vrienden.’

Paula van Cleef-Joachimsthal (1925)

De oorlog was elke dag in haar leven: Paula van Cleef-Joachimsthal, kind van een Joodse vader, herinnerde zich haar verzetswerk nog haarscherp. Vanwege dat ijzeren geheugen werd ze vaak geraadpleegd door makers van oorlogsdocumentaires en -boeken. Op 4 mei overleed ze op 96-jarige leeftijd, op weg naar de dodenherdenking.

Paula van Cleef-Joachimsthal. Beeld
Paula van Cleef-Joachimsthal.

Michel Kanters (1953)

Michel Kanters werkte twintig jaar als topambtenaar voor de gemeente, maar van bureaucratie moest hij niets hebben. Hij wist perfect hoe je de geijkte paden af kon snijden. ‘Hij was een echt gemeentemens.’

Polo de Haas (1933)

De eigenzinnige en tientallen jaren zeer bekende pianist Polo de Haas overleed afgelopen Pasen. Hij had tijdens zijn hele muzikale loopbaan een grote interesse voor instrumenten en repertoire buiten de gebaande paden in de klassieke muziek. Zijn elan bracht hem van Shaffy naar Canto ostinato.

Ada van Ree-van Benthem Jutting (1929)

Een nieuwsgierig mens, tot op het einde scherp van geest en een rasoptimist die graag het goede in de medemens beschreef. Oud-Parooljournalist Ada van Ree-van Benthem Jutting overleed op 25 mei op 92-jarige leeftijd. Ze had graag nog een boek geschreven.

Gert Hekma (1951)

Voor Gert Hekma, ruim dertig jaar universitair docent homostudies aan de UvA, had elke vorm van seksualiteit principieel hetzelfde recht van bestaan. Het bracht hem regelmatig in de problemen.

Gert Hekma. Beeld
Gert Hekma.

Wouter van der Kolk (1940)

Wouter van der Kolk durfde het na de rellen rond de Oostlijn als een van de weinigen aan over een nieuwe metrolijn van Noord naar Zuid te beginnen.

Diana Gemert (1969)

De 53-jarige Diana Gemert kwam bij een brand in een woning aan de Mauritsstraat om het leven. Ze was een bekend en voor velen geliefd figuur in Oost, maar kampte ook met ernstige psychiatrische problemen. ‘Het was een tikkende tijdbom.’

Ruud van der Linden (1942)

Ruud van der Linden was de drijvende kracht achter het Boksteam Albert Cuyp. Als geboren ritselaar bouwde de fotograaf van De Telegraaf aan de succesvolste boksschool van Nederland.

Tiel Netel sr. (1941)

Ruim veertig jaar stond Tiel Netel sr. achter de tap van Café ’t Papeneiland. Een iconische kroegbaas van een iconische kroeg. Als hij je moest, tenminste.

Tiel Netel sr.  Beeld
Tiel Netel sr.

Diederik Hummelinck (1948)

Diederik Wagenaar Hummelinck, voormalig impresario en theaterproducent, heeft in januari wegens de ziekte van Alzheimer afscheid genomen van het leven. Dat maakte theaterbureau Korthals Stuurman (voorheen Hummelinck Stuurman) bekend.

Edo Spier (1926)

Als journalist, architect en politicus was Edo Spier heel veel, maar bovenal was de in september overleden Amsterdammer een levensgenieter die zich met van alles en nog wat bemoeide. Nog jaren na zijn pensionering dook de naam van de éminence grise van D66 geregeld op tussen de ingezonden brieven in de dagbladen. Niet voor niets luidde zijn lijfspreuk ‘Nooit laten afweten, altijd doorgaan.’

Djoeke Wessing (1945)

Haar art-decowinkel trok klanten van over de hele wereld, en zij was degene die voor het winkelgebied tussen Singel, Prinsengracht, Huidenstraat en Hartenstraat de naam ‘de Negen Straatjes’ bedacht. Djoeke Wessing was een ondernemer pur sang.

Hans Bosscher (1947)

Van een 150 jaar oud veilinggebouw in de Nes maakte Hans Bosscher in 1974 theater Frascati. Als 27-jarige nam hij er de leiding. Later zette hij andere gedurfde initiatieven op, vooral in de wereld van de documentaires. ‘Hij was een pietje precies.’

Leonoor Wagenaar (1952)

Leonoor Wagenaar werkte zo’n kwart eeuw voor Het Parool en was een van de beeldbepalende journalisten. Een vedette met een prachtige pen en een bohemien levensstijl, die Amsterdam verruilde voor ‘de mooiste plek op aarde’ in Suriname.

Jean-Jacques Beineix (1946)

De Franse filmregisseur Jean-Jacques Beineix overleed in januari op 75-jarige leeftijd. Zijn grootste succes was filmhuisklassieker Betty Blue, waarvan het affiche elke studentenkamer compleet maakte.

Jean-Jacques Beineix. Beeld
Jean-Jacques Beineix.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden