PlusAmsterdammer helpt Amsterdammer

‘Ik wil ondanks mijn ziekte blijven dansen’

De ambitieuze studente Michelle Cheah Suan Bee wil haar dromen als danseres najagen, ondanks de oogziekte die haar zicht ernstig heeft aangetast. Haar medische kosten zijn niet allemaal verzekerd. Kosten: 450 euro.

null Beeld Eva Plevier
Beeld Eva Plevier

Michelle Cheah Suan Bee (22) kent haar lichaam door en door. Ze is een begenadigd danser en brengt haar dagen liefst in beweging door. “Dat ik nu het grootste deel van mijn dag binnen spendeer, doet me geen goed.” Een danscarrière op hoog niveau is een droom die ze van jongs af aan najaagt en de weg daarheen begint bij een goede opleiding. De Maleisische Cheah verruilde daarom in de nazomer van 2019 het eiland Penang voor Amsterdam en begon een opleiding aan de Academie voor Theater en Dans.

Haar kamer in een studentenflat op Kattenburg meet nog geen 15 vierkante meter, maar over de beperkte ruimte zat ze destijds niet in. Ze bracht die eerste zes maanden in Amsterdam vele uren op de academie door, en haar spaarzame vrije tijd besteedde ze aan het ontdekken van de stad.

Afspraak telkens verzet

Totdat de wereld werd getroffen door een pandemie en alles op slot ging. “Onze lessen werden digitaal gegeven, maar dansen is iets fysieks en via een scherm een danstechniek leren is haast onmogelijk.” Haar wereld werd kleiner en dat betekende ook een flinke inperking van haar bewegingsvrijheid. “Ik merk aan mijn lichaam dat deze onzekere tijden hun tol eisen. Het liefst dans ik extravagant, met ­hoge sprongen en wilde bewegingen, maar ik moet rekening met mijn lichaam houden. Ik houd het tegenwoordig bij stretchen en yoga.”

Ongeveer gelijktijdig met de eerste verontrustende berichten uit Wuhan merkte Cheah dat haar zicht achteruitging. “Ik zag wazig en zag regenbogen rond lichtbronnen. Ik heb altijd al een bril gehad en ik dacht in eerste instantie dat mijn glazen een nieuwe sterkte nodig hadden.”

Bij de opticien bleek haar sterkte echter niet te zijn veranderd, terwijl haar klachten verergerden: naast wazig zicht had ze nu ook flinke hoofdpijn. Ook de huisarts kon niets vinden, en dat maakte haar angstig. “Mijn familie was ver weg, ik had hier nog geen echte vrienden en intussen was er duidelijk iets mis met mijn ogen, maar niemand kon mij vertellen wat. De luchthavens waren gesloten, dus ik kon ook niet naar huis.”

De afspraak bij de specialist werd telkens verzet, omdat er vanwege de eerste coronagolf minder ruimte was voor niet-spoedeisende zorg. “Alles zat tegen en ik was erg bang. Toch bleef ik dansen en heb ik mijn eerste jaar met goede cijfers afgesloten. Het was mijn enige houvast.”

Toen het eerste studiejaar op zijn einde liep en de zomervakantie aanbrak, vloog Cheah terug naar Maleisië. Behalve het weerzien met haar familie stond een bezoek aan een oogspecialist hoog op de agenda. Eenmaal onderzocht bleek Cheah glaucoom te hebben, een ziekte die de oogzenuw schade berokkent (zie kader). Met de juiste medicatie is verdere aantasting tegen te gaan, maar de gedane beschadiging is niet meer terug te draaien. Cheah ziet met rechts nog 30 procent, met links 10 procent.

“Terugkijkend op die maanden in onzekerheid weet ik niet hoe ik het heb volgehouden. Nu ik weet wat er scheelt, ben ik minder angstig. Helemaal gerust ben ik niet, want het is nog te vroeg om te zeggen of de aftakeling een halt is toegeroepen.”

Internationaal student

Cheah is nu halverwege haar tweede studiejaar. Na haar diagnose besloot ze terug te gaan naar Amsterdam om haar opleiding af te maken. “Ik wil me niet laten tegenhouden, of mijn hele leven omgooien, want ik weet: ondanks mijn slechtziendheid wil ik blijven dansen.”

Als internationaal student is het voor Cheah lastig een dekkende verzekering te krijgen en de medische kosten zijn hoog. Haar familie kan haar niet ondersteunen en Cheah verloor haar bijbaantje in de horeca. De stress over haar financiële onzekerheid heeft haar doen besluiten een crowdfundactie op te zetten en met haar verhaal in de krant te verschijnen. “Dat er onbekenden zijn die mij willen helpen, had ik nooit verwacht. Ik heb lange tijd alles bij me gehouden, uit angst voor medelijden. Maar ik heb hulp nodig, en mensen kunnen je pas helpen als je vertelt wat er speelt.”

Niet te verzekeren

Als internationaal student is het voor Cheah lastig een dekkende verzekering voor medische kosten te krijgen. Het is vrijwel onmogelijk een verzekering af te sluiten zonder uitsluiting van haar specifieke bestaande medische conditie.

Het zit zo: een buitenlandse student die hier niet werkt, heeft geen recht op de verplichte Nederlandse zorgverzekering. Wel kun je je privé verzekeren, maar die verzekeringen sluiten vrijwel altijd bestaande medische condities uit.

De wens van vorige week: ‘Met een groot gezin is het gezellig, maar ook balanceren’

Vorige week vroeg Hadjar Rokhan geld voor twee tablets, zodat haar kinderen niet achter raken met school. Bram Snijders (33) en ­Marleen Dijkstra (36) doneren.

Voor de Afghaanse Hadjar Rokhan (45) is de opleiding van haar kinderen ontiegelijk belangrijk. Zelf mocht en kon Rokhan niet naar school toen ze jong was. “Ik wist niet beter. Maar dat het voor mijn kinderen anders is, maakt mij erg gelukkig.”

Begin deze eeuw vluchtte het echtpaar Rokhan naar Nederland, weg van de Taliban die het op hen had gemunt. Ze kregen een huisje toegewezen in Noord en algauw breidde de familie zich uit: het stel kreeg zeven kinderen.

Zeker sinds de lockdown en sluiting van de scholen is een moment van rust in huize Rokhan ver te zoeken geweest. Lessen werden gevolgd via twee geleende laptops, maar dat is niet genoeg voor het veelkoppige gezin, en nu de scholen weer opengaan, moeten de computers weer terug. Ze hebben het niet breed, en daarom is de aanschaf van tablets voor het thuisonderwijs voor Rokhan onmogelijk.

Bram Snijders (33) en Marleen Dijkstra (36) lazen Rokhans verhaal en besloten te doneren. “We hebben zelf vier jonge kinderen, en hoewel het niet een vergelijkbare situatie is, is het verhaal van Hadjar wel herkenbaar,” vertelt Snijders, die – net als Dijkstra – de kost verdient als investeerder. “Met veel gezinsleden is het altijd gezellig thuis, maar het betekent ook balanceren. Als we Hadjar en haar kinderen met zo’n klein gebaar een duwtje in de rug kunnen geven, doen we dat erg graag.”

Gevers Bram Snijders en Marleen Dijkstra. Beeld Nosh Neneh
Gevers Bram Snijders en Marleen Dijkstra.Beeld Nosh Neneh
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden