PlusCoronadagboek

Ic-verpleegkundige: ‘Ongelofelijk hoeveel begrip mensen opbrengen’

Ic-verpleegkundige Martine Minnema (48) van het OLVG maakte deze week een afscheid van dichtbij mee. Het is in deze omstandig­heden kil, koud en het went nooit.

Malika Sevil
Ic-verpleegkundige Martine Minnema. Beeld Marc Driessen
Ic-verpleegkundige Martine Minnema.Beeld Marc Driessen

“Familie kan nog steeds niet op de afdeling komen. De beschermingsmiddelen zijn nog altijd schaars en bezoek kan besmet zijn. We proberen naasten om elf uur en om vijf uur te bellen, maar dat lukt ook regelmatig niet. Vaak belt familie dan na twee of drie uur zelf: ‘Ik heb nog niks gehoord. Is er wat aan de hand?’ ‘Nee,’ moet ik dan zeggen, ‘het is zo druk, we hebben niet eens tijd om u te bellen.’

Als we patiënten hebben die plotsklaps heel erg verslechteren, dan moeten we daar met man en macht aan werken. De mensen zijn dan heel begripvol: ‘Nee, nee, tuurlijk. Ik maakte me gewoon zorgen.’ Ja natuurlijk maak je je zorgen, want wij bellen niet. Ongelofelijk hoe die mensen dat begrip kunnen opbrengen. Dat is wat heel erg wringt bij mezelf.

Deze week was ik betrokken bij een afscheid. Dan kom je met een patiënt bij de familie met drie, vier collega’s die helemaal volgens de richtlijnen zijn aangekleed. Daar moet je familie echt op voorbereiden.

Patiënten op de intensive care zijn ook meer opgezet dan je normaal gesproken bent. Deze mevrouw was op haar buik komen te overlijden. Daarna is de familie even van de afdeling gegaan en hebben mijn ­collega’s de mevrouw op de rug gedraaid en verzorgd. Ze hebben de infusen en de beademingsbuis weggehaald, zodat ze weer een beetje leek op wie ze was. Toen is de familie nog een keer langs geweest om afscheid te nemen.

Dat gebeurt in een mooie ruimte met bloemen, maar het voelt toch kil aan. Ik ben zo gewend om dan even een schouder van een familielid vast te houden, maar dat kan nu niet.

We dragen allemaal beschermingsmaterialen. Ook zij zaten met een kapje, dus je kunt de mimiek in het gezicht veel minder goed interpreteren. Ik voelde me tekortschieten. Nou, dat is misschien een groot woord, maar ik wilde meer doen. Ik wist: dit is alles, alles, alles wat ik kan geven, maar het voelt als veel te weinig. Dit is niet waarvoor je bent op­geleid. De nabestaanden zijn begripvol en zeggen dan: ‘Het is goed’. Maar dan denk ik: nee, het is helemaal niet goed. Ik zou zoveel meer voor je willen doen.”

Serie

In deze serie volgen we zorgverleners. Dinsdag Heleen Verwijs, specialist ouderengeneeskunde, donderdag huisarts Marike de Meij en zaterdag ic-verpleeg­kundige Martine Minnema.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden