Van een afstandje doet De Bretten verrommeld aan. Maar sta je er middenin, dan overheerst de rust.

PlusAchtergond

Horeca? Landmark? Nieuw-West maakt plannen voor stadswildernis De Bretten

Van een afstandje doet De Bretten verrommeld aan. Maar sta je er middenin, dan overheerst de rust.Beeld Eva Plevier

De Bretten is volgens de gemeente de laatste stadswildernis van Amsterdam. Maar de stad groeit en daarom kan ook dit gebied niet het onbestemde groen blijven dat het nu is. 

Geen vos te bekennen, deze middag in De Bretten. Niet te bekennen, maar ze zitten er wel degelijk. Je voelt aan alles dat de vossen er zijn, verscholen in de bosschages, wachtend tot de stadse fietsers voorbij zijn. Het kan niet anders of ze komen dan tevoorschijn, uit de wildernis die deze groenzone is. Waar Amsterdam zo ver weg voelt.

Het is een goed bewaard geheim, de langwerpige strook woeste natuur tussen het onooglijke bedrijventerrein van de Theemsweg en de woningen van Geuzenveld langs de nieuwe ‘stadsstraat’ N200, de weg naar Haarlem. De Bretten is volgens de gemeente de laatste stadswildernis van Amsterdam. Vooral de westelijke zijde, de Lange Bretten, is met zijn kruip-door-sluip-doorpaadjes bijna echte natuur.

Schaarse ruimte

Het terrein is uitgestrekter dan je zou vermoeden, wanneer je erlangs flitst met auto of trein. Van een afstandje doet het verrommeld aan. Maar sta je er middenin, dan overheerst de rust. Het is een groene idylle, stil en onthaast. Onbedacht gebied. De Bretten is deze schitterende nazomermiddag volkomen zichzelf, maar daarin moet verandering komen.

Wildernis in de stad, hoezeer die zich ook op de flanken bevindt, kan Amsterdam zich niet permitteren. Ruimte is schaars en dus moet elke vierkante meter worden ingevuld. Want als straks de woningbouw in het nabijgelegen stationsgebied van Sloterdijk zijn beslag heeft gekregen, als zich in Haven-Stad tienduizenden nieuwe en oude Amsterdammers hebben gevestigd, dan moet De Bretten een duidelijk omschreven functie krijgen. Jammer, maar onvermijdelijk.

Wat te doen? Het stadsdeelbestuur van Nieuw-West is er al een tijdje mee bezig. Omwonenden, ondernemers en bezoekers zijn geconsulteerd, hetgeen geleid heeft tot een ontwikkelboek, wat een ambtenarige naam is voor een reeks plannen en ideeën voor onbestemd gebied dat bestemd moet gaan worden. Niks ligt nog vast, het gaat om een serie enigszins concrete denkrichtingen. Op papier zien ze er fraai uit, maar in de uitvoering zouden ze ook zomaar fout kunnen gaan.

Wat te denken van een ‘landmark’? ‘Eén blikvanger voor het gehele gebied.’ Of: ‘Een serie objecten functionerend als een blikvanger is ook voorstelbaar.’ Op een tekening erbij is een op het oog smaakvolle toren getekend van waaraf je het hele gebied kunt overzien, hoewel de omliggende bomen ongeveer twee keer zo hoog zijn.

Andere denkrichtingen zijn onder meer de aanleg van een informatiecentrum met kleinschalige horeca en recreatieve voorzieningen. Het kan vreselijk worden, maar smaakvol gedaan zou het een fijne plek kunnen zijn voor buurtbewoners en ander volk. Hetzelfde geldt voor een beeldentuin of het creëren van betere zichtlijnen: het hóeft niet desastreus uit te pakken.

Riskant idee

Ronduit goed zou de aanleg van een brug zijn, die fietsers en wandelaars over de N200 helpt: de afgewaardeerde Haarlemmerweg vormt nog steeds een dijk van een obstakel voor wie ernaartoe wil. Het kan De Bretten bovendien verbinden met de Tuinen van West.

Riskant lijkt het idee Leuk vervoer. Vergezeld van een foto waarop twee mannen van middelbare leeftijd in een elektrisch skeltertje zijn te zien, wordt geopperd ‘recreatief-toeristisch publieksvervoer’ uit te rollen in het gebied. Dat kan bijna niet op een manier die ook maar een heel klein beetje aansluit bij het huidige karakter van De Bretten.

De gebruikers van het gebied zijn, zoals dat gaat, afwachtend. Arthur de Wijs laat zijn enorme hond hier dagelijks uit. Hij, De Wijs dus, vindt het jammer dat ook De Bretten eraan moeten geloven. “Het kan niet anders, dat snap ik ook wel, maar ik hoop dat er iets overblijft. Laat het hier alsjeblieft niet aangeharkt worden.”

Ook op volkstuinencomplex De Bretten wordt de vinger stevig aan de pols gehouden. Antonia Nieve gunt iedereen ‘een plekje in het groen’. “Maar ik ben ook wel een beetje bang dat het hier straks heel druk wordt,” zegt ze. “Dit is een van de weinige plekjes in Amsterdam waar je nog rust kunt ervaren.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden