PlusCoronadagboek

Heleen Verwijs: ‘Ik aarzelde, maar gaf haar toch een hand’

In deze serie volgen we zorgverleners. Dinsdag Heleen Verwijs, specialist ouderengeneeskunde, donderdag huisarts Marike de Meij en zaterdag ic-verpleeg­kundige Martine Minnema.

Heleen Verwijs (43), specialist ouderengeneeskunde bij Amsta.Beeld Marc Driessen

‘Deze week ontmoette ik een nieuwe bewoner op mijn locatie. Ze heeft dementie. Ze wilde kennismaken met mij en stak mij een hand toe om zich voor te stellen. Ik aarzelde even, maar gaf haar toen een hand. Dat voelde heel tegenstrijdig. In de buitenwereld, de wereld buiten de dementie, doen we dit niet meer. Ik treed echter binnen in hun wereld, waarin dit volledig normaal is om te doen. Het voelde respectloos om haar toegestoken hand niet te beantwoorden. Ook dat hoort bij mijn taken als arts in een verpleeghuis. Daarvoor en daarna was ik uiteraard mijn handen goed.

Omdat de meeste mensen op de drie locaties waar ik verantwoordelijk voor ben, kampen met dementie, krijgen ze vaak niet mee wat er aan de hand is. Of ze hebben wel van corona gehoord, maar vergeten het dan weer. Dat kan leiden tot verwarring. Ik deed een lichamelijk onderzoek bij een oudere vrouw die heel verdrietig was. Ze had eerder die ochtend een emotioneel gesprek gevoerd met haar dochter via Skype.

Ze dacht dat die niet kon komen omdat ze moest werken of te druk was. Ik zag dat ze worstelde met het zoeken naar een verklaring waarom haar dochter toch niet kwam. Toen ik vertelde dat ze niet kon komen omdat er een virus heerst, het coronavirus, wist ze het weer. Toen zei ze: ‘Oh ja, corona’.

Op mijn locaties hebben we nog steeds geen besmettingen. Ik zeg nóg, want ik denk niet dat de corona ons gaat overslaan. Ik voel me wel een stuk zekerder van mijn zaak. Drie, vier weken geleden voelde ik me onvoorbereid. Het virus is zo besmettelijk. Inmiddels zijn we zo goed als mogelijk bij, we weten alles wat we kunnen weten.

Afgelopen week was er een verdenking op corona bij een van mijn patiënten. Dat was toch spannend. De test kwam gelukkig negatief terug. Ik zie het een beetje als een generale repetitie. We zijn weken bezig geweest met een protocol op papier, het uitdenken van de stappen in ons hoofd en het voorbereiden van de teams. Nu doorliepen we alle stappen en hebben we in de praktijk ervaren dat de uitvoering goed ging. 

Met andere specialisten ouderen­geneeskunde binnen Amsta hebben we elke ochtend overleg via video­bellen. Daar zitten ook artsen bij die op hun locaties wel besmettingen hebben. We bespreken met elkaar wat er goed ging en wat er misschien nog beter kan. Elke verpleeghuis­locatie is weer anders. We kunnen veel van elkaar leren. Het is heel fijn om te weten dat je niet alleen bent. Het is echt teamwork.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden