PlusPortretten

Gedupeerde ouders niet geholpen met aftreden kabinet: ‘Voelt als vluchtgedrag’

Voor gedupeerde ouders van de kindertoeslagaffaire verandert het aftreden van het kabinet weinig tot niets. Velen van de ruim 1700 slachtoffers in Amsterdam en omstreken zitten nog steeds diep in de problemen en de angst bestaat dat een oplossing nu nog langer duurt. ‘Dit voelt als vluchtgedrag van het kabinet.’ 

Patricia Brandt Beeld Jakob van Vliet
Patricia BrandtBeeld Jakob van Vliet

Patricia Brandt (37) uit Almere, 26.000 euro: ‘Om af te betalen heb ik zwartgewerkt’

“Deze situatie voelt voor mij heel dubbel. Aan de ene kant ben ik blij. Het kabinet neemt verantwoordelijkheid en erkent schuld. Maar ik ben erg benieuwd wat het voor ons betekent als het kabinet geen beslissingen meer mag nemen.”

“Bij mij begon de ellende in 2013. De Belastingdienst vroeg stukken op van de drie jaar waarin ik kinderopvangtoeslag had ontvangen. Ik heb alles aangeleverd, aangetekend en met een bezwaarschrift. Maar ik kreeg altijd te horen dat ze niks hadden ontvangen. Uiteindelijk moest ik 26.000 euro terugbetalen en werd de kinderopvangtoeslag stopgezet. Ik ben een alleenstaande moeder en werk fulltime, maar zonder kinderopvang kon ik niet werken.”

“Ik kreeg loonbeslag opgelegd. Om schuldeisers af te betalen heb ik heel veel zwartgewerkt, dat zeg ik nu gewoon. Daarmee heb ik de koelkast kunnen vullen en de meeste incassobureaus op afstand weten te houden, maar er was nooit geld om iets te kopen voor mijn kinderen of mezelf.”

“Door de hele situatie leef ik al zeven jaar in enorme stress. Het heeft me mijn fysieke en mentale gezondheid gekost, mijn vrouwzijn, mijn schoonheid, mijn moederschap – alles. Ik ben meerdere keren in het ziekenhuis beland, heb last van een depressie en een burn-out. Ik ben verwijderd geraakt van mijn sociale kring omdat ik me schaamde en omdat ik niet werd geloofd.”

“Ik ben inmiddels gecompenseerd, maar eigenlijk wil ik het geen compensatie noemen. Het is namelijk gewoon mijn eigen geld dat van mij is afgepakt en ik nu heb teruggekregen. Daarbovenop krijg je dan 25 procent, maar dat komt niet eens in de buurt van de werkelijke schade. Ik wacht nog op echte compensatie voor het kwijtraken van mijn baan, het niet afmaken van een opleiding, noem maar op. Ik dacht eerst dat alles beter zou worden zodra ik het geld terug zou hebben, maar het voelt nog niet alsof ik het kan afsluiten.”

Cheikhou Mbengue Beeld Jakob van Vliet
Cheikhou MbengueBeeld Jakob van Vliet

Cheikhou Mbengue (49) uit Amsterdam-Oost, 29.000 euro: ‘Ik werd vernederd en uitgemaakt voor dief’ 

“Het lijkt me evident dat de personen die verantwoordelijk zijn voor deze affaire aftreden. Daarmee is niet het hele zooitje opgelost, maar het toont wel respect. Het helpt ons om alles wat er is gebeurd een plek te geven. Ze deden alsof ze een onderdeel van de oplossing zijn, maar dat is niet zo. Zij zijn degenen die het hebben veroorzaakt.”

“Het is negen jaar geleden begonnen, maar als ik het nu vertel, doet het nog steeds veel pijn. Anderhalf jaar nadat mijn zoon van het kinderdagverblijf ging, kreeg ik een aanmaning van de Belastingdienst voor een schuld van 12.000 euro. Ik zou hebben gefraudeerd. En dat terwijl de kinderopvangtoeslag direct door de Belastingdienst naar het kinderdagverblijf werd overgemaakt! Ik heb dat geld nooit op mijn rekening gehad.”

“Maar toch dacht ik: wellicht heb ik iets gedaan waar ik niet  van op de hoogte was, dus ik ging verhaal halen bij de Belastingdienst. Aan de telefoon krijg je geen hond aan de lijn die je iets kan vertellen. Dus ik ging naar het kantoor. Maar daar werd ik uitgemaakt voor dief. Terwijl ik in gesprek was met een ambtenaar, werd door passerende medewerkers gezegd dat ik moest ‘afblijven van andermans geld'. Ik werd vernederd, het was onmenselijk. Uiteindelijk hebben ze me een uitdraai gegeven waarop mijn schuld stond, met mijn naam, maar met het verkeerde rekeningnummer. Ik dacht: dat kan niet.”

“Het geld dat ik kwijt ben, daar kan ik nog mee leven. Maar alle ellende die erna is gekomen is nog veel erger. Alles wat je binnenkrijgt, gaat naar de Belastingdienst. Dat betekent dat je geen huur kunt betalen, geen energie. Je leeft van droog brood, je kunt geen nieuwe kleding voor je kind kopen. ‘Papa, ik wil dit speelgoed', zei mijn zoontje van vier dan – hoe leg je uit aan je kind dat dat niet kan? Ik werd bijna uit mijn huis gezet, de container stond al klaar voor mijn spullen. Het was kantje boord. Mijn totale schuld liep op naar 29.000 euro.”

“Mijn vrienden vroegen me naderhand waarom ik er nooit over heb verteld. Maar je schaamt je. Wie heeft er nou problemen met de Belastingdienst? Op een gegeven moment heb ik alle papieren van ze verbrand, om alles te vergeten. Compensatie heb ik niet gehad, mijn centen liggen nog te slapen bij de Belastingdienst. Maar ik ben een doordouwer. Mij hebben ze niet kapot gekregen.” 

Samantha Morris Beeld Jakob van Vliet
Samantha MorrisBeeld Jakob van Vliet

Samantha Morris (40) uit Almere, 46.000 euro: ‘Ik had alleen nog mijn kind om voor te leven’ 

“Dat het kabinet nu aftreedt, voelt als vluchtgedrag. Voor ons slachtoffers zie ik geen enkele meerwaarde. Wij moeten eerst geholpen en gecompenseerd worden, pas dan zou er gesproken moeten worden over de politieke en strafrechtelijke consequenties.”

“Ik zit al ruim twaalf jaar in de ellende. 46.000 euro moest ik terugbetalen aan de Belastingdienst, maar mijn schulden waren nog hoger omdat ik ook door de gemeente werd aangemerkt als fraudeur. Ik ben fysiek kapotgegaan aan de stress. Ik ben mijn huis kwijtgeraakt en moest stoppen met mijn hbo-opleiding. Ik ben op de intensive care beland met bloedarmoede en een vitaminegebrek, opgelopen omdat ik geen eten meer voor mezelf kon betalen. Het enige wat voor mij telde was dat mijn kind te eten had. Het was zo uitzichtloos, ik had alleen nog mijn kind om voor te leven.”

“Ik zit niet te wachten op boetedoening. Politieke consequenties zijn voor mij niet belangrijk. Ik wil verder leven, een toekomst opbouwen. De hbo-opleiding doen waar ik mee moest stoppen, een eigen huis. Ik woon al zeven jaar met mijn kind op een zolder die we in tweeën hebben gedeeld zodat hij nog een beetje eigen ruimte heeft. Verder moeten we alle ruimtes delen met anderen. De overheid is al sinds 2019 bezig met compenseren, maar daar heb ik nog steeds niets van gezien.” 

“Heel soms zie ik weer wat kleine lichtpuntjes. Maar het duurt allemaal zo lang. Los het alsjeblieft op, in plaats van tijd te verdoen aan dit soort politieke kwesties. Mijn prioriteit ligt bij veiligheid voor mij en mijn kind. Dat heb ik nu niet.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden