Leven met corona

Frank Traas: ‘Weinig dagritme meer, maar wel jonge katjes’

Hoe vergaat het Amsterdammers in deze periode? ­Vandaag: café-eigenaar Frank Traas (61) blijft binnen.

Frank Traas, eigenaar van café Diep op de Nieuwezijds Voorburgwal, komt de deur nauwelijks uit en maakt het binnen gezellig met hotpot en tv.

“Mijn leven speelt zich af in huis, mijn vriendin en ik komen amper de deur uit. Zij heeft twee zoons, een van 19 en een van 16, en die pendelen op en neer tussen hun vader en hier.

Het scheelt weinig met een lockdown. Netflix bingewatchen, beetje www-zappen en onnodige spulletjes kopen. We doen ook veel ouderwetse spelletjes. En koken. We houden ervan elkaar te verwennen.

Gisteren hebben we zitten hotpotten. Ken je niet? Dan zet je een ketel hete, Chinese bouillon op tafel en net als gourmet mik je daar allemaal dingetjes in. Udon noedels, biefreepjes, mushrooms. Dat is een heel gezellige manier van eten.

We hebben heel weinig dagritme meer. Soms staan we pas om één uur ’s middags op. Heel veel luieren, en dat is leuk, maar het is ook heel raar om na 25 jaar opeens niet meer naar je eigen kroeg te gaan. Het is een enorme strop. Er schijnt wel een compensatieregeling te komen, maar het gaat me nog altijd veel geld kosten. Ik heb wel een buffertje, maar met die twee maanden erbij, komen er veel faillissementen.

Welnee, de muren komen totaal niet op ons af. We zijn nu een jaar samen, misschien scheelt dat. We zitten 24 uur op elkaars lip en ik trek dat heel goed. Wat ook scheelt: we hebben een nest jonge katjes, vier weken oud nu. Dat maakt het nog leuker in huis. Eerst zie je ze geboren worden, dan gaan de oogjes open, daarna kruipen ze voor het eerst uit hun doos en nu begint de grote ontdekkingstocht. Het is echt een feestje met die dingetjes. As we speak zit er een op mijn linkervoet en een op mijn rechter. Superleuk dit.

Ik maak me niet veel zorgen over mijn gezondheid, ik heb eigenlijk nooit wat. Wel heb ik het in het begin een beetje onderschat. Ik zag het sluiten van de horeca totaal niet aankomen. Ik bleef ook nog lang handen schudden en knuffels uitdelen, maar nu hou ik in het landsbelang ook die anderhalve meter afstand. Ik wil niet in quarantaine.

Ik denk en hoop dat we over een maand of drie in retrospect tegen elkaar zullen zeggen: er waren uiteindelijk niet meer slachtoffers dan met een stevige griep. Bovendien, de kans dat je het krijgt is zo klein, ook met een paar honderd besmettingen in Amsterdam. Die mensen moet je maar net tegenkomen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden