PlusReportage

Eerste Oekraïense vluchtelingen gearriveerd in Zuidoost: ‘Ik voel me dakloos’

null Beeld Eva Plevier
Beeld Eva Plevier

Woensdag zijn de eerste Oekraïense vluchtelingen gearriveerd in Amsterdam-Zuidoost. ‘Dit is een prachtig land, maar ik wil gewoon thuis kunnen zijn.’

Anna Herter

“Ondanks het dak boven mijn hoofd, voel ik me dakloos,” zegt de 25-jarige Oekraïense Yevgen Mikenko. Hij is twee uur eerder aangekomen in ­Amsterdam-Zuidoost, samen met zijn vriendin Eleonora Teplaya. Ze behoren tot de eerste zes vluchtelingen van wie bekend is dat ze hier zijn gearriveerd.

Een week geleden vertrokken ze naar Barce­lona voor vakantie. Aan dat tripje kwam abrupt een einde toen ze twee dagen later wakker ­werden met een stortvloed aan berichtjes van vrienden en familie. ‘De oorlog is begonnen,’ schreven ze.

Dezelfde dag werd hun terugvlucht geannuleerd en gingen de Oekraïense banken dicht, waardoor ze niet bij hun geld konden. Ze hadden nog maar een paar dagen een hotelkamer. Mikenko: “We hadden geen idee wat we moesten doen.”

Via internet vonden ze uiteindelijk onderdak bij een man in een klein Spaans dorpje in de buurt. Na vijf dagen besloten ze van het laatste beetje geld dat nog op hun betaalrekening stond naar Amsterdam te vliegen. “We hadden gehoord dat de opvang hier beter geregeld is.”

Via de IND, de politie en het Rode Kruis kwamen ze uiteindelijk hier terecht, in het Hostel A&O in Zuidoost. Het hostel dient al langer als opvang voor asielzoekers uit allerlei landen. Nu zijn er tachtig plekken vrijgemaakt voor Oekraïeners.

Mengelmoes

De mengelmoes van nationaliteiten valt meteen op. Voor de deur fietst een groepje Afrikaanse kinderen gillend van de pret rondjes op de parkeerplaats. In de lobby, staat Arabische muziek op en in de kinderhoek speelt een Russisch meisje met een kersvers Oekraïens vriendinnetje.

 Artem Pochepnia. Beeld Eva Plevier
Artem Pochepnia.Beeld Eva Plevier

Het Russische meisje is de 6-jarige dochter van Artem Pochepnia (43). Zij verblijven al een maand in dit hostel, daarvoor zaten ze zeven maanden in Ter Apel. Pochepnia, mijnwerker in zijn thuisland, zag zich gedwongen Rusland te ontvluchten vanwege zijn politieke opvattingen. “Ik sprak me uit tegen Poetin, onder meer online. Als ik was gebleven, had ik nu in de gevangenis gezeten”

Hier kan Pochepnia die politieke opvattingen vrijelijk uiten: “Vóór 23 februari was Poetin slechts een dief van het Kremlin. Na 23 februari werd hij oorlogsmisdadiger nummer één van de wereld.”

Geen geld en geen werk

Mikenko en Teplaya hebben een tweepersoonskamer met eigen wc en douche. Ze krijgen twee maaltijden per dag, kunnen de was doen, krijgen hulp waar nodig en mogen kosteloos gebruikmaken van het openbaar vervoer.

Mikenko is opgelucht dankzij de nieuwe slaapplek, maar zijn zorgen zijn er allerminst mee verdwenen. “We hebben hier geen werkvergunning en geen geld. Ik ben visser, een respectabel beroep in Oekraïne. Ik kon mezelf een rijk man noemen. Nu voel ik me ontheemd. Dit is een prachtig land, maar ik wil gewoon thuis kunnen zijn.”

De gedachten van Mikenko en Teplaya zijn bij vrienden en familie die zich nog in Oekraïne bevinden. Sommigen zijn net als zij weggevlucht, anderen zitten in het nog veilige zuiden, weer anderen zijn naar het westen gereisd om mee te vechten. “Mijn neefje is vlak bij de grens in het oosten. Vier dagen geleden schrok hij uit zijn slaap door een raketaanval. Van zijn eenheid van twintig man hebben drie het overleefd, onder wie hij. Hij is 20 jaar.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden