PlusAmsterdammer helpt Amsterdammer

Ebuaghe Emmanuel: ‘Werken bij de Flesseman heeft mijn leven veranderd’

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Ebuaghe Emmanuel vraagt een bijdrage om zijn Nederlandse paspoort te kunnen aanvragen.

Bien Borren
Ebuaghe Emmanuel: “Het vele binnen zitten maakt me zo ongelukkig. Ik moet afleiding hebben, anders ga ik piekeren over mijn ziekte.”  Beeld Eva Plevier
Ebuaghe Emmanuel: “Het vele binnen zitten maakt me zo ongelukkig. Ik moet afleiding hebben, anders ga ik piekeren over mijn ziekte.”Beeld Eva Plevier

Ebuaghe Emmanuel (56) zit graag op het stenen muurtje voor het huizencomplex op IJburg waar hij sinds augustus vorig jaar woont. Daar treft hij op goede dagen de zon en buren waar ie graag een praatje mee aanknoopt.

Zonder die aanspraak duren de dagen lang, zeker sinds er bij Emmanuel vanwege zijn diabetes eerder dit jaar opnieuw een paar tenen zijn geamputeerd en hij aan huis gekluisterd is. Hij is een stuk minder mobiel en afhankelijk van zijn rollator. “Kleine stukjes fietsen ging vorig jaar nog, maar dat is verleden tijd.”

Zittend op dat muurtje kijkt hij graag naar de postbode. “Ik zou graag doen wat hij doet. Werken in de buitenlucht, mensen ontmoeten, me nuttig voelen.” Hij heeft de bezorger weleens aangesproken – tegen beter weten in, want zo lang staan is voor Emmanuel geen optie.

“Het vele binnen zitten maakt me zo ongelukkig,” zegt hij. “Ik moet afleiding hebben, anders ga ik piekeren over mijn ziekte.” Even leek er deze zomer iets in zicht. Zijn maatschappelijk werker had bij een restaurant in de buurt gepolst of Emmanuel zittend keukenwerk kon doen. Maar zijn laatste operatie gooide roet in het eten: hij moest lang herstellen.

Bij Ajax

Als twintiger reisde Emmanuel vanuit Lagos, Nigeria naar Nederland. Hem was door een bij nader inzien niet zo betrouwbaar tussenpersoon wijsgemaakt dat hij eenmaal in Amsterdam bij Ajax aan de slag zou kunnen. Emmanuel was immers een aardige voetballer. Eenmaal op Schiphol werd hij echter opgepakt en hij verbleef lange tijd in een opvangcentrum.

In 2008 kreeg hij middels een generaal pardon (zie kader) een verblijfsvergunning. In de tussentijd had hij een Nigeriaanse vrouw ontmoet met wie hij twee kinderen kreeg. Zij verhuisde echter naar Frankrijk met de kinderen toen zij daar een huis kon krijgen. Emmanuel ging niet mee omdat hij hier bezig was met zijn inburgering. “We spraken elkaar veel en ze zochten me vaak op, maar van de een op de andere dag verbrak mijn echtgenote al het contact.”

Praten over deze periode valt Emmanuel zwaar. Hij fluistert en huilt geruisloos terwijl hij warrig verslag doet. Zijn kinderen heeft hij al veertien jaar niet gezien. “Ik heb zo mijn best gedaan er voor hen te zijn, maar dat is niet gelukt. Ik weet niet goed wat ik verkeerd heb gedaan. Volgens mijn vrouw kreeg zij destijds een bericht dat ik met een ander uitging, maar dat is niet waar. In plaats van dat ze mij ernaar vroeg, is ze weggegaan.”

Pistool

Niet lang na haar vertrek werd Emmanuel thuis gewelddadig overvallen. “Plotseling stonden er gemaskerde mannen in mijn kamer. Ze duwden mijn hoofd op de grond met hun voet en zwaaiden met een pistool.” Hij vertelt hoe hij heeft gesmeekt voor zijn leven. Wijzend naar een foto van een goedlachs meisje: “Ik zei ze: ik heb een dochter, laat me alsjeblieft in leven.” De mannen vertrokken, maar eerst schoten ze hem nog in zijn rechterarm.

Pas als hij over zijn vrijwilligerswerk bij verzorgingstehuis Flesseman op de Nieuwmarkt vertelt, komt een voorzichtige glimlach tevoorschijn. “Die plek heeft mijn leven veranderd.”

Hij begon met drie dagen in de week, maar algauw was hij er zes volle dagen te vinden. “Ik maakte vrienden, voelde me nuttig. Voor het eerst in lange tijd was ik niet zo eenzaam. Ik had het gevoel dat ik ergens bij hoorde.” Dat hij moest stoppen vanwege zijn diabetes doet nog altijd pijn. De chef van de Flesseman spreekt hij nog.

Een stille wens is een paspoort. Emmanuel heeft zijn naturalisatieproces doorlopen en heeft recht op het document, maar de kosten zijn hoog. “950 euro, dat kan ik me niet veroorloven. Maar ik zou graag naar Frankrijk willen, zodat ik mijn dochter en zoon kan opzoeken. That would be such a joy.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Generaal pardon

Begin 2007 maakte het kabinet Balkenende-IV bekend een eenmalige pardonregeling in het leven te roepen voor een specifieke groep asielzoekers. Het ging om mensen die voor 1 april 2001 hun eerste asielverzoek hadden ingediend en als voorwaarde gold dat ze nog in Nederland verbleven, geen oorlogsmisdaden hadden begaan en geen strafblad hadden. Zo’n 27.500 mensen deden een beroep op de regeling. Zij kregen alsnog een verblijfsvergunning.

Vorige week vroeg Andrew Boakye een bijdrage voor een nieuwe laptop zodat hij muziek kan blijven maken. Eddy Steeneken doneert.

Veel luisteraars weten Andrew Boakyes (35) muziek nog niet te vinden, maar dat deert niet. Waardering en een eventuele financiële beloning zijn mooi meegenomen, maar hij haalt zijn voldoening vooral uit het máken van zijn muziek. “Ik kan mijn gevoelens uiten in mijn nummers. Zonder die uitlaatklep weet ik niet goed hoe ik de dagen moet doorkomen.”

Geboren in Amsterdam-Zuidoost groeide Boakye op als jongste in een groot gezin. Omdat hij het nodige kattenkwaad uithaalde werd hij naar zijn oom in Accra, Ghana, gestuurd. Daar kreeg hij de smaak van het muziek maken te pakken. Eenmaal terug in Nederland ging hij door met beats maken. De kost verdiende hij middels korte en weinig stabiele dienstverbanden en toen hij als begin twintiger een psychose kreeg, zakte de grond onder zijn voeten weg. Inmiddels gaat het beter – hij slikt zijn medicatie trouw – en daar speelt zijn muziek een grote rol in. Zonder laptop – zowel de kraamkamer van zijn muziek als de toegang tot een podium – zou Boakye ver van huis zijn.

Eddy Steeneken (47) begrijpt de noodzaak die Boakye voelt. De muzikant en componist wil hem daarom graag steunen in zijn wens. “Tijdens het lezen van Andrews verhaal kreeg ik bericht van Buma/Stemra over mijn jaarlijkse afrekening. Ik overleef het wel zonder dat bedrag, maar voor hem is het maken van tracks een eerste levensbehoefte en moet ie dus niet zonder laptop komen te zitten. Ik hoop dat ik hem hiermee een beetje kan helpen zijn leven op de rit te houden.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden