PlusExclusief

Djoeke Wessing (1945-2022) wás de Negen Straatjes: ‘Ze had altijd plannen’

Djoeke Wessing, 2019. Beeld Lin Woldendorp
Djoeke Wessing, 2019.Beeld Lin Woldendorp

Haar art-decowinkel trok klanten van over de hele wereld, en zij was degene die voor het winkelgebied tussen Singel, Prinsengracht, Huidenstraat en Hartenstraat de naam ‘de Negen Straatjes’ bedacht. Djoeke Wessing, die begin deze maand overleed aan de gevolgen van de ziekte van Alzheimer, was een ondernemer pur sang.

Frenk der Nederlanden

Dieuwke Catharina Antje Wessing (Lisse, 1945) groeide op in het bollendorp Hillegom. Als jong meisje verkocht ze al samen met haar broer John zelfgemaakte bloemenslingers en organiseerde ze garagefeesten met poppenkast, dans en muziek. In 1964, na een grillige schoolcarrière op gymnasium, MMS en HBS – haar ouders scheidden in die periode – trouwde ze met de Griekse hotelmanager Michael Petropoulos.

Het stel kreeg één zoon, Georgios, maar na vijf jaar kwam er einde aan het huwelijk en verhuisde Wessing naar Amsterdam. Overdag werkte ze op Schiphol, ’s avonds stond ze achter de bar van de roemruchte P-cafés of restaurant Les Quatre Canetons op de Prinsengracht. Ook werkte ze als geluidstechnicus bij het vrouwencabaret van Natascha Emanuels.

De Looier

In 1976 kwam Wessing terecht op antiekmarkt De Looier, waar ze na verloop van tijd haar eigen stand kreeg. Ze begon meubelstoffen uit de jaren twintig – de hoogtijdagen van de art-decostroming – uit België en Frankrijk te importeren en verkocht die in de lampenwinkel van Jan Best in de Huidenstraat. Toen ze de zaak in 1984 kon overnemen, had ze haar bestemming gevonden: Wessing werd dé art-decospecialist van Amsterdam en ver daarbuiten.

“Ze had altijd plannen,” zegt Vasthi Teeken, die in 1978 een relatie kreeg met de zestien jaar oudere Wessing – in 2005, nadat bij Wessing nierkanker was geconstateerd, traden ze in het huwelijk. “Zelfs op vakantie was ze op zoek naar handel. En de zaken gingen goed. Ze leverde de stoffen voor de renovatie van café Americain, de bar van Schiller en Tuschinski. In de winkel was het een komen en gaan van bekende Nederlanders, architecten, kunstenaars en rijke bewoners van de grachtengordel. Ramses Shaffy, die om de hoek woonde, was kind aan huis.”

Dorpje in de stad

In 1995 kwam Wessing op het idee om de negen dwarsstraten rond haar winkel als één winkelcentrum te promoten. “Dit oude leerlooiersgebied trok weinig bezoekers,” zei ze in een interview met NRC. “Ik dacht arrogant: waarom creëren we geen dorpje in de stad waar de hele wereld op afkomt? De buurt is echt geworden waar ik van heb gedroomd.”

Acht jaar later richtte ze de ondernemersvereniging De 9 Straatjes op. Met uitgekiende marketingcampagnes zette ze het winkelgebied op de kaart. Wessing zorgde voor straatnaambordjes, organiseerde elk jaar in september een feest om ondernemers en buurtbewoners met elkaar in contact te brengen en vocht voor het behoud van de kleinere speciaalzaken. Onvermoeibaar probeerde ze pandeigenaren te verleiden de huren laag te houden.

Voormalig stadsdeelbestuurder Guido Frankfurther zorgde er met Teeken voor dat Wessing in 2014 werd benoemd tot lid in de Orde van Oranje-Nassau. “Wessing wás de Negen Straatjes. Ze maakte gebruik van haar enorme netwerk en wist voor elkaar te krijgen dat het winkelgebied zelfs in buitenlandse toeristengidsen werd opgenomen.”

Met haar eigen nering ging het ondertussen bergafwaarts. Door de opkomst van internet en de kringloopwinkels liep de verkoop zienderogen terug en waren de hoge lasten niet meer op te brengen. Wessing verhuisde nog even naar de Hallen, maar de lockdowns gaven haar de genadeklap.

Teeken: “Ze was een stoere meid met een groot rechtvaardigheidsgevoel, een trotse vrouw met een gouden hart, waar je altijd van op aan kon. Maar ze was ook enorm eerlijk en eigengereid, en dat werd niet door iedereen gewaardeerd. Ze heeft hier in de buurt heel wat stront over zich heen gekregen. De koninklijke onderscheiding die ze ontving betekende veel voor haar; het lintje verzachtte de pijn van de nare manier waarop ze bij de Negen Straatjes was vertrokken.”

Alzheimer

De eerste tekenen van alzheimer openbaarden zich in 2008, een jaar nadat Wessing was gestopt als voorzitter van de ondernemersvereniging. Teeken: “Niet dat iemand dat zag, want ze was goed in het ophouden van haar decorum. We dachten eerst dat ze een burn-out had, maar aan kleine dingetjes merkte ik dat er iets anders aan de hand was.”

Tot aan het einde zorgde Teeken voor haar, maar vorig jaar verhuisde Wessing naar verpleeghuis Torendael in Amsterdam-Zuid. Ze wilde het einde niet afwachten en koos zelf het moment waarop ze door middel van euthanasie uit het leven stapte. Wessing werd naar Zorgvlied gebracht in een zwarte Citroën Break, de auto waarmee ze al die jaren stad en land had afgereisd.

Djoeke Wessing werd 77 jaar.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden