PlusReportage

Dit Russisch-Nederlandse gezin nam hun Oekraïense familie in huis: ‘Politiek houden we buiten de deur’

De Russische Yulia Svetzhintseva (op de bank) woont met haar man Paul Stefaan Mooij (naast haar) en zoon George (grijs shirt) in Amsterdam. Ze namen de Yulia’s Oekraïense neef Anton (niet op de foto) en zijn Oekraïense vrouw Anastassiia (op de grond) in huis en hun drie kinderen: baby Mikola (3 maanden), op de bank in roze shirt Vasilisa (9) en linksvoor Vera (5). Beeld Dingena Mol
De Russische Yulia Svetzhintseva (op de bank) woont met haar man Paul Stefaan Mooij (naast haar) en zoon George (grijs shirt) in Amsterdam. Ze namen de Yulia’s Oekraïense neef Anton (niet op de foto) en zijn Oekraïense vrouw Anastassiia (op de grond) in huis en hun drie kinderen: baby Mikola (3 maanden), op de bank in roze shirt Vasilisa (9) en linksvoor Vera (5).Beeld Dingena Mol

De Russische Yulia Svezhintseva (40) en haar man Paul Stefaan Mooij (38) vangen sinds half maart hun Oekraïense familie op. In de woning op Wittenburg valt de naam Poetin niet. ‘Familie is belangrijker dan politiek.’

Hanneloes Pen

IJsberend door de huiskamer wiegt de Oekraïense Anastasiia Filchenkova (35) haar drie maanden oude baby Mikola in de armen. Terwijl haar oudste dochter Vasilisa (9) op de bank door een Nijntjeboekje bladert, rent dochter Vera van 5 intussen door het huis achter haar 2-jarige Amsterdamse neefje George aan.

Het is gemakkelijk druk te noemen in de Amsterdamse driekamerwoning waar sinds kort acht mensen wonen. De uit Kiev afkomstige Anastasiia, Anton en hun drie kinderen gingen na het uitbreken van de oorlog graag in op Yulia’s uitnodiging om naar Nederland te komen. De Oekraïense Anton is de neef van de Russische Yulia Svezhintseva, een communicatiespecialist die sinds 2013 in Amsterdam woont.

Vijf nachten in de kelder

“We doen allemaal ons best,” zegt Yulia. “Anastasiia en de baby slapen in het kleine kantoortje op een slaapbank. Anton en de twee dochters slapen op matrassen in de huiskamer. Zo doen we dat.”

“Je moet cool blijven,” voegt Anastasiia eraan toe, die net als haar man rechten studeerde in Oekraïne. “Het belangrijkste is dat we veilig zijn. We wilden eerst niet weg, we hebben net een huis gekocht, alle twee een goede baan en pas een baby gekregen. We zeiden tegen elkaar: we blijven.”

Maar na vijf nachten te zijn opgeschrikt door het luchtalarm, het oorverdovende geluid van bommen en artillerie en overnachtingen in de kelder met angstige kinderen, besloten ze alsnog Kiev te verlaten en naar de datsja te vertrekken van kennissen, in Ternopil in het westen van het land.

Anton pakt zijn telefoon en laat een filmpje zien dat hij vanuit zijn huis in Kiev in de eerste dagen van de oorlog heeft gemaakt. Er klinken zware explosies en af en toe lichten gebouwen op. Hij volgt de ontwikkelingen in zijn land op de voet via Telegramkanalen. “Elke minuut voel ik de pijn. Mijn ziel is verscheurd: het is nu fijn om hier te zijn, het is vredig en rustig. Maar ik maak me zorgen over mijn familie die nog daar is. We proberen niet wanhopig of depressief te zijn. De kinderen houden ons gelukkig bezig.”

Geen ruimte voor politiek

Ze hebben de beelden van de lichamen in de straten gezien, maar zodra dat onderwerp ter sprake komt, valt er een stilte. “We zien het, maar ik wil dit onderwerp niet echt aankaarten,” zegt Yulia, die als tolk dient. “Ik kon er niet van slapen,” is wat Anastasiia erover kwijt wil.

Yulia noemt het vanzelfsprekend dat ze Oekraïense familie opvangt. “Wij zijn familie. We kwamen vroeger heel vaak bij elkaar op bezoek. Zij kwamen vaak naar Rusland en wij gingen vaak naar Oekraïne.”

In de woning in Amsterdam kiezen de familieleden ervoor de politieke discussie niet te voeren. Daar is nu geen ruimte voor. Yulia: “Politiek houden we buiten de deur. Bij ons is het vrede. Familie is belangrijker dan politiek.”

Ook over het handelen van Poetin gaat het niet in huize Wittenburg. Op de vraag of zijn leiderschap tot grote conflicten leidt, net als binnen tal van Russische families, zegt Yulia: “In alle landen hebben mensen verschillende meningen over verschillende onderwerpen.”

Anastasiia: “We vinden allemaal dat oorlog verschrikkelijk is.”

Terug naar huis

Dan gaat plots de mobiel van Anastasiia af. Haar moeder uit de regio Loehansk is aan de telefoon. Het is een kort gesprek. Als Anastasiia heeft neergelegd, slaat ze de handen voor haar gezicht. Vertellen hoe het met haar ouders gaat, leidt tot tranen. “Mijn moeder zegt dat ze oké zijn, maar dat zeggen alle moeders. Ze wil niet dat we ons zorgen maken.”

Wat ze nu doen, is vooral vooruitkijken. De twee oudste dochters van het Oekraïense gezin gaan inmiddels naar basisschool De Witte Olifant. Anastasiia: “De meisjes voelen zich op hun gemak en leren al Nederlands met behulp van een tablet die de Nederlandse woorden vertaalt.”

Toch blijft het vaderland roepen. Grote vraag is wanneer ze weer naar Kiev kunnen, waar de Russen inmiddels zijn vertrokken. Anastasiia hoopt over twee weken. “Praten en diplomatie moeten het probleem oplossen, niet de wapens. Ik wens intussen dat niemand hoeft mee te maken wat wij nu meemaken.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden