Fotoserie

Dierenplaatjes: Amsterdamse huisdieren en hun baasjes

Fotograaf Isabella Rozendaal wil alle dieren van Amsterdam op de foto zetten. Haar portretten van dier en baasje verschijnen wekelijks op zaterdag in de PS. Speciaal voor dierendag selecteerde Het Parool de mooiste foto’s uit de rubriek Dierenrijk.

Rozendaals belangstelling voor dierenfotografie werd ­jaren geleden gewekt toen ze een hondenshow bezocht in de RAI, vertelde ze in Het Parool. “Dat vond ik fascinerend om te zien, maar foto’s van zo’n hondenshow, dat was al duizenden keren gedaan. Ik wilde zien hoe deze dieren leefden. Hoe zien hun ­huizen eruit?” 

Wat volgde was een ontdekkingstocht door de stad. Aanvankelijk ging het via via, maar nadat de foto’s in Het Parool verschenen, ging het sneller lopen. Ze fotografeerde niet alleen honden en katten, maar ook kippen, vissen, parkieten, fretten en zelfs een slak. 

Amsterdamse dieren blijken zeker zo veelzijdig te zijn als de menselijke bevolking van de stad. Ze zijn toeschietelijk of chagrijnig, dik of dun, knap, lelijk, wit, zwart, bruin en, in het geval van dieren, ook blauw en ­felgeel.

Afrikaanse reuzenslak Benno

Als kind mocht Lisanne van Aert geen huisdieren, dus zocht ze slakken, nam ze mee naar huis en liet ze over haar huid glijden. Eenmaal volwassen kreeg ze een Afrikaanse reuzenslak cadeau: Benno. Zijn traagheid fascineerde haar. "Het is prettig om naar te kijken, je wordt er heel rustig van." Ik werd akelig bij het idee, maar toen ze Benno op mijn arm zette, was ik om: hij voelde fris en verkoelend, als een levend gezichtsmasker. Na twee jaar is Benno overleden. "De Afrikaanse reuzenslak kan wel 12 worden, ik dacht dat hij in een winterslaap was beland. Ik heb alles geprobeerd, maar hij is nooit meer uit zijn schelp gekomen.” Beeld Isabella Rozendaal

Fret Freddy

Alex Heusden kan alle bezwaren tegen fretten zo onderuithalen. "Mensen denken dat ze bijten en stinken, maar toen Freddy gecastreerd was ging alle onrust er uit en stonk hij ook niet meer. Daarvoor was hij af en toe heftig. Maar het speelse blijft tot ze doodgaan. Als we thuiskomen, maakt hij van blijdschap een salto. Er is één ding wel lastig: ze ontsnappen. Fretten zijn pathologisch nieuwsgierig. Hij is een keer van tweehoog uit het raam gevallen en een stuk van zijn tand kwijtgeraakt. Sindsdien is hij wel voorzichtiger.” Beeld Isabella Rozendaal

Dwergkonijn Mega Muis

“Het is hier soms net een dierenopvang,” zegt Diederick van der Lee. “Mijn vriendin vond Mega Muis op Marktplaats. De fokker deed hem weg omdat hij te groot was voor een dwergkonijn. Hij bleek bang voor alles. Hij wordt rustig als ik tegen hem praat, maar als ik de kamer uitga en terugkom, lijkt het of hij me vergeten is en is hij weer doodsbang. Het duurde een hele tijd om hem aan de andere konijnen te laten wennen. Opa, die half zo groot is, sloeg hem continu in elkaar. Inmiddels gaat het beter, maar hij blijft een zorgenkind.” Beeld Isabella Rozendaal

Shar-pei Beer

“Shar-peis, met hun geplooide huid en blauwe tong, zijn een ongebruikelijk ras. Ze werden eeuwen geleden in China gefokt om dienst te doen als waakhond. Moderne shar-peis zijn nog steeds schuchter naar vreemden en zijn eigenzinnig. “We hebben de puppycursus gedaan, maar zijn niet geslaagd. Echt kansloos.” Stefan Loeffen vindt dat geen probleem: hij heeft bewust voor deze hond gekozen. “Kijk nou, dat koppie! Hij is lief en aanhankelijk, het liefst gaat hij met me mee naar de kroeg. Hij blaft, maar er zit geen kwaad bloed in.” Beeld Isabella Rozendaal

Poes Miipi

“Miipi is een lieve poes, en ontzettend aanhankelijk. Ze staat altijd in het middelpunt van de belangstelling, dus een tweede kat nemen we er niet bij.” Voor Moniek Sam en Hans de Bakker is hun kat Miipi een volwaardige levensgezel. “Als je een kat neemt, krijg je meer dan een huisdier: je krijgt er een ziel bij in huis. Een ziel net als wij, maar dan in een andere verpakking. En je hoeft ze niks te vertellen, want ze hebben alles door. Ze zijn hier met één doel: ons mensen duidelijk maken waar we mee bezig zijn.” Beeld Isabella Rozendaal

Whippet Soufian

"Voor mij waren honden altijd vanzelfsprekend," zegt interieurstylist Maaike Chanowski, die opgroeide met honden. Haar partner Julien moest even wennen aan het idee: als freelancers hadden ze de vrijheid. Voor een whippet is Soufian gemakkelijk, hij kan best goed alleen zijn, maar er komt toch meer bij kijken dan gedacht. "Er zijn bepaalde klussen die ik niet meer aanneem als hij niet meekan." Toch is het de moeite waard. "Het is allang bewezen dat je van al die vrijheid niet gelukkig wordt. Je kunt je beter ergens aan hechten." Beeld Isabella Rozendaal

Kat Dennie

Lize Korpershoek wilde altijd al een tweede kat, en toen ze eindelijk haar huis kocht, nam ze Dennie erbij. Ze moest afwachten of dat goed zou gaan met haar eerste kat, Dirk. In de advertentie werd Dennie aangeprezen als 'knuffelig en onverschrokken', maar ze bleek de grote kater toch eng te vinden. Aanhankelijk was ze wel, zeker na haar sterilisatie. Ze kreeg een pakje aan om haar wonden te beschermen en was flink van slag. "Ze heeft vijf dagen op mijn borst gelegen, dat deed ze daarvoor zelden." Het betekent minder tijd voor Dirk, die is nu afstandelijker. "Maar het gaat wel beter nu ik elke dag buiten een rondje met hem loop - even wat tijd samen." Beeld Isabella Rozendaal

Baardagaam Spike

Nasser Fawzi (23) wilde alleen wat planten in een terrarium, maar toen hij in de winkel reptielen zag, was hij verkocht. Inmiddels heeft hij een baardagaam, een zeeaquarium, twee snuffelslangen en een kleine populatie tjiktjakgekko's om zijn slangen mee te voeren. Alleen de baardagaam heeft een naam. "Spike is handtam. Niet dat je met hem kunt knuffelen of zo, maar hij loopt niet bij me weg." Fawzi's moeder en de poes blijven angstvallig uit de buurt. Fawzi zou meer exotische dieren willen, of een pitbullachtige hond, maar dat wil zijn moeder niet. "Hier ligt de grens!" Beeld Isabella Rozendaal

Dwergpapegaai Kiwi

Mignon Oentrich had al zeven dwergpapegaaien en wilde er echt niet nog een. Toen Kiwi werd gevonden en een baasje nodig had, wilde ze hem echter na een paar dagen oppassen al niet meer kwijt. En zijn ze onafscheidelijk. De andere vogels accepteren hem wel, maar hij hoort er niet echt bij, want Kiwi heeft alleen maar aandacht voor Oentrich. "Hij ziet me als zijn partner. Als ik thuiskom, vliegt hij naar me toe, en liefst wil hij bij me in bed slapen, maar hij moet 's nachts in zijn kooi; ik ben veel te bang dat ik hem dooddruk.” Beeld Isabella Rozendaal

Patterjack Lexi

Abygail Byrne had niets met kleine hondjes, maar haar moeder trok zich daar zich niks van aan en koos patterjack Lexi: een mix tussen een jackrussellterriër en een patterdale terriër. Byrne moet toegeven dat Lexi wel echt karakter heeft. "Ik heb van haar leren houden." Zelfs de meest chagrijnige honden kunnen met Lexi overweg. Haar aankleden is leuk én functioneel. "Mijn moeder koopt winterjassen voor haar bij de kringloop, ik bestel de leuke kleren op AliExpress. Daar koop ik ook mijn pruiken, dan hoef ik mijn haar niet zo vaak te verven." Beeld Isabella Rozendaal
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden