PlusPortretten

Deze Amsterdammers gooiden juist tijdens de coronacrisis het roer om

Lisa en Johan Haagedoorn.Beeld Nosh Neneh

Door corona zag het er voor deze mensen niet al te best uit. De leegte bood echter ook kansen. Hoe vier Amsterdammers tijdens de crisis het roer omgooiden.

Naam Lisa (29) en Johan (27) Haagedoorn
Beroep hoteliers

Hotel Asterisk is een familiebedrijf. Opa begon in 1977, moeder nam het over en nu is het de beurt aan de derde generatie: Lisa en Johan Haagedoorn. In maart zou moeder een half jaar met sabbatical gaan en konden broer en zus mooi proefdraaien in hun eentje.

Lisa: “Daar waren we wel aan toe. Met zijn drieën heeft iedereen een mening en gaat het democratisch, twee tegen een. Maar je blijft kind. Je kunt niet je vleugels uitslaan.”

Moeder wilde op fietsvakantie, reizen, van het leven genieten, maar door corona kon ze nergens heen. Ondertussen liep het hotel in hoog tempo leeg. Het regende annuleringen, ook van de kamers die al geboekt waren voor het EK, het Songfestival, Sail en beurzen in de RAI.

Dat was nog niet alles. Door de leegstand in het hotel ontstond legionella in de waterleiding. Alle douches, wasbakken en toiletten moesten zij om die reden dagelijks blijven doorspoelen, handmatig, kamer voor kamer. Wat je noemt een rotklus.

Een lekkage kon er ook nog wel bij. Het water kwam door het plafond heen. Wel een mazzeltje dat er geen gasten waren. En o ja, internet lag er op een gegeven moment ook uit. Lisa: “Alles ging kapot. Echt heel erg.”

In het begin waren broer en zus in paniek, maar al snel werden Lisa en Johan rustiger. Ze gingen dit redden, samen. En het was fijn dat moeder toch nog in de buurt was.

De twee hebben veel geklust, geverfd en uiteindelijk het hotel compleet gerenoveerd. Maar ze hebben ook lekker veel gepuzzeld samen.

Lisa en Johan zijn opgegroeid in het hotel, dus hun hele leven hadden ze mensen om zich heen. Tijdens corona woonden ze voor het eerst in een leeg huis.

Lisa: “Ik kende stilte helemaal niet. In het begin was ik er zelfs een beetje bang voor.”

Johan: “Opeens hoor je dan voor het eerst de buren op de trap. Heel raar.”

Inmiddels trekt de bezetting weer aardig aan en Lisa en Johan proberen er maar het positieve van in te zien. Voor corona losbarstte, zouden ze een goedlopend hotel overnemen. Dat is ook heel makkelijk. Nu is alles anders.

Johan: “Het is een grote kans om alles zelf op te zetten en keihard te vechten voor elke boeking. Vroeger ging dat vanzelf. Dit is eigenlijk veel leuker.”

Moeder is in juli met vakantie gegaan. Ze doet alsnog een stapje terug. Ze zag dat het goed was.

Ashkan Mortezapour.Beeld Nosh Neneh

Naam Ashkan Mortezapour (35)
Beroep fotograaf

Het was half maart 2020 en Ashkan Mortezapour (35) sportte elke dag. Hij volgde een traject van drie maanden om af te vallen en was halverwege.

Corona hing al in de lucht. Zijn moeder waarschuwde hem nog: “Pas op, dat virus is extra besmettelijk in die zweterige sportschool.”

Op vrijdagavond vertelde een vriendin met een vader die arts is in Limburg, hem dat het ‘daar beneden ontploft is’.

Twee dagen later kwam de persconferentie van het kabinet en moest de horeca per direct dicht. Toen ging het hard. Mortezapour had een aantal grote projecten lopen, met fotoshoots en content creation in de food & beverage-sector, veelal bij Amerikaanse bedrijven, en die trokken meteen de stekker eruit.

Dat was de eerste klap, de financiële. Mortezapour had al een maand niet gewerkt om fulltime te kunnen sporten, zijn laatste factuur stuurde hij half februari. “Ineens zat ik zonder cashflow, met uitzicht op niks. Ik kwam terecht in de wondere wereld van de uitkering.”

Hij vluchtte meteen naar zijn ouders, hij dacht: de apocalyps komt eraan. In Zoetermeer keek hij uit het raam naar beneden en zag voor zijn ogen de pandemie ontstaan. “Mensen hadden overal schijt aan. Ik dacht: over twee weken is iedereen dood.”

Hij had alle reden om zich zorgen te maken: overgewicht, een aangeboren hartafwijking, slaap­apneu, ademhalingsproblemen. “Ik ben een pretpakket voor covid.”

In Amsterdam woonde hij de laatste zes jaar in De Pijp, met steeds een andere huisgenoot om de huur van 1600 euro te kunnen betalen. Nu begon hij zich af te vragen of hij nog wel met iemand wilde samenwonen. Misschien zou die huisgenoot wel naar een etentje met zes man gaan, of naar een illegale rave. “Het roer ging om. Ik móest alleen wonen.”

Mortezapour verhuisde alleen naar Oost, naar een huis dat niet veel goedkoper is, maar nu heeft hij wel zelf de controle over zijn gezondheid. Hij staat er versteld van: als mens kun je blijkbaar makkelijk zo’n ommezwaai maken. Altijd dacht hij: alleen wonen is geen optie, maar nu het moet, kan het dus wél.

Tijdens de lockdown, bij gebrek aan te maken foto’s van eten, is hij zich gaan ­toeleggen op portretten en maakte hij ook een serie over muisstil Amsterdam. En zijn vaste Amerikaanse opdrachtgever kwam weer terug. “Nu voelt het even alsof er geen corona is, maar we weten hoe fragiel de wereld is.”

Elin Engelhard.Beeld Nosh Neneh

Naam Elin Engelhard (28)
Beroep ondernemer met eigen merk Gimme Glitter (sieraden en vintagekleding)  

Begin dit jaar ging het eigenlijk heel goed – tot januari. Elin Engelhard (28) had een leuke baan bij kledingwinkel Tits (‘This is the shit’). Ook had ze allerlei freelance­opdrachten in de evenementenwereld, voor het stylen van kostuums en decors en het bedenken van acts. Het zou zeker een leuke zomer worden.

Toen brak ze in januari haar enkel tijdens een skivakantie. Engelhard kon niet meer lopen en trok een tijdje in bij haar vader in het dorpje Kockengen. “Toen zat ik al in een soort quarantaine.”

In maart kon ze net weer een beetje lopen en probeerde ze weer aan het werk te gaan bij Tits. Twee dagen later kwam de lockdown. Bij Tits werd ze direct ontslagen, en de evenementen gingen ook van honderd naar nul. Engelhard raakte al haar werk kwijt. Er volgden twee zware weken. “Je denkt toch: mijn god, wat nu? Ben je 28, heb je net een beetje iets op­gebouwd, is alles in één dag weg.”

Toen dacht ze: ik ga mijn droom najagen. Als ik het nu niet doe, doe ik het nooit.

Op haar veertiende stond Engelhard al op de markt met zelfgemaakte sieraden. Ook verzamelde ze altijd vintage kleding, om te beginnen vanwege de duurzaamheid: fast fashion is een van de allergrootste vervuilers op aarde. Ook is vintage design een stuk betaalbaarder dan ­nieuwe designkleding.

Engelhard startte haar merk met eigen sieraden en vintagekleding. Gimme Glitter, op Instagram, webshop en alles.

Misschien was corona wel net dat zetje dat ze nodig had. Ze liep al jaren met het plan rond, maar er was altijd wel een reden om het niet te doen. Geen tijd om het grondig aan te pakken, bijvoorbeeld. Die tijd had ze opeens volop.

Of ze dacht: ik moet start­kapitaal hebben. Maar je hoeft niet te beginnen met een grote collectie, je kunt ook van je spaargeld vijf ­vintagedingetjes op de kop tikken en die verkopen met een beetje winst. Dat is het mooie aan Instagram: je hoeft niet meteen een hele winkel te vullen.

En sieraden had ze nog meer dan genoeg liggen. Dat krijg je met een uit de hand gelopen hobby.

Engelhard doet voor het eerst iets helemaal voor zichzelf en daar wordt ze blij van. “Vintage is veel leuker dan fast fashion en het geiten­wollensokkenimago van duurzaamheid is echt ­achterhaald.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden