PlusTen slotte

Delano Veira (1955-2022) was een idealistische doener en soms fel als een leeuw

Delano Veira (1955-2022) waakte zwijgend, klussend en soms briesend over de Vereniging Ons Suriname. Hij was bedachtzaam, maar kon ook buitengewoon confronterend zijn.

Patrick Meershoek
Delano Veira stierf op 67-jarige leeftijd, en laat een vrouw en drie kinderen achter. Beeld -
Delano Veira stierf op 67-jarige leeftijd, en laat een vrouw en drie kinderen achter.Beeld -

Hij was een mens van weinig woorden. Maar als Delano Veira sprak, werd er geluisterd. “Delano was de poortwachter van de vereniging,” vertelt Vincent Soekra, voorzitter van de Vereniging Ons Suriname, over de op 67-jarige leeftijd aan kanker overleden oud-bestuurder. “Hij hield ervan de gang van zaken van een afstandje te observeren en daarna bedachtzaam zijn mening te geven. Dat oordeel woog zwaar. In feite was het Delano die zwijgend bepaalde wat er wel en niet gebeurde.”

Veira waakte als een leeuw over het onderkomen van de vereniging, het Hugo Olijfveldhuis aan de Zeeburgerdijk. Vanwege de geschiedenis van de oudste Surinaamse vereniging in het land, maar ook vanwege het belang van het behoud van een plek voor de gemeenschap.

Juridische strijd

Soekra meldde zich in de jaren negentig als vrijwilliger aan bij de vereniging en raakte bevriend met de toenmalige voorzitter Hugo Kooks en diens rechterhand Delano Veira.

Soekra: “De vereniging was verwikkeld in een reeks processen over het eigendom van het onderkomen aan de Zeeburgerdijk. De gemeente was bereid om het pand voor een symbolisch bedrag aan de vereniging over te dragen, maar dat stuitte op bezwaar van omwonenden en een groep kunstenaars die als kraakwacht in het gebouw zaten. Delano vocht die juridische strijd uit, samen met Polly Levens en Tara Singh Varma. Maar als er in het gebouw een simpel klusje moest worden opgeknapt, stond hij ook klaar.”

Veira was een idealistische doener, meent ook socioloog Twie Tjoa, die hem halverwege de jaren zeventig in Suriname leerde kennen. “We werkten bij de Volkspartij als vrijwilligers en waren betrokken bij weekkrant Pipel. Delano schreef stukken en hielp met het drukken en de distributie. Ik was verantwoordelijk voor de fotografie. We waren bevlogen bezig met de ontwikkeling van een nieuwe toekomst voor Suriname.”

De marxistische Volkspartij kreeg bij de verkiezingen van 1977 geen zetels in het parlement, maar vond in de jaren daarna in het onrustige Suriname onder leiding van arts Rubin Lie Pauw Sam een groeiende achterban in jongeren, vrouwen en arbeiders. Tjoa: “Er was veel elan. De verwachting was dat we bij de verkiezingen van 1980 misschien wel twee of drie zetels konden veroveren. Maar toen kwam de staatsgreep en zag de toekomst er plots heel anders uit.”

Verkiezingen afgeblazen

De verkiezingen werden door de militairen afgeblazen. Veira sloot zich aan bij partijgenoot Eddie Jharap, die als hoofd van de Mijnbouwkundige Dienst druk was met de oprichting van een Surinaamse oliemaatschappij, Staatsolie. Jharap: “Het leek toen nog een onbereikbaar ideaal. Samen met een klein groepje medewerkers vertelde ik op alle podia over het geloof in eigen kunnen. Delano was een van die mensen. Hij was nauw betrokken bij de geboorte van Staatsolie.”

Halverwege de jaren tachtig koos Veira voor een toekomst in Nederland. Hij vestigde zich in Amsterdam en werd actief binnen de Vereniging Ons Suriname. Eerst als lid, daarna als penningmeester en voorzitter. Veira maakte zich sterk voor de vereniging als podium voor Surinaamse kunst en cultuur, maar begreep ook het belang van het documenteren en bewaren van de Surinaamse aanwezigheid in Nederland en de Surinaamse bijdrage aan de Nederlandse cultuur, bijvoorbeeld in de vorm van een Surinaams museum.

Dat inzicht leidde onder meer tot een samenwerking met de Black Archives, het archief dat in 2016 een plaats kreeg in het Hugo Olijfveldhuis. Dat ging niet zonder slag of stoot. Onder de leden was weerstand tegen de nieuwe koers, maar op zulke momenten ontwaakte de leeuw in Veira, vertelt Tjoa. “Delano was een man van weinig woorden, maar als het erop aankwam, kon hij buitengewoon fel en confronterend zijn. Dat maakte veel indruk. Het werkte, maar we vroegen hem na afloop wel of het niet een onsje minder had gekund.”

Delano Veira werd dinsdag begraven op Westgaarde. Hij laat een vrouw en drie kinderen achter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden