Plus Hiphop

De helden van Groot Wassink: ‘Public Enemy had het over allemaal linkse thema’s’

Wethouder Rutger Groot Wassink (44) is verstokt fan van rapgroep Public Enemy, die donderdag in de Ziggo Dome staat. Zijn politieke denken werd mede bepaald door hun maatschappijkritische teksten.

Rutger Groot Wassink met een plaat van Public Enemy. Beeld Marc Driessen

1989 the number another summer (get down) 

Sound of the funky drummer

(Fight the Power, 1989)

“Ik was vijftien toen ik voor het eerst Public Enemy hoorde. In de jaren tachtig kwam hiphop overwaaien uit de Verenigde Staten, maar het duurde wat langer voor het de Achterhoek bereikte waar ik opgroeide. Samen met een paar vriendjes luisterde ik al naar hiphop, meestal via de VPRO op de radio. We gingen naar een platenwinkel in Arnhem en heel soms naar Rhythm Import op de Haarlemmerdijk in Amsterdam. Dan luisterde je zes platen van voor naar achter en kocht je er eentje. Run DMC, Eric B. & Rakim, EPMD, Ultramagnetic MC’s, dat soort dingen.”

“En toen kwam It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back van Public Enemy uit, een heel politieke plaat met een volstrekt uniek geluid. Daarvoor had Public Enemy al een ­album uitgebracht, maar dat was niet zo geëngageerd en muzikaal minder interessant. Bovendien was die plaat niet uitgekomen in Nederland.”

“It Takes a Nation... had enorme impact. Ik draaide hem helemaal grijs en schreef alle teksten uit, omdat ik wilde weten wat Chuck D en Flavor Flav rapten. Dan kon ik dat nadoen, want ik wilde zelf natuurlijk ook rapper worden.

“Het was ook de tijd dat Yo! MTV Raps op televisie kwam. Daar zag ik de videoclip van Fight the Power, dat op hun derde album, Fear of a Black Planet, stond. Hoe voormannen Chuck D en Flavor Flav door New York liepen, met die gasten in zwart uniform achter zich die uzi’s vasthielden en dansjes deden, dat maakte indruk.”

Cause I’m black and I’m proud

I’m ready and hyped plus I’m amped

Most of my heroes don’t appear on no stamps

(Fight the Power, 1989)

“Het belangrijkste wat ik uit de teksten haalde, was een ­ander perspectief op de wereld, een parallel beeld van een realiteit die niet de mijne was. In Fight the Power rapt Chuck D dat hij Elvis Presley nooit als held heeft ­beschouwd, maar hem een ‘racist sucker’ vindt. Zoiets had ik nog nooit gehoord.”

“Als puber vond ik de opstandigheid en dat militante van Public Enemy stoer, maar de teksten bevatten ook ­radicale systeemkritiek en stelden vaststaande dingen ter discussie. Ik luisterde ook naar groepen als N.W.A., die hadden het vooral over geweld tussen gangs. Dat was tof, maar de bendeoorlogen in Compton waren wel erg ver weg van mijn bed in Doetinchem.”

“Het zwarte bewustzijn waar Public Enemy voor stond, was ook niet mijn strijd, maar hun kracht en zelfvertrouwen spraken mij wel aan. Ze hadden het over segregatie en over aanschoppen tegen de gevestigde orde en kapita­lisme. Allemaal linkse thema’s.”

I got a letter from the government the other day

I opened and read it, it said they were suckers

They wanted me for their army or whatever

Picture me given’ a damn, I said never

Here is a land that never gave a damn

About a brother like me and myself

(Black Steel in the Hour of Chaos, 1988)

“Dit gaat over een zwarte man die in de gevangenis zit, ­omdat hij weigerde in Vietnam te vechten, omdat zijn land toch niks om hem geeft. Een radicale boodschap, dat ­zeker.”

“Er was nog geen internet, dus het was niet zo makkelijk om informatie te vinden over Malcolm X, de Black ­Panthers en de Nation of Islam. Pas later kwam ik erachter dat daar ook elementen in zaten waar ik wel vraagtekens bij zet. En Professor Griff, een van de leden van Public Enemy, werd uit de groep gezet vanwege antisemitische ­uitspraken. Dat deugt natuurlijk van geen kanten.”

“Public Enemy wilde in de eerste plaats mensen aan het denken zetten. De groep was belangrijk voor de empowerment van de zwarte gemeenschap, maar ik denk niet dat Chuck D er problemen mee heeft dat ik, als witte man, door hem geïnspireerd ben. De strijd die mensen als ­Domela Nieuwenhuis of Rosa Luxemburg voerden, was ook niet mijn strijd, toch ben ik ook door hen beïnvloed.”

History shouldn’t be a mystery

Our stories real history

Not his story

(Brothers Gonna Work It Out, 1990)

“Op de universiteit volgde ik het vak historiografie, dat letterlijk draait om de geschiedenis van de geschiedenis, en hoe die altijd een uitdrukking is van de op dat moment ­geldende mores en van wie de verteller is.”

“In Amsterdam bestaat er geen meerderheid meer van ­autochtone Nederlanders. Dat betekent dat het geluid van andere groepen ook een prominentere plek krijgt en dat er een nieuw Amsterdams geluid ontstaat. Het is heel goed dat groepen als Kick Out Zwarte Piet hun plek opeisen in het publieke debat, op dezelfde soms ongepolijste manier als Public Enemy dat deed. Activisme kan nooit als doel hebben om iedereen tevreden te houden.”

So get up get, get, get down

911 is a joke in yo town

Get up, get, get, get down

Late 911 wears the late crown

(911 is a Joke, 1990)

“Hier rapt Flavor Flav dat hulpdiensten nooit op tijd ­komen als iemand vanuit een achterstandswijk belt. Nee, ik moest niet aan dit nummer denken toen Sylvana Simons in het debat over de door de politie doodgeschoten man bij het DNB-gebouw zei dat Amsterdammers met een kleur bang zijn voor de politie. Hulpdiensten gaan even snel op meldingen in de Bijlmer af als op meldingen uit ­andere delen van de stad.”

“Je moet sowieso voorzichtig zijn met het verplaatsen van situaties uit Amerikaanse binnensteden van dertig jaar geleden naar het Amsterdam van nu. Maar dingen die Simons aankaart, raken zeker aan waar Public Enemy ook tegen ageerde. Ook hier is sprake van etnisch profileren, iets dat ik als een heel serieus probleem beschouw.”

Power, equality

And we’re out to get it

(Party for Your Right to Fight, 1988)

“Het is best raar dat ik nu, als locoburgemeester, zelf tot de macht behoor waar Public Enemy tegenaan schopte. Maar macht kan niet bestaan zonder tegenmacht. Ik beschouw een tekst als Fight the Power als een politieke opdracht voor mezelf. Ik heb zelfs overwogen het als campagnelied te gebruiken bij de verkiezingen.”

“Bij de kerstborrel die ik gaf voor alle ambtenaren met wie ik werk, stond mijn playlist op. Big Daddy Kane, Cypress Hill, Nas en uiteraard Public Enemy. Veel mensen vonden het herrie, maar er waren ook ambtenaren die mijn playlist wilden overnemen.”

“Natuurlijk ga ik donderdag naar de Ziggo Dome, ik sta vooraan! Het wordt de vierde keer dat ik Public Enemy live zie. De laatste keer was volgens mij in de Melkweg, toen waren ze de hele show aan het schelden op George W. Bush. Erg vermakelijk, maar het tofste was toch dat ze die oude hits deden. Geen vergane glorie hoor, ik heb laatst nog wat video’s op YouTube gezien en ze zijn nog altijd steengoed.”

Invloedrijk

Public Enemy, dat begin jaren tachtig werd opgericht in New York, wordt ­beschouwd als een van de invloedrijkste formaties ooit. In de top 500 beste albums aller tijden die muziekblad Rolling Stone samenstelde, staat It Takes a Nation to Hold Us Back op nummer 48. Het is de enige hiphopplaat in de top 100.

Donderdag treedt Public Enemy op in de Ziggo Dome tijdens de show Gods of Rap. Diezelfde avond staan ook het legendarische rapcollectief Wu-Tang Clan en De La Soul op het podium.

Dj Premier, bekend van de groep Gang Starr die hij samen met de in 2010 overleden rapper Guru vormde, draait tussen de optredens door. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden