PlusReportage

Coronalockdown leidt tot huwelijksaanzoek om Rodney (75) op te vrolijken

Annemiek Souwen (80) en Rodney Beddal (75) leerden elkaar kennen via het theater. Beeld Patrick Post

Een huwelijksaanzoek achter plexiglas tijdens de coronalockdown leidt tot een uniek bruiloftsfeest in het Amsterdamse Dr. Sarphatihuis. 

De bruid wordt deze middag niet door haar vader weggegeven. Bovendien deed zij, heel modern, het aanzoek zelf. Voor een plexiglas afscheiding, tijdens de lockdown van alle verpleeghuizen in coronatijd. In mei was de voormalige portiersloge van het Amsterdamse Sarphatihuis omgetoverd tot een zogeheten babbelbox. En juist daar sloeg Annemiek Souwen (80) toe met een stuk karton en de tekst: ‘Will you marry me?’

Als plan B had zij op de achterkant ‘grapje’ geschreven. Voor het geval haar vriend Rodney Beddal (toen 74) ‘nee’ zou zeggen, verklapt ze na de plechtigheid in de Stopera. Gelukkig zei Rodney: “Yes!” Het stel, beiden zanger en acteur, is al 39 jaar samen, maar na twee huwelijken vond Souwen het niet nodig om nog eens officieel te gaan doen. Toch was het dinsdag zover.

Haat-liefdeverhouding

De reden is corona. Het maakte haar vriend zo mies ‘dat ik iets ging verzinnen om hem op te beuren’. “Hij mocht geen bezoek krijgen, hij kon niet naar buiten, hij voelde zich gevangen. Het telefonisch contact verliep moeizaam. In een opwelling bedacht ik het huwelijksaanzoek,” zegt de bruid, die in enkellang wit met kant verschijnt. “Ik zit in een rolstoel omdat ik net een nieuwe heup heb gekregen. Door corona was de operatie uitgesteld.”

Ooit leerden ze elkaar via het theater kennen, vertelt familievriend Richard Klawer (68). Hij spreekt van een haat-liefdeverhouding: discussies, theater-ego’s, spannende optredens, soms een glaasje te veel. “Als je samen een maand op tournee bent, kan het knallen,” verklaart hij het kunstenaarsleven voor buitenstaanders.

Rodney heeft parkinson en woont sinds drie jaar in het Sarphatihuis. De grote vraag is hoe zijn toestand deze dag zal zijn. ’s Ochtends zit de Brit op de derde etage piekfijn gekleed klaar. De witte schoenen springen eruit. Het is dubbel feest want hij is ook jarig: 75 wordt hij. Zijn kleinzoon Robin Boissevain is er om hem naar de Stopera te duwen. In de ministoet loopt Souwens dochter Vanessa, die met dozen gebak haar entree had gemaakt. Beddal steekt een filtersigaretje op.

In de Stopera wacht Annemiek Souwen. De trap naar haar etage op de Wallen was door de huisbaas in de bloemen gezet. Beddal zingt zijn bruid toe: “If you were the only girl in the world...”. De eerste traantjes komen los bij Souwen, en bij de kleinzoon, die door zijn vader Daniel wordt geknuffeld en gekust. Fotografe Sheila blijkt de ex-vrouw van Rodney te zijn, die speciaal voor het feest is overgekomen uit Londen. “Je hebt je best gedaan, ik heb je nog nooit zo mooi gekleed gezien,” prijst zij hem.

De ambtenaar van de burgerlijke stand plaatst de getuigen op gepaste corona-afstand en ontlokt het paar de woorden: ‘I do’ en ‘Ja, dat doe ik’. Het lukt Beddal moeizaam om een tissue op tafel te leggen. Elkaar de hand geven blijkt vanuit twee rolstoelen niet eenvoudig, een kus lukt nét. De bruid schuift ringen om vingers, hij zingt: “Put a ring on my finger…” Zij zegt: “Rodney krijgt die van mijn vader, ik die van mijn moeder. Uit 1930.”

Bruidsboeket

Het bruidsboeket met roze rozen en witte anjers heeft ze ‘gisteravond in paniek snel bij Albert Heijn gekocht’. De Engelse bruidsliedjes zijn nog lang niet op. Bij het tekenen door de getuigen zingt de bruidegom: “Going to the chapel”. Lopend en rollend gaat de familie terug naar het Sarphathihuis, waarbij ook onderweg de vrolijke stem van Beddal klinkt.

Na de rolstoelplankentree klikken vijf camera’s. “Heel vermoeiend om royalty te zijn,” becommentarieert hij. “Wat hebben jullie hem vanochtend gegeven?,” vraagt de bruid het personeel. “Een happy pil,” antwoordt iemand. De opzet van Souwen om de somberheid van haar vriend, pardon: echtgenoot, te doorbreken, is in ieder geval geslaagd. In twee sessies mogen gasten meefeesten achterin de grote tuin, waar vrijwilligers werken aan borders met smaak-, reuk-, geur- en aanraakplanten. Een grote rozemarijnstruik is ver buiten de perken op de tegels neergestreken.

Dan verrast Beddal iedereen met een voorgelezen speech en dankwoord. Souwen (’Ik ben er niet, ik ben aan het dromen’) zit al met champagne in de hand, als de bruidegom verzucht: “Het is vreselijk om oud te zijn. Parkinson maakt het zo moeilijk om tot iets te komen.” Dan krijgt ook hij toch maar een flute met bubbels in plaats van spa. De armen van de bruid gaan voor een rolstoeldansje in de lucht. De bossen bloemen blijven komen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden