Plus Ten slotte

Cindy Kerseborn (1956-2019): Door het vuur voor vergeten schrijvers

Voor Cindy Kerseborn (62) liep zorg voor vergeten of verwaarloosde schrijvers als een rode draad door het leven. Ze werkte onder meer bij Migranten Televisie Amsterdam en de NOS, voor ze zich, even voorbij de vijftig, vestigde als zelfstandig documentairemaakster. Deze week overleed zij.

Cindy Kerseborn was fel en strijdbaar. Beeld Merlijn Doomernik/HH

De toekenning in 2016 van de P.C. Hooftprijs aan Astrid Roemer was natuurlijk een eerbetoon aan een groot schrijfster, maar tegelijkertijd ook een pluim op de hoed van Cindy Kerseborn. Het was Kerseborn die een jaar eerder met haar documentaire De wereld heeft gezicht verloren Roemer terughaalde uit haar zelfgekozen isolement op een Schots eiland.

De zorg voor vergeten of verwaarloosde schrijvers liep als een rode draad door het leven van Kerseborn, afgelopen dinsdag op 62-jarige leeftijd overleden in Amsterdam. “Cindy had er persoonlijk pijn en leed van, van wat een schrijfster als Astrid Roemer was overkomen,” zegt beeldend kunstenaar en goede vriend Kenneth Bleeker. “Ze ging door het vuur om dat recht te zetten.”

Kerseborn, geboren in Paramaribo, kwam op 17-jarige leeftijd naar Nederland als verpleegkundige. Een baantje bij de knipseldienst van NRC Handelsblad bleek de aftrap voor een loopbaan in de media. Ze werkte onder meer bij Migranten Televisie Amsterdam en de NOS, voor ze zich, even voorbij de vijftig, vestigde als zelfstandig documentairemaakster.

Jong talent

De documentaire over Roemer was het laatste deel van een drieluik. Eerdere delen handelden over Edgar Cairo en Frank Martinus Arion. “Ze wilde de Caribische literatuur op de kaart zetten,” vertelt de partner van Kerseborn, socioloog Abram de Swaan. “Elke documentaire werd onderdeel van een uitgebreid programma met veel kunst en cultuur. Dat regelde ze allemaal.”

Filmmaker Ray Blinker kent Kerseborn onder meer van de Directors Round Table, een initiatief om jong talent uit het Caribisch gebied op weg te helpen. “Cindy was enorm begaan met creatieve talenten. Of het nu schrijvers, dichters of beeldend kunstenaars waren, ze wilde mensen graag helpen. Ook omdat jong talent belangrijk was voor de gemeenschap. Dat moest worden gekoesterd.”

Die zorgzaamheid had ook een diepere laag. “Zwarte kunstenaars worden in Nederland met alle egards ontvangen. En toch gaat de klus meestal naar een witte collega. Cindy had verdriet van het ontbreken van gelijke kansen en mogelijkheden voor zwart talent. Ze was strijdbaar als het daarover ging, soms tot in het onredelijke toe. Maar die felheid stond haar goed.”

Begin dit jaar werd bij Kerseborn borstkanker geconstateerd. Tijdens haar ziekte bleef ze aan het werk. Ze las bijna honderd dichtbundels als jurylid van De Grote Poëzieprijs en liet uitgebreide instructies achter voor de afwerking van haar laatste documentaire over de dande, een eeuwenoude volkstraditie op Aruba waarbij muzikanten en zangers langs de deuren gaan om de mensen een gelukkig nieuwjaar te wensen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden