Camille van Neer zou graag zijn schilderijen eens exposeren

Weduwnaar Camille van Neer zou graag zijn schilderijen eens exposeren, maar kan het hanggeld van de galerie niet bekostigen. Kosten: 550 euro. 

Camille van Neer: ‘Ik ben ontzettend trots op mijn kinderen, maar ze hebben veel zorg nodig.’ Beeld Eva Plevier

‘Dit is woonkamer, eetkamer en atelier tegelijkertijd,” zegt Camille van Neer (59) lachend. De eetkamer van de woning in de Indische Buurt, waar hij met zijn twee kinderen woont, ligt vol met schetsen en kleine schilderijen. “Meer ruimte dan dit heb ik niet, daarom werk ik klein.” De muren van de woonkamer hangen vol met expressieve tronies. “Ik heb een liefhebberij: het portretteren van schilders.”

Schilderen en tekenen brengen Van Neer rust en zijn een manier om zich te uiten. “Ik was altijd creatief en tekende veel, maar dat was minder geworden. Drie jaar geleden had ik een openbaring: ik moest weer meer schilderen. Dat is echt iets van mezelf en het helpt me de ellende te vergeten.”

Ellende, daar heeft Van Neer een flinke portie van gekregen. Ruim vier jaar geleden verloor hij zijn geliefde vrouw Jansi. Hij had haar in India ontmoet, waar hij jaren woonde. “Ik was met mijn toenmalige vrouw naar Auroville (zie kader) gekomen, waar we een werkplaats voor lokale vrouwen wilden opzetten. We zochten iemand om in het winkeltje daarvan te werken, en zo ontmoette ik Jansi.” Het was liefde op het eerste gezicht. Zijn relatie met zijn ex-vrouw was op dat moment tanende en zij besloot terug te keren naar Nederland. “Jansi’s familie was bang dat ik Jansi niet goed zou behandelen en stelde me voor de keuze: of ik moest haar loslaten, of meteen trouwen.” Zo geschiedde, halsoverkop: binnen drie weken waren ze getrouwd.

Tweeling

Ze verbleven een tijd in India, maar vertrokken na een paar jaar naar Nederland, waar ze bij Van Neers moeder in Brabant gingen wonen. Hier vond Van Neer een baan als leerkracht en later als schooldirecteur. In Brabant werd de inmiddels 15-jarige tweeling geboren. Als gezin keerden ze in 2006 terug naar Zuid-India, omdat Jansi niet gelukkig was. “De situatie op mijn werk was ook erg moeizaam,” zegt Van Neer.

Terug in Auroville bouwden ze met een lening een bungalow, die als guesthouse ging dienen voor vrijwilligersorganisatie Joho: uit de hele wereld kwamen vrijwilligers over de vloer die in India wilden werken. “Een prachtige tijd,” zegt Van Neer. “De zaken gingen goed, tot de economische crisis in 2008.” Van Neer vond werk als vertaler in Chennai, maar na een paar jaar besloot het gezin toch dat het weer tijd was terug te keren naar Nederland. “We wilden onze kinderen beter onderwijs bieden, een mooie nieuwe start maken.”

Het gezin verheugde zich op de toekomst, maar vlak voor het naar Nederland zou komen, werd Jansi in India gebeten door een hond. Ze kreeg nog injecties, maar eenmaal in Nederland overleed ze snel aan de gevolgen van honds­dolheid.

“Dat heeft een enorme dreun gegeven aan ons gezin, aan mijn kinderen met name,” vertelt Van Neer. “Zij spraken amper Nederlands toen ze hier kwamen, omdat we thuis Tamil en Engels spraken. Op de Nieuwkomersschool ging het nog goed, maar in het reguliere onderwijs misten ze aansluiting. Het trauma van het verlies van hun moeder speelde op.” Inmiddels zijn beide kinderen in behandeling voor sociale fobieën en depressie; ze gaan niet naar school. Zijn dochter is transgender en staat op de wachtlijst van de VU-Genderpoli om in transitie te gaan. “Ik ben ontzettend trots op mijn kinderen, maar ze hebben veel zorg nodig,” zegt Van Neer. “Ik ben dus thuis en kan niet aan het werk, hoe graag ik ook zou willen. Ik hoop dat ze de komende tijd meer hun plek vinden in Amsterdam.”

Tekenles

Financieel zit het gezin krap. Van Neer krijgt een nabestaandenuitkering en kinderbijslag, maar moet de schuld die hij en Jansi in India maakten nog verder afbetalen. Ze gaan nooit op vakantie en geld voor leuke dingen is er amper.

Van Neer hoopt de komende tijd zijn artistieke activiteiten uit te breiden. Hij geeft zo nu en dan al tekenles, en hoopt dat een tentoonstelling voor hem een stap voorwaarts is. “Ik heb een galerie gevonden waar ik volgend jaar mag exposeren, maar het kost wel hanggeld. Daarnaast zou ik graag een aantal nieuwe doeken beschilderen, maar het ontbreekt me aan geld voor materialen.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl

Auroville

Auroville is een internationale experimentele samenleving in Zuid-India, nabij Pondicherry, die in 1968 is opgericht door Mirra Alfassa, een Franse volgelinge van de Indiase goeroe Sri Aurobindo. Het experiment heeft als doel de eenheid tussen mensen te bewerkstelligen, ongeacht nationaliteit, gender of politieke voorkeur. Er wonen ruim 2000 mensen in het dorp, dat in 2018, bij het 50-jarig bestaan, werd bezocht door de Indiase president Narendra Modi.

De wens van vorige week
‘Mensen doen zo weinig voor elkaar’

Tineke Duncker vroeg vorige week om een opknapbeurt voor haar tuin. Rob Sommeregger gaat haar helpen.

Jarenlang stond Tineke Duncker (67) dagelijks achter de toog van haar kroeg, café Olympia in de Jan Pieter Heije­straat. Ze zag het niet als werk, maar als hobby. “Wel een zware, trouwens.” De kroeg liep goed, met het WK zat het stampvol. “Ik kon ook bekende Nederlanders tot mijn stamgasten rekenen. Die kwamen omdat het bij mij zo fijn toeven was.”

Het zware fysieke werk heeft zijn sporen nagelaten. “Alleen al het aansluiten van de vaten bier kostte je je rug.” Ze heeft een versleten onderrug en krijgt elke tien weken een injectie tegen de pijn. “Ik ben een wandelend kunstobject,” zegt ze over haar kunstknieën, -heup en -gebit.

Rob Sommeregger Beeld Eva Plevier

Graag zou ze op mooie dagen in de tuin willen zitten, maar daar is het nu niet comfortabel. Met haar pijnlijke rug en gewrichten is het stukje land lastig te onderhouden. De tegels staan schots en scheef door boom- en struikwortels en het onkruid schiet alle kanten op. Geld om de boel op te knappen heeft ze niet: Duncker komt rond van haar AOW, maar heeft te maken met schulden van haar overleden man.

Ondernemer Rob Sommeregger (62) had zich al langer voorgenomen een steentje bij te dragen aan de maatschappij. “Er wordt zoveel gemopperd en afgegeven op mensen met weinig geld. Mensen doen zo weinig voor elkaar.” Sommeregger gaat zijn handen uit de mouwen steken in Dunckers tuin, een andere lezer doneert. “Zo iemand moet je helpen. Geld bijdragen is lastig, maar ik kan wel handjes bijdragen.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden