PlusTen slotte

Buurtburgemeester Joze van Stigt (1958-2021) had een grote mond en een groot hart

Joze van Stigt (1958-2021) stond in Slotermeer-Noordoost bekend als de buurtburgemeester. Haar rechtvaardigheidsgevoel was even groot als haar strijdlust: ‘ze had een groot hart en stond altijd voor anderen klaar.’

Het zat Joze van Stigt in het bloed om de handen uit de mouwen te steken, ook voor anderen.

 Beeld Privécollectie
Het zat Joze van Stigt in het bloed om de handen uit de mouwen te steken, ook voor anderen.Beeld Privécollectie

Ze was onder meer de drijvende kracht achter de buurtmoestuin, die na de uitbraak van corona ook een belangrijke ontmoetingsplek werd. “Mensen moesten vaak even wennen aan Joze,” vertelt buurvrouw Jocelyn van Kwant. “Ze was uitgesproken, eigengereid en recht voor zijn raap. Maar ze had ook een heel groot hart en stond altijd voor anderen klaar. Water en stroom voor de moestuin kwamen als vanzelfsprekend bij haar uit huis. We zijn enorm aangeslagen nu ze er niet meer is om zich overal mee te bemoeien.”

Dat laatste deed ze graag, Joze van Stigt, die in Slotermeer-Noordoost ook wel bekend stond als de buurtburgemeester. Wél een burgemeester met een ingebakken rechtvaardigheidsgevoel en een moeilijk te bedwingen neiging tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Van Kwant: “Ze lag geregeld overhoop met de gemeente. Dan had ze bijvoorbeeld een partij perenboompjes op de kop getikt om te planten in de buurt. Groenvoorzieningen maakte daar bezwaar tegen, maar daar trok ze zich weinig van aan. Er staan hier heel wat illegale boompjes in de grond.”

Actief en autodidact

Actief en actiebereid. Het zat Van Stigt in het bloed om de handen uit de mouwen te steken, ook voor anderen. In dat opzicht was ze een typische bewoner van de Staatsliedenbuurt in de jaren tachtig en negentig. Ze maakte deel uit van de kraakbeweging. Als actieve bewoner was ze nauw betrokken bij de ontwikkeling, op initiatief van de buurt, van de eerste duurzame wijk in Nederland, op het voormalige terrein van de gemeentelijke waterleiding. Er zijn architecten die nog steeds zwetend wakker schrikken uit nachtmerries waarbij ze hun plannen aan kritische bewoners als Van Stigt moeten voorleggen.

Van Stigt pakte in dezelfde periode gerust de koevoet op om een gebouw te kraken in de Cliffordstraat. Het werd het onderkomen voor de eerste Buurtwerkplaats in de stad, een plek waar bewoners allerlei creatieve cursussen konden volgen. Van Stigt ging er aan de slag als docent zeefdruk en keramiek. “Joze kon alles,” vertelt vriendin en cursusleider Monique Wijnschenk. “Ze was autodidact, en altijd bezig om de mogelijkheden van een techniek te verkennen. Ze gaf onder meer een cursus grenzenloos zeefdrukken. Die titel dekte de lading volledig.”

Met haar handen kon Van Stigt heel veel. Ze werkte in de verpleging, in een filmstudio en in de scheepsbouw, om uiteindelijk aan de slag te gaan bij de Nederlandse Spoorwegen als eerste vrouwelijke hoofdmonteur binnen het bedrijf. Reuma maakte een einde aan haar carrière en veroordeelde haar tot een scootmobiel. Het voertuig kon wel zeventig kilometer per uur, vertelt echtgenoot Jan-Pieter Mazurel. “Ze scheurde er de hele stad mee door. Ze heeft zich nooit willen neerleggen bij de beperkingen van haar ziekte.”

Goed aanklampbaar

Haar bemoeienis met de buurt leidde tot een zetel voor de PvdA in de stadsdeelraad van Westerpark. Oud-bestuurder Dick Jansen leerde Van Stigt kennen als een volksvertegenwoordiger in de ware zin van het woord. “Joze was goed aanklampbaar voor bewoners. Ze wist precies wat er speelde en wist problemen in de buurt heel vaardig onder de aandacht te brengen. Daarbij nam ze geen blad voor de mond. Ze was buitengewoon kritisch, maar combineerde dat met een opgeruimd karakter. Ze zorgde vaak ook voor de vrolijke noot in vergaderingen.”

Na haar verhuizing naar Nieuw-West ging Van Stigt gewoon door met waar ze goed in was. Ze nam het initiatief voor de moestuin en was actief als vrijwilliger in de buurtkeuken. Ze gaf cursussen en maakte kunst. Haar echtgenoot: “Ze had nog zo veel plannen. Ze had helemaal geen tijd om dood te gaan.” In juli kreeg Van Stigt last van haar rug. Medische onderzoeken volgden. Het laatste daarvan bracht uitgezaaide kanker aan het licht. De artsen gaven haar nog drie maanden, het werden drie weken.

In die laatste weken bracht Van Stigt met haar man, kinderen en kleinkinderen nog een laatste bezoek aan Artis. Daar maakte ze meer dan dertig jaar geleden samen met drie andere kunstenaars een 25 meter lange muurschildering in het reptielenhuis, van allerlei reptielen in hun natuurlijke omgeving. Dat uitstapje was haar laatste wens. Op 23 augustus overleed Joze van Stigt op 63-jarige leeftijd, thuis in Slotermeer. Afgelopen zaterdag is ze gecremeerd op Zorgvlied.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden