PlusDe Klapstoel

Buma-manager Maartje Glas: ‘Ze namen geen meisjes aan, want die wisten niets van muziek’

Maartje Glas: 'Wij wonen in een box die we in de kerk hebben gebouwd. Mocht iemand er over honderd jaar weer een echte kerk van willen maken, dan kan die box er weer uit.' Beeld Harmen de Jong
Maartje Glas: 'Wij wonen in een box die we in de kerk hebben gebouwd. Mocht iemand er over honderd jaar weer een echte kerk van willen maken, dan kan die box er weer uit.'Beeld Harmen de Jong

Op de Klapstoel: Maartje Glas (1979) is manager bij Buma Cultuur, waar zij zich bezighoudt met mediamuziek. Dinsdag worden in het Eye Filmmuseum de Buma Music in Media Awards uitgereikt. Een interview aan de hand van steekwoorden. Over vrouwen in de muziek, de Iraakse inval in Koeweit en wonen in een voormalige kerk.

Peter van Brummelen

Broek op Langedijk

“Ik ben geboren in het ziekenhuis in Alkmaar en opgegroeid in Broek op Langedijk. Tegenwoordig woon ik weer in dezelfde streek. Ik was een nakomertje, en dan ook echt: mijn broer is twaalf jaar ouder, mijn zus elf. Mijn ouders wilden heel graag een derde kind, maar het lukte lang niet. Mijn vader was directeur van een scheepswerf, daarvoor voer hij. Mijn moeder was klassiek zangeres. Ze heeft ook wel in het Concertgebouw opgetreden, maar ze was vooral hier in de buurt bekend. Met kerst deed ze concerten met een mannenkoor. En ze gaf zangles. Ik heb één les van haar gehad, maar ik was puber, dus we hadden binnen een paar minuten ruzie. Pianoles ging wel goed, dat was bij iemand anders.”

Popeye

“De platenzaak in Alkmaar waar ik als tiener héél graag wilde werken. Toen ik een keer met mijn moeder in de stad aan het shoppen was en het vertelde, zei ze: ‘Dan lopen we toch even naar binnen om te vragen of het kan?’ ‘Néé!’ zei ik meteen, want ik was heel verlegen. Maar mijn moeder – en daar ben ik haar nog altijd heel dankbaar voor – kreeg me zover dat ik naar binnen ging. Aan de balie kreeg ik te horen dat ze geen meisjes aannamen, want die wisten toch niks van muziek. Maar vooruit, bij hoge uitzondering wilden ze het met me proberen.”

“Ik moest terugkomen en dan zouden ze me aan een popquizje onderwerpen. In de tussentijd leerde ik de hele popencyclopedie uit mijn hoofd. Ik zat echt te stampen, zo van: Paul Weller maakte eerder deel uit van The Style Council en The Jam. Bij dat sollicitatiegesprek kreeg ik vijf vragen voorgelegd, alle vijf helemaal in mijn straatje, en schudde ik de antwoorden zo uit mijn mouw. Vijf jaar heb ik bij Popeye gewerkt en ik vond het nog leuker dan ik dacht.”

Manager

“Ik wist al heel vroeg dat ik later een baan in de muziek wilde, maar dan wel achter de schermen, zeker niet op het podium. Op de middelbare school bedacht ik dat ik de manager van een band wilde worden. Internet bestond nog niet, dus ik zocht informatie op in de bibliotheek en ik deed een cursus bij de Grap, de Groepenraad Amsterdamse Popmuziek. Twee bandjes in de streek wilden me wel als manager. Ik nam het heel serieus allemaal. Ik schreef persberichten, zorgde dat er bandfoto’s werden gemaakt. De ene band heette The Drift, de ander... Oh, wat erg, ik kan er niet meer opkomen. Nee, ze zijn nooit doorgebroken.”

Buma

“Buma/Stemra is de organisatie van Nederlandse componisten, tekstdichters en muziekuitgevers. Bij het daaraan gelieerde Buma Cultuur, waaruit evenementen als Amsterdam Dance Event en Eurosonic/Noorderslag zijn voortgekomen, ben ik genremanager mediamuziek. Dat is alle muziek die is te horen in films, tv-series, games, documentaires, commercials, jingles, en ga maar door. Plat gezegd komt het erop neer dat ik zo veel mogelijk opdrachten probeer te genereren voor Nederlandse componisten, maar ik zet me er ook voor in dat bestaande liedjes worden gebruikt als mediamuziek.”

“We koppelen bijvoorbeeld regisseurs aan componisten en organiseren elk jaar een handelsmissie naar Los Angeles. Nederlandse makers van mediamuziek doen het steeds beter in het buitenland. Songs van hier duiken op in internationale tv-series en films, laatst zat er nog een nummer van De Staat in de trailer van de Netflixfilm I Care a Lot. Afrojack was te horen in de soundtrack van de nieuwe Addams Family. En het nummer I Need You van Jon Batiste, dat onlangs werd onderscheiden met een Grammy, zit in Amerika in een commercial voor Lincoln. Het werd geproduceerd door de Nederlander Kizzo.”

Buma Music in Media Awards

“Bij films en series gaat het bij awardshows altijd vooral om de regisseurs en de acteurs. Wij zetten het spotlight op de makers van de muziek. Er worden prijzen in dertien categorieën uitgedeeld – alle aspecten van mediamuziek komen aan bod. Het zijn echte vakprijzen, vergelijkbaar met prijzen zoals die in de reclamewereld worden uitgedeeld. Aan smokings en galajurken doen we dit jaar niet, de dresscode is tenue de ville, maar we hebben wel een rode loper.”

Kerk

“Mijn man en ik woonden op een oud stoomschip in Amsterdam. Geweldig, maar toen er kinderen kwamen, wilden we toch iets ruimers. Het is uiteindelijk een voormalige kerk geworden in Noord-Scharwoude, in de streek waar we allebei vandaan komen. Ik zag het eerst helemaal niet zitten, wonen in een kerkgebouw, met ook nog eens vlak erachter een kerkhof, maar samen met een bevriende architect en veel handige vrienden hebben we er een – vind ik – heel mooi en fijn huis van gemaakt.”

“Ik ben christelijk opgevoed, maar ging vroeger naar de gereformeerde kerk hier in de buurt; dat was toen een hervormde kerk. In het begin voelde het wel wat ongemakkelijk: vloeken kan hier niet natuurlijk. Ik ben weleens de oude dominee van de kerk tegengekomen. Hij had ook even moeten wennen aan het idee, maar is nu blij dat wij goed voor het gebouw zorgen. Het stond al een tijd leeg en ze waren bang voor krakers. Wij wonen in een box die we in de kerk hebben gebouwd. Mocht iemand er over honderd jaar weer een echte kerk van willen maken, dan kan die box er weer uit.”

Claw Boys Claw

“7 december 1994, mijn allereerste popconcert: Claw Boys Claw in zaal De Koog in Zuid-Scharwoude. Ja, een goed concert om mee te beginnen. Ik was een jaar of zestien. Ik zag er best gewoon uit, had nooit blauw haar of piercings of zo en was verder ook helemaal niet wild, maar ik hield wel van heel stevige alternatieve muziek: punk, grunge, dat werk.”

“Bij mijn allereerste cd, die ik kocht bij Popeye, twijfelde ik tussen Achtung Baby van U2 en Nevermind van Nirvana. Na lang wikken en wegen koos ik voor U2, omdat ik dacht dat Nirvana wel eens een eendagsvlieg zou kunnen zijn, haha. Na dat eerste concert heb ik heel lang een boekje bijgehouden van alle concerten die ik bezocht. Het duurde even voor ik gelijkgestemden vond die net zo van muziek hielden als ik, maar toen ging ik ook echt heel vaak, eigenlijk elke week was er wel een concert.”

Koeweit

“Toen in 1990 Irak binnenviel in Koeweit, zat mijn broer daar. Hij werkte bij een baggermaatschappij. Alle buitenlanders in Koeweit werden door Saddam Hoessein als gijzelaars vastgehouden, zij waren zijn wisselgeld. Ik was elf en het maakte allemaal diepe indruk op me. Ik snapte de helft niet, maar hoorde telkens maar weer dat enge woord: gegijzeld. Elke dag zaten we thuis voor de tv om te vernemen of er nog nieuws was.”

“Zes maanden heeft mijn broer in een hotel gezeten. Hij was de jongste van het stel, net als iedereen daar verveelde hij zich te pletter. Toen de Zwitsers en Fransen allang door hun regering naar huis waren gehaald, zaten die Nederlanders daar nog steeds. Een oud-diplomaat is toen een eigen missie begonnen en heeft (uiteindelijk met de regering) de baggeraars, maar ook Nederlands ambassadepersoneel, vrij weten te krijgen. Nooit vergeet ik het moment dat mijn broer op Schiphol aankwam.”

Kink FM

“Zo leuk dat ze het tegenwoordig weer zo goed doen. Ik ben er tussen 2005 en 2011 diskjockey geweest. Eerst onder een andere naam. Ik was toen directeur bij de Veronica Radioschool, waar 24 jonge mensen een opleiding tot dj, producer of technicus kregen. En Veronica Radioschool en Kink FM zaten bij elkaar in het pand. Toen ik eens wat moest inspreken, vroeg de programmamanager of ik niet wilde presenteren. Ik was een enorme fan van Kink en wilde heel graag. Maar ik voelde me nogal bezwaard omdat bij die radioschool studenten rondliepen die in mijn ogen veel en veel beter waren.”

“Vandaar dat ik eerst heb gepresenteerd onder een pseudoniem. Op de site stond een vage profielfoto. Ik deed de programma’s 90’s Rock en Heavy Alternative. Voor dat eerste programma had ik jarennegentighelden als Osdorp Posse en Bettie Serveert in de show. Ik maakte ook gebruik van dat concertboekje van me. Dan pikte ik er een concert uit dat ik in de 90’s had bezocht en vroeg ik of daar toevallig ook luisteraars bij waren geweest. Kwamen vaak heel leuke reacties op.”

Vrouwen in de muziek

“Het gaat goed, zou je zeggen. Je hebt fantastische succesvolle vrouwelijke popmuzikanten als Froukje, S10 en MEAU. Bij poppodia werken steeds meer vrouwen, ook op directieniveau. Maar bij de Buma is slechts 14 procent van de aangeslotenen vrouw, dat is echt heel weinig. Ik denk dat er ondanks alles nog altijd te weinig vrouwelijke rolmodellen zijn. Het heeft ook te maken met beeldvorming.”

“Ik vind muziek belangrijk in de opvoeding van mijn dochters en wil dat ze een instrument leren bespelen. Eén dochter wilde harp of viool. ‘Want dat zijn meisjesinstrumenten,’ zei ze. Hoe kan dit in hemelsnaam, dacht ik. Bleek dat meisjes in kinderboekjes altijd zulke instrumenten spelen. Inmiddels zit ze, uit eigen beweging, twee jaar op drumles. Ik heb haar veel video’s laten zien van bands met vrouwelijke drummers. Laatst was ze mee naar een concert en was ze heel verbaasd dat er een man achter het drumstel zat. ‘Huh, mama, dat is toch voor vrouwen?’ Misschien ben ik een beetje doorgeslagen.”

De uitreiking van de Music in Media Awards is alleen toegankelijk voor genodigden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden