PlusDe Klapstoel

Bob Sikkes van Kopen Zonder Kijken: ‘Het leukste is als kandidaten staan te huilen in hun dakkapel’

Bob Sikkes: 'Ik beschouw het als een compliment dat ik blijkbaar persiflageklaar ben.' Beeld Harmen de Jong
Bob Sikkes: 'Ik beschouw het als een compliment dat ik blijkbaar persiflageklaar ben.'Beeld Harmen de Jong

Bob Sikkes (1965) is aannemer. Hij maakt al vijftien jaar woonprogramma’s op televisie, maar werd pas echt bekend met de kijkcijferhit Kopen Zonder Kijken, waarvan een vierde seizoen in de maak is.

Marcel Wiegman

Delft

“Ik ben er geboren, maar dat is alles. Via Voorburg, Rijswijk en Naaldwijk kwamen we in Alkmaar terecht. Achter mijn vader aan, die bij de Shell werkte, in Amsterdam. Aan Alkmaar bewaar ik mijn jeugdherinneringen. Het leek wel of we naar de moderne wereld gingen. We kregen een nieuwbouwhuis met nieuwe meubels en voor het eerst een kleuren-tv. Maar het was toch niet groot genoeg voor mij. Mijn broers wonen er nog steeds, maar ik liep op mijn veertiende al te stuiteren.”

Eigen Huis en Interieur

“Wij mochten thuis allemaal een tijdschrift uitkiezen. Mijn ene broer nam de Donald Duck, de andere de Kijk. Ik was tien en koos voor Eigen Huis & Interieur. Het lag in keurige stapels in mijn kajuit, zo’n bed met kastjes eronder. Ik vind het nog steeds een goed blad. VT Wonen niet. Wat een getrut. Veel plaatjes, alles een beetje hippig. Ik voel me een opa als ik het zeg, maar de rommel die er tegenwoordig wordt gemaakt. Wordt er een prachtige lamp van 1600 euro ontworpen, kun je de nagemaakte versie een paar weken later bij Karwei kopen voor 119 euro. Dan is de glans er wel af.”

Café Thijssen

“Biertappen als bijbaantje toen ik bouwkunde studeerde. Ik heb er ongelooflijk veel plezier gehad en ongelooflijk veel geld verdiend. Ik vond het leuker dan uitgaan. Op vrijdagavond stonden er honderden mensen op het terras en gingen er eindeloos bladen bier naar buiten. Een beetje kakkerig publiek, ik noemde ze altijd ex-studenten. We hadden altijd hele harde muziek op staan. Buren? Wij als werknemers dachten: daar gaan wij niet over, dat moet de eigenaar maar uitzoeken.”

Kopen Zonder Kijken

“Het is ontploft. Niet normaal hoe populair dat programma is. Dat merk ik ook aan mijn eigen bouwbedrijf. Het wordt zo langzamerhand gênant. Ik kán geen duizend klussen per jaar doen. Ik doe meer verbouwingen boven de miljoen dan voor twee ton, dus ik rij niet voor een dakkapel naar Appelscha en ik maak ook niet even een ontwerpje voor de man die een leuk cadeau zoekt voor zijn vrouw.”

“Het is een bizar programma: ik beslis met makelaar Alex van Keulen welk huis het wordt en wat we ermee gaan doen. Niets gaat in overleg met de kandidaten. Het leukst is het natuurlijk als die huilend in de dakkapel staan en roepen: gadverdamme, wat hebben we nou gekocht? En dat het toch goedkomt. Het gaat om veel geld, echt geld. Dat is het geheim, alles is echt. Dat voelen kijkers.”

Visgraat

“Ik hoorde van het vriendinnetje van een jongen die bij mij werkt dat ze in studentenhuizen massaal bingo spelen: of de visgraatvloer er al in zit, of het stel zwanger wordt en of er een stalen pui in gaat. Natuurlijk gaat die erin, want die is van de sponsor. Als je goed kijkt, zie je dat ik altijd met de man van Belisol kom. Voor mijn eigen klanten zoek ik naar tijdloosheid en originaliteit, maar de kandidaten van Kopen Zonder Kijken gaan nu eenmaal allemaal voor dezelfde messing kraan, waarvan ik nu al weet dat die over twee jaar gedateerd is. Iedereen wil hetzelfde. Daar kun je moeilijk over doen, maar waarom zou ik? Wat heb jij aan? Zeker ook witte gympen?”

Carlo Boszhard

De TV Kantine! Toen ik met Irene Moors een programma maakte, zei ze al: Carlo doet jou zo na. Een tijdje geleden stuurde ze me een foto: het is zover! Daar moest ik verschrikkelijk hard om lachen. Ik beschouw het als een compliment dat ik blijkbaar persiflageklaar ben. De man die op muren tikt. Toch was ik teleurgesteld. Ik vond Carlo een beetje gemakzuchtig, hij had mij wel wat sterker mogen uitvergroten.”

“Wat ik wel fascinerend vind: het idee dat zoveel mensen mij kennen. Ik kan daar nauwelijks bij. Laatst kwam er een jongen aan: ik moet nú met je op de foto, want ik ben met mijn vrienden een huis aan het verbouwen en bij alles zeggen we: wat zou Bob gedaan hebben? Ik heb er geen last van, maar wonderlijk is het wel. Wat veel vervelender is, zijn de familiereünies waar de mensen bijna in de rij staan om de tekeningen voor hun nieuwe keuken te laten zien.”

Amsterdam

“Onbetaalbaar. Klaar. Je kunt toch bijna niet meer uitleggen waarom je in de stad wilt wonen. Aan de andere kant: de stad ligt er mooi bij. Je kunt het je niet meer voorstellen, maar in de jaren tachtig was het hier echt een uitgewoonde teringzooi. Een pand op de gracht was eerder een last dan een bezit. Maar ja: binnen de Ring is het allemaal wel heel blank en blij. Amsterdam is nu een brave stad. Ik mis de chaos en de gekkigheid, de travestieten, de junks en de punks, de RoXY en de iT. Ik hou ervan als dingen op het randje liggen.”

Bonnie St. Claire

“Ik heb een mega zwak voor die vrouw, al zo lang ik me kan herinneren. Over randjes gesproken. Ik heb haar boek gelezen. Ze zal er niet de Nobelprijs mee winnen, maar ik vond het geweldig. Het is eigenlijk een heel lief mens. Toen ik vijftig werd, dacht ik: ik ga het gewoon doen, ik ga haar boeken. Eerst Bonnie en dan meteen daarna Diva Mayday. Die is ook goud. Ik had heel Morgan & Mees afgehuurd. En dan alleen bladen met gin-tonics, de hele avond door. Een vriendin had haar doktersjas voor me meegenomen. Samen met Bonnie heb ik op het podium Dokter Bernard gezongen. Dat feest was een hoogtepunt uit mijn leven.”

Extra budget

“Ook een bingomomentje? Ik durf te stellen dat elke euro die je mij geeft 1,50 euro waard wordt. Weet je wat het is: toen ik in Amsterdam kwam wonen, was het helemaal niet zo raar om in de hoek van de keuken zo’n stalen opbouw neer te zetten met een douche. Nu zijn ze 25, willen ze een jarendertigwoning met drie slaapkamers en een tuin op het zuiden, een badkamer met ligbad en een flinke eetkeuken. En, o ja, volgende week kunnen we niet, want dan zijn we naar New York. Nou, ik ben weleens drie jaar niet met vakantie gegaan omdat ik goede spullen voor mijn huis wilde. Wat me ook opvalt: er wordt niet meer geklust. Ik zie een generatie die niet eens meer weet hoe je een lijstje ophangt. Dat ging bij mij thuis wel anders. Band lek? Hoe haal je het in je hoofd om je fiets naar de fietsenmaker te brengen?”

Sagrada Familia

“Zo werd mijn huis genoemd door een collega: terwijl het gebouw nog niet eens af is, moeten de eerste stukken alweer worden gerestaureerd. We wonen hier nu 22 jaar, er is een etage bij gekomen, met een dakterras aan de slaapkamer. Er is altijd wat gaande, maar het gekke is: ik heb dit huis ver onder het niveau gedaan waarop ik andere huizen oplever. Het huis is moe. Eigenlijk moet weer de bezem erdoorheen. Maar je weet hoe het is: bij de loodgieter thuis lekt ook altijd de kraan.”

Michiel Engbers

“Vroeger ontmoette je je partner nog gewoon in de kroeg. Op 1 januari 2001 tikte Michiel me in de Amstel Taveerne op de rug. Ik vond hem meteen leuk. Hij is docent geschiedenis. We hebben het heel makkelijk goed met elkaar, al meer dan twintig jaar.”

“Toen, of all, de Ditjes en Datjes begon over ‘de partner van Bob Sikkes’ ging het helemaal los. Duizenden reacties op Facebook. Bijna allemaal van vrouwen: ‘Daar gaat mijn droom’. Het is niet normaal, de belangstelling die ik krijg van vrouwen. Altijd al. Bij Café Thijssen was ik de enige homo achter de bar, maar kreeg ik de meeste briefjes. Het kleeft aan mij. Ik moet er hard om lachen. Ik heb er alleen nooit zoveel over naar buiten gebracht, omdat ik vind dat het er niet toe doet. Ik hoef niet zo nodig de homoaannemer te zijn. Ik zie op televisie al veel te veel homo’s die de clown uithangen. Mannen? Nee, die tonen een stuk minder belangstelling. Misschien omdat ik niet zo’n sportschoolhomo ben met een kaal hoofd en een pilletje op.”

Oscar

“Ik vind het echt ontzettend stom als mensen over hun kat praten. Maar ja. Ons kindje? Eigenlijk wel. Hij ligt ’s nachts altijd bij mij, zo onder mijn arm. Een ongelooflijk lieve dikke lobbes. Ik kan pas slapen als hij er ook is. Onze vorige kat, Pim, was ook te gek. Na 21 jaar ging hij dood. Zitten er twee volwassen mannen te huilen.”

Frigiliana

“Toen ik vijftig werd, kwam voor het eerst het besef: ooit stopt het. Waarom zou je de dingen die je nog wilt doen uitstellen? Vijf jaar geleden hebben we ons huisje in Frigiliana gekocht, een schattig wit dorpje in Andalusië. Het is er altijd mooi weer. Het was kopen zonder kijken: toen ik het op internet zag staan, heb ik meteen een optie genomen. Dat is mijn ervaring: ik wist dat het goed was. We hebben er een ander soort leven bij gekocht. We zijn bevriend met de makelaar, we kennen de buren en in de restaurants weten ze wie we zijn. Nu is het even minder door corona, maar normaal gesproken gaan we tien keer per jaar. Luxe. Donderdagavond weg en zondag terug. Het is van deur tot deur 5,5 uur. Emigreren? Nee, dan word je zo’n Nederlander met een dikke drankneus. Dat gaat niet gebeuren, kan ik je zeggen.”

Anna Gimbrère

“Heel toevallig heb ik een keer met haar bij Humberto aan tafel gezeten. Ik vond haar heel leuk en bizar energiek. Ze is heel veel vrouw, heel erg aanwezig. Maar ik heb nog nooit een programma van haar gezien.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden