Plus

Bewoners willen niet dat Bickerseiland wordt als de grachtengordel, ‘alleen voor rijken’

Op het Bickerseiland in Amsterdam-Centrum is zaterdagmiddag gedemonstreerd tegen de verkoop van sociale huurwoningen. ‘Ik neem die expats persoonlijk niets kwalijk, maar de sociale cohesie in de buurt gaat eraan.’

Woonprotest op het Bickerseiland, de vijfenvijftigste actie van de groep ‘Niet te Koop’.  Beeld Joris van Gennip
Woonprotest op het Bickerseiland, de vijfenvijftigste actie van de groep ‘Niet te Koop’.Beeld Joris van Gennip

De pet vol buttons die Cock Oostveen draagt, verraadt een rijk verleden als actievoerder. Bij een kleine rondleiding over het hoofddeksel zien we buttons die teruggaan tot de jaren zestig. Er zitten erbij van de PSP (Pacifistisch Socialistische Partij) en zelfs Provo. Op een ander wordt opgeroepen een einde te maken aan de oorlog in Vietnam. Voorop de pet: een speldje met de beeltenis van Mao.

‘Bijna 77’ is Cock Oostveen. En hij is zeker niet de enige veteraan die is afgekomen op het protest op het Bickerseiland. Hartelijk begroet Oostveen generatiegenoot Jan Leegwater, die sinds zijn pensioen als groenteboer ook een gedreven actievoerder is. De twee kennen elkaar van actiegroep Niet te Koop, die elke zaterdag ergens in Amsterdam protesteert tegen het verkopen van een sociale huurwoning.

Woonprotest op de Dam

Eerst noemden ze het prikacties. “Maar dat klonk na corona niet goed meer, nu spreken we van flitsacties,” zegt Jan Leegwater. Hij kan niet ontkennen dat daar vooral oudere actievoerders op afkomen. “Bij dat woonprotest op de Dam waren laatst wel heel veel jongeren. Maar zo’n manifestatie duurt wel drie uur. Ik was erbij en heb een week pijn in mijn rug gehad. Een flitsactie is kort.”

Het protest op het Bickerseiland gaat niettemin ook lang door. De Bewoners Commissie Bickerseiland heeft een tocht georganiseerd langs sociale huurwoningen die in de vrije verhuur dan wel de verkoop worden gedaan, of waarmee dat al is gebeurd.

Trekken de acties van Niet te Koop doorgaans maar een handjevol demonstranten, vandaag is een groep van – schatten we – zo’n honderd mensen op de been. Het zijn overwegend buurtbewoners en alweer zijn ze niet echt jeugdig. Sommigen herinneren zich hoe ze hier al in de jaren zeventig en tachtig actievoerden, toen woningen op het eiland dreigden te moeten plaatsmaken voor bedrijven.

‘Alleen voor rijken’

Muzikaal begeleid door het Frankfurter Polka Trio (saxofoon, klarinet en accordeon) trekt de stoet door de buurt. De megafoon die Jan Leegwater heeft meegenomen gaat van hand tot hand. Ouderwets gespierde taal klinkt (‘onze strijd gaat door!’) en vooral woonstichting De Key, die veel woningen op het eiland beheert, moet het ontgelden.

Een woning in Grote Bickersstraat die De Key wil gaan verkopen – ongetwijfeld voor heel veel geld, zie op Funda wat koophuizen in de buurt doen – wordt beplakt met affiches. Een buurvrouw die vanwege een zware verkoudheid niet mee kan doen met de demonstratie, roept vanuit de deuropening dat het Bickerseiland niet zoiets mag worden als de grachtengordel, ‘alleen voor de rijken’.

Op de Bickersgracht wordt stilgehouden bij de leegstaande benedenwoning van de onlangs overleden Joop Capel, in de buurt bekend als de oprichter van de aan het water gelegen kinderboerderij De Dierencapel. Ome Flip (91), die op een bovenwoning woont, zou graag gebruikmaken van de ‘van hoog-naar-laagregeling’ en de voormalige woning van Capel betrekken. Maar De Key wil, zo meldt een volgende megafoonspreker, de seniorenwoning met een contract voor vijf jaar verhuren aan jongeren.

Vijfenvijftigste actie

Dan gaat de megafoon naar een buurtbewoner die zich voorstelt als Hans en lid is van een woongroep iets verderop in de straat. “Ik ben geen actievoerder, dus ik praat niet zo hard. Ik wil wel vertellen hoe de buurt aan het veranderen is. Ik kom bijna dagelijks op de zwemsteiger hier in de gracht. Ik hoor er alleen nog maar Italiaans, Russisch en Frans. Allemaal expats, die hier voor veel geld woningen kopen en huren en na een jaar of vier, vijf weer vertrekken. Ik neem die mensen persoonlijk niets kwalijk, maar de sociale cohesie in de buurt gaat eraan.”

De laatste stop is bij een naar architect Paul de Ley vernoemd wooncomplex uit de jaren zeventig. Sociale huurwoningen waren het altijd, nu is een deel vrije sector. Gerda van Bockxmeer is een van de oude bewoners. “Wij betalen 500 per maand, die nieuwe huurders wel 1500. Er zijn geen wrijvingen tussen de oude en de nieuwe bewoners, maar het is wel triest dat er steeds meer sociale huurwoningen verdwijnen. Ik zie ook dat op sommige woningen nu soms wel drie jonge mensen bij elkaar wonen om die hoge huur te kunnen betalen.”

Jan Leegwater zet als laatste de megafoon aan zijn mond: “Dit was flitsactie 55, ik zie jullie volgende week bij nummer 56.”

Woonstichting De Key laat in een schriftelijke reactie weten onbekend te zijn met de wens van ome Flip om naar een benedenwoning te verhuizen. ‘We gaan graag met hem in gesprek.’ De opbrengst van verkoop van huizen zegt De Key te investeren in nieuwbouw om zo de woningschaarste op te lossen: ‘We verkopen er jaarlijks 190 en bouwen daar gemiddeld 950 woningen voor terug.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden