PlusReportage

Barendina (87) gaat nu vroeg naar bed: ‘Zodat de dag wat korter is’

Verzorgingstehuis Beth Shalom in Buitenveldert.Beeld Jakob van Vliet

Hoe is het leven in een verpleeghuis nu? Twee verzorgers van Joods ­zorgcentrum Beth Shalom in ­Buitenveldert en een bewoonster uit ­ver­pleeghuis De Diem in Diemen ­vertellen over de eenzaamheid en angst onder bewoners.

Toen Patrick van Aarle, teammanager bij Beth Shalom, in zijn lichtblauwe beschermende kleding en met een mondkapje een kamer binnenging, deed dat veel met de bewoner. “Ik zag aan zijn ogen dat hij schrok. Hij moest vanwege de kleding denken aan zijn tijd in het concentratiekamp en aan de Duitsers. Ik ben even gaan zitten voor een praatje. Hij vertelde hoe hij na het kamp zijn vrouw had ontmoet. Zo kon ik het gesprek weer een positieve draai geven.”

Sommige bewoners van zorgcentrum Beth Shalom, waar een heftige uitbraak van het coronavirus is, zijn bang. Anderen zijn gelaten. De ongeveer 120 bewoners zitten sinds 19 maart in quarantaine in hun kamer. Ze hunkeren ernaar om even een boodschap te kunnen doen, of met iemand een kletspraatje te maken.

“Die eenzaamheid is het allerergste. Kinderen en kleinkinderen zien ze niet meer, alle activiteiten zijn weggevallen. Alleen de verzorger in beschermende kleding komt nog over de vloer,” zegt Ingrid Brandenburg, die al 45 jaar in de zorg werkt.

De bewoners klampen hen aan voor een praatje. “Ze vragen: ‘Zuster, kom je vanmiddag nog een keer langs? Ik zit hier alleen en wil zo graag even praten.’ Dat doet ons allemaal veel verdriet. Natuurlijk doen we dat ook, al hebben we het eigenlijk te druk.”

Dansen op hun stoel

De verzorgers helpen de bewoners, die in Beth Shalom vaak op hoge leeftijd zijn, met bellen of skypen met familie. “Een zoon belde laatst zijn moeder. Hij zei dat hij van haar hield, en andere hele lieve woorden. Het was erg emotioneel. Dan zitten wij ook met tranen in de ogen, hoor.”

Met een geintje, dansje of liedje via de telefoon slepen kinderen hun ouders erdoorheen, zegt Brandenburg. “Ze zingen voluit mee of dansen met hun billen op de stoel. Zo proberen we de leegtes op te vullen.”

In verpleeghuis De Diem in Diemen (78 bewoners) zijn twee mensen overleden aan Covid-19, drie zijn positief getest en bij drie bestaat een verdenking van corona. Ook daar kampen de bewoners, die allemaal in quarantaine zitten, met eenzaamheid. De 87-jarige Barendina Vis heeft het er moeilijk mee. “Het valt niet mee,” zegt ze steeds. “Het is best eenzaam. Ik ben blij als de hulp komt. Héérlijk, héérlijk. Dan heb ik nog een praatje. Ik neem mijn petje voor ze af.”

Haar kinderen, die de boodschappen beneden neerzetten, ziet ze vanuit haar raam buiten staan. “Dan geniet ik.” Ze moet positief blijven, zegt ze. “We moeten allemaal gewoon doorgaan. Nou ja, gewoon? Dat is het niet.”

Ze mist ook alle activiteiten in het huis, waar ze vaak aan meedeed. “De tv is ook niet alles. Och, och, daar zijn ze weer met al die ellende. Mijn hart huilt.” Dan gaat ze liever vroeg naar bed. “Oogjes toe. Zodat de dag wat korter is.”

“Zeg, had maar even langs gekomen. Dan hadden we gezellig even kunnen praten,” zegt mevrouw Vis door de telefoon.

“Dat mag toch niet,” roept haar verzorgster op de achtergrond.

“O, ja.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden