Plus

Astrid Holleeder: ‘Ik schaam me voor mijn broer’

Zus Astrid getuigde na bijna 3 jaar weer tegen Willem Holleeder, in zijn hoger beroep tegen levenslang voor het geven van moordopdrachten. Het gerechtshof hield broer en zus kort, maar toch braken de emoties soms door.

Willem Holleeder. Beeld EPA
Willem Holleeder.Beeld EPA

Het strafdossier tegen Willem Holleeder (63) telt in zijn hoger beroep inmiddels zo’n half miljoen pagina’s. Een slordige 500 pagina’s zijn verslagen van verhoren van zus Astrid; boven op de getuigenissen van zus Sonja, zijn ex Sandra en Peter R. de Vries, die de vrouwen hielp toen ze naar justitie overliepen om Willem ‘te stoppen’.

De voorzitter van het gerechtshof stipte aan dat de moord op vertrouweling De Vries óók een grote impact zal hebben gehad op getuige Astrid Holleeder. Die zat buiten het zicht van haar broer in de getuigencabine, nog extra afgeschermd met een kamerscherm.

Het hof wil Astrid twee dagen persoonlijk bevragen. Die heeft wat afstand tot de zaak genomen, vertelde ze: “Ik heb geen televisie meer en volg geen media.” De hofvoorzitter benadrukte dat hij geen emotionele uitspattingen wenste. Tegen Astrid: “Voor ons is glashelder dat er emoties zijn. Daar ga ik niets aan doen, ik ga die poging niet eens wagen. Wel wil ik dat iedereen zich fatsoenlijk gedraagt.” Tegen Willem: “We doen een groot beroep op uw geduld. Ik verwacht dat u pen en papier bij u heeft, want u moet uw vragen en opmerkingen echt bewaren.” Holleeder zwaaide met zijn pen en papier: “Mijn advocaat heeft het tien keer gezegd.”

Uitspraken ontlokken

De getuige nam ons weer mee door het spiegelpaleis waarin haar broer en zijzelf decennia leefden, waarin niets was wat het leek.

Het hof leidde haar langs de vijf dossiers over de onderwereldmoorden op Cor van Hout (en kennis Robert ter Haak, 2003), vastgoedmagnaat Willem Endstra (2004), crimineel John Mieremet (2005), hasjhandelaar Kees Houtman (2005) en de criminele kroegbaas Thomas van der Bijl (2006). “Het hele rijtje viel om,” in Astrids woorden. Het rijtje rivalen van haar broer, welteverstaan.

Ze herhaalde hoe ze er gaandeweg van overtuigd was geraakt dat haar broer de moordopdrachten had gegeven. Niet doordat zij hem daarnaar rechtstreeks had durven vragen. “Dan was je van de politie en werd je verrot gescholden.” Wel door te vissen, hem uitspraken te ontlokken en die op te nemen en zijn gedragingen en toespelingen te vertalen naar de wereld van de gewone mensen.

We gingen weer terug tot in de jaren tachtig en negentig. In 1996 was Cor van Hout voor het eerst beschoten, in 2000 weer. Toen ze de rug van haar zwager eens masseerde, met daarin de schotwonden, vertelde die uit het milieu te hebben begrepen dat Willem de opdrachtgever was, omdat hij zijn bezittingen wilde inpikken.

Schuld en schaamte

Ze schaamde zich voor haar broer, zoals ze zich al schaamde sinds de ontvoering van biermagnaat Freddy Heineken in 1983 (door Cor, Willem en consorten). “Ik schaam me al vanaf de dag dat meneer Heineken is ontvoerd,” zei Astrid nog eens. Ze schaamt zich voor al die andere nabestaanden. “Schuld en schaamte zijn onderdeel van mijn leven.”

Haar zus Sonja en zijzelf ‘moesten altijd schipperen’. “Schipperen tussen de twee personen van wie we hielden. Houden. Ik wilde niet dat Wim doodging en ook niet dat Cor doodging. Je zit in de gekke situatie dat je ze tegen elkaar wilt beschermen.”

Vrijdag mogen Willem Holleeder en zijn advocaten los.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden