Amsterdam Bewaar

Astrid Holleeder getuigt tegen broer zoals weinigen getuigen

Willem Holleeder tijdens het getuigenverhoor van zijn zus Astrid.
Willem Holleeder tijdens het getuigenverhoor van zijn zus Astrid. © ANP

Erudiet formulerend, dan ineens Jordanees volks, fel. Nuchter redenerend, dan intens verdrietig. Snoeihard, maar ineens vol medelijden. Astrid Holleeder getuigt tegen broer Willem zoals weinigen getuigen.

Het is een alles zeggende metafoor waarmee Astrid Holleeder haar oudste broer schetst halverwege haar eerste verhoordag als getuige. "Ik vind het krankzinnig en afschuwelijk, maar als je een heel lieve hond hebt die kinderen bijt, zul je voor die kinderen moeten kiezen."

Ze houdt nog steeds van 'Wim', benadrukt ze geregeld, maar de benjamin uit het gezin Holleeder, 52 nu, wil haar ruim zeven jaar oudere broer koste wat kost levenslang in de cel. "Wim is ziek en het enige medicijn zijn die vier muren. Ik vind het zielig voor hem, maar ik moet dit doen."

Verdriet en medelijden
Zijn zus Astrid wordt de hele dag voelbaar heen en weer geslingerd tussen haar gezonde verstand en haar logische redenaties enerzijds en haar verdriet en medelijden anderzijds. Verdriet om haar vrienden en kennissen die zijn vermoord en om haar zus Sonja wier man Cor van Hout is geliquideerd en haar medelijden met haar broer, hoewel die volgens haar de moordopdracht gaf.

Ik begrijp dat mensen het niet snappen, maar ik hou nog steeds van hem.

Astrid Holleeder

Ze herhaalde het steeds in haar getuigencabine, waarin ze van haar broer was afgeschermd, tegen de rechters wier positie ze als advocaat zo goed kent. "U kunt niet begrijpen hoe wij leven. Wij hebben geen normaal leven gehad. Ik heb geen leuke vader gehad en geen leuke broer."

Huilend: "Verraden worden door je eigen familie is niet niks. Ik vind het héél erg. Als je het hebt over verraad, is dit het ultieme verraad. Ik kan er niet mee leven, vind het heel moeilijk. Ik begrijp dat mensen het niet snappen, maar ik hou nog steeds van hem."

Volkse Jordanese
Die warme gevoelens verdwijnen meteen weer ver naar de achtergrond als Astrid de uitspraken terughaalt die Willem in de eerste weken van zijn proces deed over de financiële motieven van zijn zussen om hem 'levenslang te willen aansmeren'.

Volgens Willem spannen zijn zussen samen met justitie om hem zes moorden veroordeeld te krijgen, in ruil voor geld. Het Openbaar Ministerie zal ze niet alsnog pakken voor de zaak 'Goudsnip' over de criminele erfenis van Cor van Hout: een miljoenenerfenis waarover zijn zussen volgens Holleeder aantoonbaar hebben gelogen.

Hij probeert weer sprookjes te bedenken, nou, hij komt maar.

Astrid Holleeder

Astrid is ineens weer helemaal de volkse Jordanese: "Wat houdt die fokking Goudsnipzaak nou in, afgezet tegen wat Wim allemaal heeft gedaan met zijn moorden en alles? Hij probeert weer sprookjes te bedenken, nou, hij komt maar."

'Ik kan mijn deur niet uit'
Dat geld zou kunnen opwegen tegen het leven dat Astrid nu leidt, is een gedachte die alleen bij Willem kan opkomen. Met een brok in haar keel: "Mijn eigen dochter weet niet waar ik wóón. Ik kom niet normaal buiten. Kerst en oud en nieuw zijn voor jullie normaal, maar ik kan mijn deur niet uit. Ik wist dat van tevoren."

'Oudste rechter' Benedicte Mildner nam, zeer op hoofdlijnen, de veertig verklaringen door die Astrid Holleeder eerder heeft afgelegd bij de politie en de onderzoeksrechter, plus de geluidsopnames die ze stiekem maakte van gesprekken met haar broer, om te voorkomen dat hij al die verklaringen als leugens zou kunnen wegzetten.

Pater familias
Astrid bleef het herhalen: Een normaal mens kan niet bevatten hoe een Holleeder leeft. Niéts gaat normaal. Nooit 'praten' met de politie natuurlijk, hardop spreken over wat gehoord mag worden, maar fluisteren over wat geheim moet blijven. Gebaren als het om pakweg liquidaties gaat. Ze deed het handgebaar voor het pistool maar weer voor.

'Pater familias' Willem eiste dat zijn familie dag en nacht klaar stond. Toen haar nichtje was bevallen en Willem niet had uitgenodigd, was hij woest. Astrid: "Het is niet dat hij wilde komen om naar de baby te kijken, maar hij vindt dat het hem gevraagd had moeten worden. Het wordt altijd weer ellende, dat weet je ook. Wij zijn zijn bezit."

Zo kon het dat Willem honderd procent vertrouwde dat alles wat hij Astrid vertelde, geheim zou blijven. Daarom voelt ze zich zo'n Judas - zoals ze haar familiekroniek doopte, die een bestseller werd.

Volg het megaproces tegen Willem Holleeder in dit blog.