PlusGeboren en getogen

Anja Sits: ‘In die tijd was het nog niet zo hip om twee moeders te hebben’

Amsterdam betekent méér voor ze dan alleen maar een plek om te wonen. Ze zijn hier ter aarde gekomen en willen nooit meer weg. In deze serie vertellen echte Amsterdammers over hun band met onze stad.

null Beeld michiel van nieuwkerk
Beeld michiel van nieuwkerk

‘In mijn kindertijd heb ik lang op het Leidseplein gewoond, pal naast de gevangenis die daar toen nog was. Mijn vader was er bewaarder. De ramen van onze slaapkamers hadden tralies, want die keken uit op de luchtplaats. Ik kende alle criminelen. Raar vond ik dat niet, het was een andere tijd, onbezorgd. Oma woonde om de hoek, we speelden in het Vondelpark en bioscoop City lag tegenover ons.”

“We verhuisden eind jaren zeventig met het gezin naar Osdorp, omdat de gevangenis ging sluiten. Ik vond dat niet erg, want we kregen meer speelruimte. Mijn ouders leken gelukkig aanvankelijk, maar gingen uit elkaar toen ik twaalf was. Mijn moeder werd verliefd op een ander. Een vrouw. Met haar ging ze samenwonen bij de Overtoom en mijn jongere zus en ik gingen mee. Nu denk je ‘big deal’, maar in die tijd was het nog niet zo niet hip om twee moeders te hebben. Ook niet in Amsterdam. In de buurt werden we met de nek aangekeken.”

“Mede daardoor heb ik best een schildje ­opgebouwd en zeg ik al gauw waar het op staat. Misschien is dat ook wel typisch Amsterdams hoor, het hart op de tong. Mensen schrikken daar soms van. Maar ik ben gewoon duidelijk, ook naar patiënten die worden binnengebracht op de spoedeisende hulp, waar ik werk als verpleegkundige. Daardoor weet ik snel wat er aan de hand is. Ik durf ook alles te zeggen tegen ze, met een lach. Laatst nog, zei ik tegen een man die zo stonk dat ik hem moest verschonen: ‘Wel dat onderstel wassen hè, want u hebt een hele vieze piemel’.”

“Mijn werk moet je met humor doen, anders hou je het niet vol. Klagen en de hele tijd roepen ‘ik word niet gewaardeerd’ helpt niemand. Dan denk ik: kom op, het is zo’n mooi werk, we maken zóveel mee. Lichamelijk valt het me wel zwaar trouwens, maar dat komt omdat ik als zzp’er op mijn leeftijd maar doorraas.”

“Een van mijn dochters, ook verpleegkundige, had me daarom opgegeven voor ‘Amsterdamse held’, een initiatief van de gemeente voor mensen die in deze coronatijden hard ­werken in vitale beroepen. Eerst had ik er niet zoveel mee, maar gisteren kreeg ik dat speldje toegestuurd en werd ik zó trots. Ik dacht, wat kan mij het schelen, heb dat ding op mijn jas gespeld en ben naar buiten gelopen.”

Anja Sits

Leeftijd: 53

Beroep: SEH-verpleegkundige. Schrijfster van het boekje ‘Zr. Sits Hersenspinsels’

Opleiding: Algemeen verpleegkundige met specialisaties intensive care en spoedeisende hulp

Burgerlijke staat: Getrouwd met Michael; samen hebben ze drie dochters: Anne, Marijne en Janneke

Woongeschiedenis: Amsterdam-Oost, Amsterdam-Centrum, Osdorp, Amsterdam-West, Amsterdam-Zuidoost, IJburg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden