PlusInterview

Amsterdamse ic-verpleegkundige (25) al 3 maanden ernstig ziek door corona

Verpleegkundige op de intensive care Emma Haas-Kraakman (25) is al drie maanden ernstig ziek door het coronavirus. Vlak voor ze ziek werd werd haar foto-oproep aan Nederland om vooral thuis te blijven gretig gedeeld op het web.

De foto waarin Haas-Kraakman mensen oproept thuis te blijven.Beeld Emma Haas-Kraakman

Haas-Kraakman werkt al vierenhalf jaar op verschillende ic's. Toch maakten de eerste coronapatiënten die binnenkwamen in het OLVG grote indruk, vertelt ze: “De enorme benauwdheid, de angst in hun ogen... En het besef dat we geen idee hadden wat ons te wachten stond.”

Toen de eerste coronapatiënt op de ic in het OLVG overleed in haar bijzijn, realiseerde Haas-Kraakman de ernst van het virus. “Niets wat we probeerden hielp, ze gleed zo onder onze handen weg.” Om dat bewustzijn ook bij anderen aan te wakkeren, plaatste ze een selfie bij een beademingsapparaat op Facebook. De actie bleek een succes: de foto ging al snel het hele internet over.

Een kleine week later werd Haas-Kraakman verkouden en begon wat te hoesten. Twee dagen later kwamen daar dikke, tranende ogen bij. Toen ze ook haar smaak- en reukvermogen verloor, trok ze aan de bel. Haar leidinggevende liet haar een coronatest doen en stuurde haar naar huis. Dezelfde avond kreeg ze de uitslag: positief.

Doodziek

In eerste instantie leek er weinig aan de hand: een week later voelde Haas-Kraakman zich weer prima en dacht ze alweer aan het werk te kunnen. Toen staken plots de spierpijn en rillerigheid op. ‘s Nachts schrok ze wakker van benauwdheid, koorts en vocht in haar longen. “Ken je dat geluid, als je met een rietje in een glas water blaast? Zo klonk mijn ademhaling. Ik raakte in paniek, dit is precies wat ik bij de ic-patiënten had gezien.”

Vijf dagen later was Haas-Kraakman zo ziek dat ze haast niets meer kon. “Niet praten, niet naar de wc gaan... Douchen deed ik zittend op een klapstoeltje, mijn man moest me met alles helpen. Ik kon niet eens plat liggen: het voelde alsof er een zwaar iemand op mijn borst stond en ik daar tegenin moest ademen.”

Na tien dagen ging het iets beter, maar echt goed werd het niet: de benauwdheid en vermoeidheid bleven. “Als ik naar de glasbak liep aan de overkant van de straat, moest ik daarna een uur bijkomen op de bank.” 

Ze besloot naar een longarts te gaan. Daar bleek haar ademhalingsspier zo ernstig beschadigd dat ze nog maar de helft van haar longcapaciteit over had. “De dokter stuurde me naar huis om te revalideren. Ik mocht vijftien minuten per dag actief zijn, daar vielen dingen als douchen en naar de wc gaan onder.”

Nog steeds aan het revalideren

Inmiddels zit Haas-Kraakman ruim drie maanden thuis. Ze is nog steeds aan het revalideren. “Laatst heb ik voor het eerst weer de vaatwasser leeggeruimd. En ik ben naar Artis geweest met mijn ouders, in een rolstoel.”

Naar verwachting is Haas-Kraakman niet voor december de oude. Wel hoopt ze nog dit jaar voorzichtig terug aan de slag te gaan op de ic. “De afgelopen maanden waren enorm traumatiserend, maar ik ben niet bang om terug te gaan.”

Haas-Kraakman hoopt voor het einde van het jaar weer aan het werk te kunnen.Beeld Emma Haas-Kraakman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden