PlusTerugblik

Amsterdammers hielpen Amsterdammers: ‘Door deze gift kan ik weer lachen’

Het was hartverwarmend hoe lezers extra veel over hadden voor hun stadsgenoten in 2020. Deze vier Amsterdammers blikken terug op de hulp die ze kregen na het delen van hun verhaal in Het Parool. ‘Er zit plots weer structuur in mijn week.’

José Decates met haar nieuwe traplift. ‘De Joppie, zo noem ik mijn lift.’ Beeld Eva Plevier
José Decates met haar nieuwe traplift. ‘De Joppie, zo noem ik mijn lift.’Beeld Eva Plevier

José Decates (61)

Wens: een traplift

De eerste keer met de traplift naar beneden vond ze best eng, zegt José Decates. “Je kijkt zo’n diep gat in. Ja dat was spannend, ik moest mijn ogen voor me houden en niet naar beneden kijken, anders ging het niet. Mijn kleinzoon van elf had er ook last van. Eenmaal boven dorste ie niet meer naar beneden.” Inmiddels gaat het stijgen en dalen Decates goed af en voelt ze zich de koning te rijk op haar elektrische stoeltje. “Het is een godsgeschenk, echt een uitkomst. Het betekent dat ik hier oud kan worden. Niemand krijgt me hier nog weg.”

En die wetenschap is voor Decates van onschatbare waarde. Ze is verknocht aan haar karakteristieke huisje in Tuindorp Nieuwendam, waar ze al vijftien jaar met veel plezier woont. Dat woongeluk kwam in gevaar door haar kwakkelende gezondheid. Na een hoop ellende in relationele sferen raakte Decates door meerdere beroertes als veertiger deels verlamd. Ze verloor destijds haar baan en vergeet nog altijd aan de lopende band dingen. Vooral haar slechte motoriek (‘die is inmiddels naar de gallemiezen’) speelt haar parten. De weg naar de slaap- en badkamer op de bovenverdieping was voor haar een fikse kluif, zeker wanneer ze een mand vol wasgoed bij zich had. De gemeente bood aan haar te helpen met de verhuizing naar buiten de stad. Maar haar ‘vakantiewoning’ verlaten wilde de ras-Amsterdamse voor geen goud, en met behulp van haar dierbare buren verscheen ze met haar verhaal in de krant.

Niemand minder dan oud-burgemeester ­­ Job Cohen schoot Decates te hulp, evenals 123Trapliften dat de lift ook installeerde. “Met mijn lieve buurvrouw Rita heb ik de trap toen gedoopt tot de Job Cohenlift. Rita had zelfs een gouden plakaatje met zijn naam meegenomen, die hebben we erop geplakt. Met een paar druppeltjes bubbels heb ik de trap ingezegend. God, wat hadden we een lol. In de volksmond heet ie trouwens de Joppie.” Decates gniffelt. “Elke avond is het: hoppie hoppie op de Joppie naar boven!”

Dat het haar eigen oud-burgemeester was die Decates’ wens in vervulling bracht, ontroerde haar.

“Ik heb meneer Cohen altijd heel erg fijn gevonden als burgervader. Ik vond het ook zo jammer toen ie wegging. Hij was er altijd voor iedereen, een heel lieve, spontane man. Dat zie je nu ook maar weer, hè. Ja, ik vind het een geweldige man. Ik had hem graag uitgenodigd voor de inzegening, maar dat gaat door corona natuurlijk niet.”

Behalve de kosten voor de traplift schonk Cohen Decates een extra bedrag dat ze naar eigen inzicht mocht besteden. “Een hoop geld voor mij, en ik moest echt even nadenken waar ik het aan kon uitgeven, want ik leef van weinig. Ik heb uiteindelijke nieuwe gympen en een fijne winterjas gekocht, dat was hard nodig. En een nieuwe pannenset, dat was namelijk een bij elkaar geraapt zooitje. Zulke uitgaven doe ik normaal nóóit. Dus dat het nu wel kon, maakte me vreselijk gelukkig.”

Renco Sikkes: ‘Er zit plots weer structuur in mijn week.’ Beeld Eva Plevier
Renco Sikkes: ‘Er zit plots weer structuur in mijn week.’Beeld Eva Plevier

Renco Sikkes (33)

Wens: een nieuw matras

Het zou al een hoop schelen als hij weer eens een goede nacht slaap kon krijgen, vertelde Renco Sikkes afgelopen oktober. Vooral zijn gemoed leed onder de slechte staat van zijn matras.

“Dat is nu wel even anders, zeg dat wel. Ik kan tegenwoordig met volle overtuiging zeggen: ik ben uitgerust.” De nieuwe matras die Sikkes kreeg, doet hem veel goed. Via Pantar is hij begin deze maand als toezichthouder in parkeergarages aan de slag gegaan. Het werken bevalt hem zeer, zeker nadat hij door de coronacrisis zijn vorige baan bij de RAI was verloren. “Er zit plots weer structuur in mijn week. Het enige lastige is het vroege opstaan.” Sikkes lacht. “Zeker nu met de nieuwe matras. Als de wekker om drie uur ’s nachts gaat, draai ik me het liefst nog even om, want het ligt zo lekker.”

Sikkes worstelt nog dagelijks met de gevolgen van een zware periode, ruim tien jaar geleden. Een lastige jeugd en een ellendig pestverleden bezorgden Sikkes rond zijn negentiende meerdere psychoses. Een jarenlange zoektocht naar de juiste zorg bracht hem uiteindelijk de diagnose autisme. “Toen viel er een hoop op zijn plek.” Veel mensen heeft Sikkes niet om zich heen, maar zijn hond Looky is zijn trouwe metgezel. Na het lezen van Sikkes’ verhaal doneerde een lokale dierenwinkel zakken hondenvoer. Lezers van Het Parool vulden een spaarpotje voor als Looky ooit naar de dierenarts zou moeten. “Een fijne zekerheid.” Ook Sikkes’ liefde voor lasagne bleef niet onopgemerkt. Een lezer kocht tegoedbonnen in bij een nabijgelegen Italiaans restaurant en die kan Sikkes verzilveren op de avonden dat hij geen zin heeft te koken. Daarnaast waren er meerdere lezers die geld gaven voor de opleiding tot beveiliger die Sikkes graag wil volgen. “Die start wanneer de coronacrisis wat is gaan liggen, want ik kan nu geen stage doen. Ik verheug me op het moment dat het wel kan.”

Mansoorah Osman: ‘De fiets geeft mij vrijheid en zelfstandigheid.’ Beeld Eva Plevier
Mansoorah Osman: ‘De fiets geeft mij vrijheid en zelfstandigheid.’Beeld Eva Plevier

Mansoorah Osman (39)

Wens: een robuuste driewieler

Dat de geschonken tweedehands driewieler met trapondersteuning zo’n belangrijke rol in het afgelopen jaar zou spelen, had Masoorah Osman niet verwacht. Ze riep de hulp in van Paroollezers omdat ze met haar hulpbehoevende zoons uit fietsen wilde. Maar toen door de eerste golf in maart de boel op slot ging, bleek de fiets op andere wijze van groots belang. Haar jongste zoon heeft een ernstige vorm van autisme en woont deels in een antroposofische instelling die gespecialiseerde zorg biedt voor kinderen met een verstandelijke beperking. De instelling sloot de deuren, en Osman wist niet wanneer ze haar kind weer zou zien.

“Het was een heel angstige periode, ook omdat hij ziek werd en in isolatie moest.” Toen hij niet meer wilde eten, besloot Osman zijn lievelingsmaal te maken (‘tomaten en sardientjes’). Ze stapte op de fiets, want het ov was geen optie. Ook haar oudste kind valt in een risicogroep. “De eerste keer kostte het me twee uur om daar te komen, want ik raakte verdwaald.” Na het afleveren van het eten begon ze weer aan de terugtocht. Osman legde dit voorjaar meerdere keren per maand de reis van Reigersbos naar Zuid per fiets af. “Zonder de driewieler was het niet mogelijk geweest mijn zoon bij te staan.” Ook toen het bezoekersreglement werd versoepeld, bood de fiets uitkomst. “De fiets was voor mij heel heilzaam. In die dagen dat we nauwelijks ons huis uit mochten, maakte ik vaak een rondje. Zo belandde ik op plekken waar ik wandelend nooit kwam. Ik heb mijn buurt veel beter leren kennen, het is hier hartstikke mooi!”

Met het mooie zomerweer maakte Osman tochtjes langs de Gaasperplas en het Amsterdam-Rijnkanaal. “Soms verdwaalde ik, dat gaf niet. Ik keek mijn ogen uit. De vrijheid en zelfstandigheid met die fiets betekenen veel voor me. Ik wist niet dat ik dit zo nodig had. Ik weet dat ik nu nooit meer zonder wil.”

Roxana Branza: ‘Een gezond en mooi gebit is alles voor mij.’ Beeld Eva Plevier
Roxana Branza: ‘Een gezond en mooi gebit is alles voor mij.’Beeld Eva Plevier

Roxana Branza (34)

Wens: een nieuw gebit

Na een moeizame start wist de Roemeense Roxana Branza langzaamaan haar draai in Nederland te vinden. Maar haar gebit zat wel haar zelfvertrouwen fiks in de weg.

Uitbundig lachen was er niet bij en zelden ging ze een gesprek met onbekenden aan. Ze miste een aantal tanden en was bang mensen op die manier af te schrikken.

“Ik was niet ijdel, maar de gaten in mijn mond maakten een goede eerste indruk lastig.”

De wijze waarop Branza haar jeugd vol mishandeling en discriminatie te boven was gekomen en daarover vertelde, zorgde voor veel reacties van lezers van Het Parool. Dankzij hun hulp kon Branza’s gebit worden gerepareerd. “Het was een lang en pijnlijk proces, maar ik had veel geluk met de tandarts. Hij nam de tijd en zorgde dat ik me op mijn gemak voelde.”

De gebreken in haar mond werden gerepareerd. Sindsdien gaat er geen dag voorbij of Branza lacht haar rechte tanden trots bloot.

“Een gezond en mooi gebit betekent alles voor mij. Ik durf weer te lachen, ik voel me zelfverzekerd en ben gelukkig, het heeft me hoop en kracht gegeven. Het voelt alsof er deuren voor me zijn geopend. Misschien niet letterlijk, maar op de lange termijn wellicht toch wel. Ik ga anders door het leven, sterker vooral. Ik durf mezelf te laten zien.”

Haar droom om als maatschappelijk hulpverlener aan de slag te gaan, komt steeds meer in zicht. Sinds kort werkt Branza als vrijwilliger bij organisatie MaDiZO. “Ik sta de maatschappelijk werkers bij en soms ga ik mee op bezoek bij een cliënt. Het voelt goed om mensen die het zwaar hebben te kunnen helpen. Na zo’n huisbezoek denk ik soms terug aan waar ik vandaan kom en waar ik nu sta. Die vooruitgang geeft me de kracht om mijn dromen na te jagen, ook voor mijn kinderen.”

Amsterdammer helpt Amsterdammer

Geschonken in 2020: €98.544

Het afgelopen jaar was anders dan alle andere, ook voor de rubriek Amsterdammer Helpt Amsterdammer. Tijdens de eerste lockdown was de rubriek een aantal maanden uit de lucht maar al met al hebben we toch ruim dertig wensen kunnen vervullen, waarvan er een paar op deze pagina’s worden uitgelicht. Het was hartverwarmend hoe lezers extra veel over hadden voor hun mede-Amsterdammers in deze moeilijke tijd.

Warme jassen voor daklozen

Op 5 december deed een groep daklozen van inloophuis T6 van De Regenboog Groep hun verhaal in de krant. Daklozen zijn door de corona­maatregelen gedwongen meer tijd op straat door te brengen in de winterse kou. Aan extra warme, regenbestendige winterjassen is een groot tekort. Amsterdammers droegen de daklozen niet alleen een warm hart toe, maar ook een warme jas en stortten grote en kleine bedragen met een totaal van liefst € 38.590,92! Jola Gosen van De Regenboog Groep is met stomheid geslagen: “Wauw, wauw, wauw! Wij weten altijd wat we moeten zeggen, maar hier zijn we stil van. Werkelijk de hele stad is voor ons in actie gekomen: een golf van warmte door Amsterdam.”

Bedankt

Lieve Amsterdammers, dank voor alle reacties, hulp en giften. Ook het komende jaar hopen we weer op jullie te mogen rekenen. We wensen alle lezers fijne feestdagen en een heel gezond 2021!

Marlene Tas en Liesbeth Ribbink, Stichting Amsterdammer Helpt Amsterdammer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden