Amsterdammer helpt Amsterdammer

Amsterdammer helpt Amsterdammer: ‘Straks heeft mijn zoon eindelijk plek om te leren’

Ranja Kareem: 'Door te trouwen kon ik het huis verlaten.' Beeld Eva Plevier
Ranja Kareem: 'Door te trouwen kon ik het huis verlaten.'Beeld Eva Plevier

Door haar scheiding verloor Ranja Kareem (34) al haar bezit en werd ze verstoten door haar familie. Van haar uitkering komt ze amper rond, en dan moet ze nog verhuizen. Een bijdrage van 500 euro zou helpen.

‘Ik werkte als hulpverlener in Osdorp bij Vrouw en Vaart (zie kader) en toen werd ik opeens ­iemand die moest worden geholpen,” zegt Ranja Kareem in haar kleine woonkamer in West. “Dat was heftig. Ik was 22 en mijn leven viel in duigen. Opeens zat ik, met een baby, in een opvanghuis.”

Kareem groeide op in Bos en Lommer. Haar ouders waren succesvol. Haar moeder had ­gestudeerd en haar vader had een keten winkels. Het gezin hoefde zich geen zorgen om geld te maken en leefde in goede harmonie. Totdat Kareems vader ernstig ziek werd.

“Mijn vader en ik waren heel hecht. Hij overleed toen ik 17 was. Dat was voor mij een hele harde klap, zeker op die leeftijd.”

Na het overlijden van haar vader nam haar oudere broer de leiding over het gezin, waar ­Kareem niet goed tegen kon. Daarom besloot ze op haar 18de te trouwen. “In onze cultuur ga je niet op jezelf wonen. Door te trouwen kon ik het huis verlaten.”

Obsessief

Voor buitenstaanders leek het alsof Kareem een fantastisch leven had. “We hadden een enorme bruiloft gehad en woonden in een koophuis met mooie spullen. Ik was het meisje waar mensen jaloers op waren.”

Maar ondertussen was ­ze behoorlijk ongelukkig. “Ik was nog zó jong, en eigenlijk niet hersteld van het verlies van mijn vader. Trouwen, verhuizen, een baby – alles ging veel te snel.”

Het leven dat ze leidde begon haar te ­benauwen, wat haar echtgenoot merkte en zeer bedreigend vond. “Hij werd obsessief. Hij wilde continu weten waar ik was en deed soms ­gewoon de voordeur op slot zodat ik niet weg kon.”

Daarom besloot Kareem weg te lopen. Met haar zoontje belandde ze in een opvanghuis. ­Terug naar haar familie kon ze niet, omdat scheiden in hun ogen geen optie was.

“Op zo’n moment hoop je vurig dat je familie je omarmt. Dat je moeder zegt: ‘Laten we kijken hoe je wel gelukkig kan worden.’ Maar dat gebeurde niet.”

Na een paar maanden in het opvanghuis kreeg ze haar kleine flat toegewezen in West. “Als ik terugdenk aan de eerste keer dat ik hier binnenkwam krijg ik kippenvel. Ik was álles kwijtgeraakt en toch is dit de eerste plek waar ik pas echt gelukkig werd.”

Middelbare school

In de jaren daarna bouwde Kareem een leven op voor zichzelf. Door het trauma van de familiebreuk lukte het haar niet weer aan het werk te gaan, maar ze vond liefde en kreeg nog drie kinderen.

“Mijn liefde toen was écht liefde, heel anders dan mijn huwelijk. Ik heb veel aan hem gehad.”

Helaas hield de nieuwe relatie geen stand. “Zijn familie accepteerde een gescheiden vrouw met een kind niet. Ik werd een beetje zijn schaduwvrouw. Dat ging op een gegeven moment niet meer.”

Nu is het tijd voor een volgende stap. Zodra haar jongste dochter naar de opvang kan, wil Kareem gaan werken en binnenkort gaat ze verhuizen naar een grotere woning.

“De nieuwe woning is echt een zegen. Mijn zoon zit op de middelbare school en hij kan goed studeren, maar hier kan hij zich nergens terugtrekken en raakt hij afgeleid. Straks heeft hij eindelijk plek om te leren.”

De verhuizing zorgt wel voor stress. “Met vier kinderen op een uitkering is het eigenlijk niet te doen. Alles is zo duur. Verf kopen, een vloer, borg betalen ­– er komt zoveel bij kijken.”

Een bijdrage aan de verhuizing van Kareem en haar kinderen zou daarom welkom zijn. Dan kunnen moeder en kinderen met een gerust hart over naar hun nieuwe thuis.

Vrouw en Vaart

Vrouw en Vaart is een maatschappelijke instelling in Osdorp die zich inzet voor vrouwenemancipatie in Nieuw-West. Het door vrouwen gerunde centrum biedt activiteiten, cursussen en cursusruimtes aan eenieder die zich verder wil ontwikkelen, zich wil inzetten voor de gemeenschap of in contact wil komen met andere vrouwen. Vrouwen kunnen er bijvoorbeeld hun taalvaardigheid trainen, voorlichting krijgen over gezondheid en opvoeding, sport- en computerlessen volgen, beter met geld leren omgaan of werkervaring opdoen.

De wens van vorige week

Vorige week vroeg Heleen Nuffer-­­­de Werk in deze rubriek om een uitje naar Artis voor haar en haar maatje Ton. Anne-Carien Beishuizen (66) doneert.

Vanwege haar slechte gezondheid komt Heleen Nuffer-de Werk nauwelijks nog van de bank. Toch is ze haar leven lang behoorlijk beweeglijk geweest. Rond haar veertigste ontdekte ze ballroomdansen, waarna ze als snel samen met haar danspartner Ton een fenomeen werd in de wereld van de amateurdansers. “De mensen stonden op en riepen ons rugnummer als wij de foxtrot of de tango uitvoerden.”

Dat Nuffer-De Werk ooit de sterren van de hemel danste en ze tegenwoordig nauwelijks nog haar huis kan verlaten, maakt haar diepbedroefd. Gelukkig heeft ze veel steun van haar danspartner Ton, die altijd een goede vriend is gebleven en sinds het plotseling overlijden van Nuffer-De Werks echtgenoot in 2007 een beetje extra naar haar omkijkt. “We zijn elkaars steun en toeverlaat. Zonder Ton zou ik het niet redden.”

Graag zou ze daarom samen met Ton – want die verdient ook een verzetje – naar Artis gaan. Anne-Carien Beishuizen doneert graag de gevraagde 250 euro. “Ik vond de foto van mevrouw Nuffer-De Werk en Ton prachtig. Het was zo fijn om te lezen dat ze zoveel steun aan elkaar hebben. Daarbij is Artis fantastisch, en de laatste jaren zo mooi opgeknapt. Ik kom er zelf ook graag met mijn kleinkinderen. Ik hoop van harte dat ze samen een prachtige dag tegemoet gaan en ook uitgebreid van de terrasjes daar zullen genieten.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden