AHA

Amsterdammer helpt Amsterdammer: ‘Ik wil voorgoed uit de bijstand raken’

Stella de Swart. Wens: bijdrage voor potje onkosten van uitgave eigen boek.Beeld Eva Plevier

In de rubriek Amsterdammer helpt Amsterdammer krijgen Amsterdammers de kans een wens te vervullen van een stadsgenoot met een minimuminkomen. Dit keer: Stella de Swart wenst een bijdrage voor de uitgave van een eigen boek.

Met haar boek wil Stella de Swart de wereld laten zien dat armoede iedereen kan treffen. Geld voor een eerste druk heeft ze, maar een potje voor daarna niet. Bijdrage: 500 euro.

In haar zonnige bovenwoning in de Transvaalbuurt bericht de stem van een BNR-presentator over het laatste zake­lijke nieuws. Stella de Swart (55) schenkt verse gemberthee en vertelt waarom ze de radio altijd heeft aanstaan. “Zo voel ik me betrokken bij de maatschappij.” Daarom leest ze ook Het Financieele Dagblad. “Ik wil graag bijblijven. Voorheen fietste ik dagelijks naar restaurant Dauphine, daar ligt de krant gratis bij de wc. Sinds ik op een bijeenkomst toevalligerwijs met de secretaresse van de hoofdredacteur in ­contact kwam en haar mijn verhaal vertelde, ligt de krant dagelijks op de mat. Zoiets geeft me zo’n rijk gevoel.”

Lange tijd was een abonnement op de krant voor De Swart niet bijzonders. Net als een koophuis op IJburg, twee auto’s voor de deur en een goede fles wijn op vrijdagmiddag. “Als dochter van een arts en een verpleger ben ik in weelde opgegroeid. Ook toen mijn ouders uit elkaar gingen, kwam ik niets tekort. Met mijn ex zette ik dat luxe leventje voort. Rondrijden in zijn Saab 900 vond ik het allerfijnst. Alles was pracht en praal.”

Kaartenhuis

Hoe het ook kan, ondervond De Swart aan den lijve toen ze haar baan in de mode-industrie verloor, haar relatie stukliep en ze als alleenstaande moeder berooid en uitgeput op zoek moest naar een nieuw onderkomen. “Ik leefde het leven van een televisiecommercial en plots stortte ­alles als een kaartenhuis ineen. Ik moest m’n hand ophouden en trok van loket naar loket om de juiste hulp te krijgen. Ik raakte gevangen in de bijstand, moest naar de voedselbank. Maar ik leerde ook creatief te zijn. Het is niet zo dat ik bij de pakken neerzit, dat is niet wie ik ben. Maar ik was wel de sigaar: voor veel regelingen kwam ik niet aanmerking, pech en tegenslagen stapelden zich op: ik viel tussen wal en schip.”

Dat zij met haar voorliefde voor het FD en BNR niet het standaard beeld van een leven in armoede en schulden bevestigt, wijt De Swart aan het feit dat de algemene kennis over armoede bekrompen is. “Stereotypes werken altijd beperkend, maar als het over armoede gaat, maakt men het wel heel erg bont. Het idee dat mensen zonder geld dom, hulpeloos en lui zijn, is hardnekkig. Terwijl het zelden zo simpel is en bovendien: het kan iedereen overkomen.”

Met de intrede van armoede in haar leven, kreeg De Swart ook te maken met een verwoestende eenzaamheid. “Ik stond midden in het ­leven, maar zonder die vanzelfsprekendheden voelde ik me waardeloos. Een nietsnut. Als je lang in de armoede zit, ga je geloven dat je gek bent. Omdat ik nergens met mijn verhaal heen kon, begon ik op Facebook berichten te schrijven. Het was een dagboek en therapie ineen. Ondanks de fouten die ik door mijn dyslexie maakte, werd ik veel gelezen en de reacties ­waren bijzonder. Ik besloot een boek te maken, want mijn verhaal is niet uniek. Er zijn veel meer vrouwen en mannen die dit meemaken, en niet weten waar ze moeten beginnen.”

De Swart ging aan de slag, maar een boek uit­geven terwijl je een uitkering ontvangt, gaat niet zomaar. “Had ik toen doorgezet, dan was ik de bietenbrug op gegaan.” Uiteindelijk kreeg ze groen licht en wist ze met een crowdfundactie (zie kader) een startbedrag te vergaren. “Geweldig dat deze mensen in mij geloven. Hiermee kan ik de vormgeving, het redigeren en de druk van Armoede is gratis betalen.”

Spreker

Ze wil dat het boek bij gemeenten en beleids­makers terechtkomt, want in de armoede­bestrijding gaat nog een hoop mis. “Armoede is misschien niet sexy, maar wel actueel: door corona zullen er veel nieuwe armen opstaan. Maar om bij de juiste mensen te belanden, moet ik die mensen weten te bereiken.”

Als ervaringsdeskundige treedt ze nu nog gratis op bij evenementen, maar in de toekomst wil ze haar geld verdienen als verbinder en spreker. “Ik wil voorgoed uit de bijstand raken. Het gaat me niet meer om die Saab, wel om vooruitgang.”

Ze lacht. “Eigenlijk is dit boek een heel duur cv.”

Wilt u een bijdrage leveren? Maak dat kenbaar via een mail naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Voor de kunst

Omdat een boek uitgeven een hoop geld kost, besloot Stella de Swart een crowdfundingsactie op te zetten. Begin november bleek ze haar streefbedrag te hebben gehaald, maar met alleen een gedrukt boek verankert De Swart haar missie niet. “Ik wil inspireren en mensen een andere kijk op armoede en schulden geven, ik wil dat bij ambtenaren de schellen van de ogen vallen. Maar om dat te bereiken heb ik geld nodig voor pr- en marketingdoeleinden. Het boek is een belangrijk middel, maar om mijn werk te laten slagen, moet ik het boek onder de mensen zien te krijgen. Momenteel heb ik niet de financiële middelen om dat te bewerkstelligen.”

De wens van vorige week

Vorige week vroeg Doris Anima om een laptop zodat haar zoons thuis huiswerk kunnen maken. Nicole Krabbenborg doneert.

Haar geboorteland roept bij de Ghanese Doris Anima (49) gemengde gevoelens op. “Een goede baan vinden is lastig, zelfs als je een universitaire opleiding hebt.” Zelf kreeg Anima niet eens de kans haar school af te maken, als oudste was ze verantwoordelijk voor haar broertjes en zusjes. De mishandelingen door haar stiefvader dreven Anima het ouderlijk huis uit.

Met haar toenmalige man kreeg ze vijf kinderen, van wie er drie door sikkelcelziekte overleden. “Het baren van kinderen die na korte tijd overlijden is een afschuwelijk iets.” Het huwelijk liep stuk, en omdat haar jongste zoon ook sikkelcelziekte heeft, besloot Anima in haar eentje naar Nederland te reizen. Ze verbleef in de illegaliteit, zond al haar geld naar Ghana voor de juiste medicatie en na drie jaar kon ze haar kinderen laten overkomen. Het gaat ze goed, zeker met Amsterdam UMC nabij.

Wat ontbreekt, is een laptop voor de jongens om op te studeren. Nicole Krabbenborg (55) las de wens en besloot te doneren. “Het is zo belangrijk dat kinderen de juiste middelen krijgen,” zegt de directeur van een kinderopvangorganisatie. “Elk kind heeft talenten, maar niet elk kind heeft een bevoorrechte omgeving met materiële stimulans om tot bloei te komen. Ik ben blij dat ik met de koop van een laptop misschien wel iets kan bijdragen.”

Dankzij een anonieme gift is het bovendien mogelijk een extra laptop aan te schaffen, zodat beide jongens in rust hun werk kunnen doen.

Nicole KrabbenborgBeeld Eva Plevier
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden