Amsterdammer helpt Amsterdammer

Amsterdammer helpt Amsterdammer: een duwtje in de rug en het gaat weer

Wekelijks helpen Amsterdammers minder vermogende stadgenoten hun dromen te verwezenlijken. Zes kandidaten vertellen hoe hun deelname aan ‘Amsterdammer helpt Amsterdammer’ dit jaar hun leven veranderde.

Yaël Bouterse kreeg een lichtgewicht rolstoel.Beeld Eva Plevier

Yaël Bouterse

‘Ik kijk ernaar uit om straks in de zomer op de fiets te gaan’

De vijftienjarige Yaël Bouterse heeft dan wel sikkelcelziekte, maar de Amsterdamse laat zich door dat ­gegeven niet dwars­bomen. Bouterse zit in 4 vwo en haalt goede cijfers. Dat ze het niet zo heeft op huiswerk maken, heeft ze gemeen met haar leeftijdsgenoten en ze is vastbesloten na de middelbare school medicijnen te studeren. “Ik wil graag hematoloog worden, zodat ik later kinderen met sikkelcelziekte kan helpen. ­Omdat ik weet hoe het is, kan ik goed met hen praten.”

Bouterse woont al haar hele leven krap zevenhonderd meter van Amsterdam UMC, en dat is handig. Maar wanneer ze een zogenoemde sikkelcelcrise heeft, is de afstand van de bank naar de badkamer al te groot. “Het voelt dan alsof iemand me continu met een mes steekt. In mijn rug en benen en dat dan de hele tijd door.”

Lichtgewichtrolstoel

Als de aanval niet afneemt, moet ze via het ­infuus medicijnen toegediend krijgen. En juist op de momenten waarop alleen een slangetje met morfine haar pijn kan verlichten, is de ­kleine ­afstand naar UMC onoverbrugbaar. Daarom hoopte Bouterse via de rubriek een lichtgewichtrolstoel te krijgen.

Die rolstoel kwam er, en vanwege de talrijke reacties werd er meteen een studiepotje voor haar opgezet. Ook is er een elektrische fiets ­gekocht. “Daarmee ben ik overal heel vlug. Nu het zo koud is, ga ik nog met de metro naar school, maar ik kijk ernaar uit om straks in de zomer op de fiets te gaan.”

Geweldige verrassing

Het gaat op dit moment goed met Yaël, hoewel ze na haar verjaardag weer een paar dagen in het ziekenhuis lag vanwege een crise. “Ik zie wel echt uit naar de kerstvakantie. Even een beetje rust.”

Dat zoveel mensen op haar verhaal reageerden, had Bouterse niet verwacht. “Het was een geweldige verrassing. Ik heb het artikel ook aan al mijn vriendinnen laten zien, en sommige lera­ren op school hadden het ook gelezen. Ik kreeg van iedereen lieve reacties.”

Rita van Raaphorst kreeg een gehoorapparaat zodat ze weer mooie muziek kan luisteren en kan dansen.Beeld Eva Plevier

Rita van Raaphorst

‘Als ik honderd ben, dans ik weer de hele week!’

Toen Rita van Raaphorst in januari in Amsterdammer helpt Amsterdammer stond, was ze nog 81 en danste ze één keer per week. “Nu ben ik 82, en dans ik twee keer per week! Het gaat dus vooruit. Als ik honderd ben, dans ik weer de hele week!” zegt ze en lacht.

Dat het vaker lukt om haar grote liefde dansen te beoefenen, heeft alles te maken met het geavanceerde gehoorapparaat dat ze dankzij deze rubriek kreeg.

Hersenvliesontsteking

Al vanaf jonge leeftijd betekent dansen alles voor Van Raaphorst, die als jonge vrouw bij Het Internationaal Danstheater danste. “Russische volksdansen waren mijn absolute favoriet. Zo opzwepend en gepassioneerd.” Ze bleef dansen, met een groep dansers van tussen de 67 en 82 in De Pijp.

Door een hersenvliesontsteking is haar gehoor zwaar beschadigd, en was ze vanwege een laag inkomen op een goedkoop gehoor­apparaat aangewezen. Ook had de ontsteking haar evenwicht aangetast, maar dat was niet zo’n probleem, zei ze in januari: “Door mijn dans­ervaring kan ik goed mijn houding corrigeren. Maar met mijn gehoorapparaat kan ik de dansmuziek niet meer goed horen. Het dreunt enorm.”

Een gift van Het Internationaal Danstheater bood uitkomst. “Wij vinden het mooi dat iemand van 81 jaar nog steeds met zoveel passie danst,” zei directeur Sophie Lambo erover. Ook het befaamde dansersechtpaar Han Ebbelaar (75) en Alexandra Radius (76) doneerde, met hulp van hun Dansfonds ’79. Ebbelaar: “Ik zag aan de foto meteen dat zij een goede danser is. Dat zij op die leeftijd zo’n keurige attitude kan maken, is bewonderenswaardig.” 

Maat houden

Van Raaphorst is de koning te rijk met haar geavanceerde gehoorapparaat, dat ook goed aansluit op de televisie, radio en telefoon. Maar vooral het dansen doet haar goed. “Ik kan de muziek zoveel beter horen. Het bewegen was nooit het probleem voor me, maar nu kan ik ook weer maat houden!”

Elisabeth Ameyaw en haar kinderen kregen een stapelbed, bureautje, klerenkast en kinderfietsjes.Beeld Eva Plevier

Elizabeth Ameyaw

‘Trots op de schoolprestaties’

De in Ghana geboren Elizabeth Ameyaw (30) ging na haar mbo-­opleiding verzorging aan de slag in verpleeg­huizen: “Het is mijn passie om mensen te helpen.” Ze ontmoette in die tijd een Ghanese man met wie ze twee kinderen kreeg. Het jonge gezin had het goed, totdat zijn verblijfsvergunning verliep en hij werd teruggestuurd. Sindsdien heeft ze niets meer van hem vernomen.

Gestolen fietsen

Een stressvolle tijd brak aan. Ameyaw ontwikkelde zware rugklachten, waardoor ze niet meer kan werken. Tot overmaat van ramp kwam haar nieuwe vriend om bij een auto-ongeluk en moest ze haar woning uit. Nu heeft ze weer een eigen huis en dat geeft rust, maar de gestolen fietsen van haar kinderen kon ze niet vervangen.

Nadat ze in de krant had gestaan, kreeg ze twee kinderfietsen maar ook een stapelbed, een bureautje en een kleding­kast. “We zijn zo dankbaar voor de spullen.”

Huiswerk

Ze vertelt trots over hoe goed haar kinderen het op school doen en hoe vaak het bureautje wordt gebruikt voor huiswerk.

Met de fietsen gaat het gezin geregeld op pad. “Door in beweging te blijven hoop ik dat mijn rugklachten niet ver­ergeren.”

Najib Zentari kreeg een laptop voor zijn dochter.Beeld Eva Plevier

Najib Zentari

‘Mijn dochters moeten vrij opgroeien’

Najib Zentari (55) vroeg in november om een bijdrage voor een laptop voor zijn dochter van dertien. Zentari gaat door het vuur voor zijn drie dochters. “Ik wil ze alles geven. Voor mij maakt het niet zo veel uit dat ik geen nieuwe schoenen kan kopen, maar ik wil dat mijn dochters veilig en vrij kunnen opgroeien.”

Sinterklaascadeaus

Zijn verhaal sloeg bijzonder aan bij de Paroollezers. Een enorm aantal mensen zocht contact. Edgar Korteweg doneerde het benodigde bedrag, met nog een extraatje voor sinterklaascadeaus voor het gezin. “Najib laat ondanks zijn situatie een drive en focus zien waarvoor ik veel respect heb.”

Hij was echter niet de enige: er werd fors meer geld gedoneerd door andere gulle gevers, waarmee de stichting Amsterdammer Helpt Amsterdammer een extra potje voor het gezin is begonnen.

Overweldigend

Zentari is ontzettend blij, zegt hij. “Al snel werd de laptop voor mijn dochter bezorgd. Het was overweldigend en ook onverwacht om zo veel reacties te krijgen, dat heeft ons gezin veel goed gedaan. Een oud-mentor van mijn oudste dochter nam contact met ons op, mensen doneerden speelgoed. Ik ben heel erg blij.”

Gerrie Gelmers heeft zijn vrachtwagen rijbewijs gehaaldBeeld Eva Plevier

Gerrie Gelmers

‘Het bevalt heel goed op de vrachtwagen’

Half juni vroeg de van origine West-Friese Gerrie Gelmers (48) een bijdrage om zijn jeugddroom te verwezenlijken: vrachtwagenchauffeur worden. Tijdens het interview stond er truckersmuziek van Henk Wijngaard op – als extra bewijs voor Gelmers’ droom. Door een moeilijke jeugd, waarin het alcoholgebruik van zijn vader een grote rol speelde, en schuldenproblematiek was het hem niet gelukt zijn droom te verwezenlijken.

Duwtje in de rug

Het dromerige enthousiasme van Gelmers werkte aanstekelijk: er meldden zich verschillende donateurs, onder wie Ron Banis van rijschool Collewijn. “Als ik een tran­sportbedrijf had, zou ik hem meteen aan­nemen,” zei Banis , bij wie Gelmers eerder les had. Banis roemde de vriendelijkheid van Gelmers en wilde hem graag een duwtje in de rug geven. Zo geschiedde: op 25 juni begon Gelmers met rijles op de vrachtwagen en op 1 november haalde hij zijn rijbewijs. Sindsdien is hij tot zijn grote geluk aan het werk als chauffeur. 

“Het bevalt héél goed en ik ben ontzettend blij,” zegt hij. Gelmers onderhoudt warm contact met zijn donateurs. “Ik zie de toekomst nu met veel meer vertrouwen tegemoet.”

Geschonken in 2019

€45.497,44

Wensen-top 5

1. Bed
2. Fiets
3. Koelkast, fornuis, wasmachine
4. Opknapbeurt tuin
5. Behandeling huisdier

De meest bijzondere wensen van dit jaar

Een dna-test voor de zoektocht naar biologische ouders, het drukken van een eigen boek, een bezoek in baljurk aan een André Rieuconcert, de inburgeringskosten voor een echtgenote en galeriekosten voor een eigen expositie.

Bijzondere extra’s door lezers aangeboden

Studiepotjes voor tieners, een stageplek, hand-en-spandiensten in huis en tuin, een ontmoeting tussen jeugdvrienden, kaartjes voor de bio­scoop en voor Artis, en een bosje bloemen.

Van vrager tot gever

In 2017 stond Natascha Werkzam in de rubriek met als wens een laptop voor haar oudste zoon. Werkzam kreeg kortgeleden een beter betaalde baan. Van haar eerste salaris doneerde ze een bedrag aan AHA omdat ze graag iets terug wilde doen.

Kent u een Amsterdammer die ook een steuntje in de rug verdient?

Heeft deze stadgenoot een minimum­inkomen en een wens? Stuur dan een mail naar aha@parool.nl.

Bedankt!

Wij willen alle lezers en gevers hartelijk bedanken voor de betrok­kenheid en gulle giften. Het is hartverwarmend om te zien hoeveel aardige Amsterdammers iets over hebben voor hun mede-Amsterdammers. We wensen iedereen fijne feestdagen en kijken uit naar een gul 2020.

Liesbeth Ribbink en Marlene Tas

Stichting Amsterdammer Helpt Amsterdammer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden