AHA

Amsterdammer helpt Amsterdammer: ‘De afgelopen maanden waren pittig’

In de rubriek Amsterdammer helpt Amsterdammer krijgen Amsterdammers de kans een wens te vervullen van een stadsgenoot met een minimuminkomen. Dit keer: Gladys Adene wenst een bijdrage voor een nieuwe kinderwagen.

Gladys Adene: ‘Het liefst zou ik weer aan de slag gaan als kapper, maar daar heb ik de juiste papieren niet voor.’ Beeld Eva Plevier
Gladys Adene: ‘Het liefst zou ik weer aan de slag gaan als kapper, maar daar heb ik de juiste papieren niet voor.’Beeld Eva Plevier

Na een traumatische start in Nederland wil Gladys Adene haar leven en dat van haar zoontje weer kleur geven. De kapotte kinderwagen helpt daar niet bij. Kosten: 300 euro.

Er hangt vorst in de lucht, maar in de Amstelveense flat van Gladys Adene (34) is het ­aangenaam warm. Het appar­tement op de zevende verdieping kleurt zachtroze door de namiddagzon. Adene zit op de bank en voedt haar zoontje Richard van anderhalf. Op de televisie staat het journaal aan. Ze wonen hier nu ongeveer een jaar. Daarvoor verbleven ze een tijd in een opvanghuis van het Amsterdams Coördinatiepunt Mensenhandel (ACM, zie kader). “We hadden het goed daar,” zegt Adene. “Ik heb daar wel wat vriendinnen gemaakt.”

De Nigeriaanse is verlegen, spaarzaam met haar antwoorden maar kan soms ook in lachen uitbarsten. Het Engels– de voertaal van het interview – van haar bezoek doet haar denken aan haar oudere broer en herinneringen aan hem ­laten haar giechelen. “Toen we klein waren, plaagden we elkaar veel. Ik groeide op met elf broers en zussen, ik was een van de jongsten.”

Eigen kapperszaak

Haar jeugd omschrijft ze als een gelukkige tijd. Ze werd geboren in provinciestad Owo, maar woonde ook lange tijd in de voormalige hoofdstad Lagos. Daar begon ze na haar middelbare school aan een opleiding hotelmanagement, maar halverwege haar studie overleed haar vader. Door zijn plotselinge dood moest Adene haar opleiding staken en werk zoeken. Ze ging aan de slag in een kapperszaak. “Ik vond het als jong meisje altijd al heel erg fijn en leuk om het haar van mijn zussen in te vlechten. Ik bleek talent te hebben en na een tijdje kon ik mijn eigen zaak openen.” Helaas zorgde de slechte locatie van haar salon voor financiële malaise en moest ze haar winkel na een tijdje opdoeken.

Over de periode die toen aanbrak, wil Adene niet veel kwijt. Behalve dat ze onder trauma­tische omstandigheden naar Nederland kwam, kan en wil ze er niets over zeggen omdat praten over wat er toen is gebeurd nare herinneringen oprakelt. Dat ze pas in het ACM-opvanghuis weer enigszins grond onder haar voeten vond, is zacht uitgedrukt. “Ze hebben me erg goed geholpen. De andere vrouwen en ik kregen Nederlandse les, maar ook leerden ze ons over hoe je met geld moet omgaan, en ze ondersteunden onze aanvraag voor een verblijfsvergunning. Dit huis heb ik ook aan hen te danken.”

Adene vond baantjes als schoonmaker en afwasser, en ging ook een tijdje aan de slag bij de bloemenveiling in Aalsmeer. Helaas is ze door fikse rugklachten nu genoopt thuis te blijven. De alleenstaande moeder komt momenteel rond van een uitkering en dankzij slim budget­teren lukt dat aardig. Door een kleine schuld bij haar zorgverzekeraar kan ze geen aanvullende dekking voor de fysiotherapeut aanvragen. “Ik doe soms wat oefeningen, maar ik weet niet zo goed of ik het juiste doe. Het liefst zou ik weer aan de slag gaan als kapper, maar daar heb ik niet de juiste papieren voor.”

Vanwege corona wordt een uitspraak over haar asielaanvraag telkens opgeschoven. “De afgelopen maanden waren pittig. Ik ging graag naar de Nigeriaanse kerk in Zuidoost, maar door de maatregelen kon dat lange tijd niet.” Haar sociale leven stelde voor corona al weinig voor, maar tijdens de lockdown raakte ze verder in een sociaal isolement. “Ik kom weinig buiten, net als iedereen probeer ik zoveel mogelijk binnen te blijven.”

Naar buiten

Toch mist ze de aanspraak met anderen. Ook gaat ze graag met haar zoontje Richard naar ­buiten voor een wandeling, maar de kapotte kinderwagen maakt het haar lastig. De kap die het kind tegen wind en weer dient te beschermen, is kapot en door een lek wiel is het voortduwen een ellendig karwei, iets wat haar zwakke rug niet trekt.

Tot overmaat van de ramp heeft haar tweedehands wasmachine het onlangs ook nog begeven. Ze vertelt lachend hoe ze de was nu maar met de hand doet, maar daar krijgt ze niet alles brandschoon mee. Ze vult haar Engels aan met het Nederlands dat ze net heeft geleerd: “Yes, many vieze kleren.” En ze schatert het uit.

Wilt u een bijdrage leveren? Maak dat kenbaar via een mail naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

ACM-opvanghuis

Het Amsterdams Coördinatiepunt Mensenhandel (ACM) vangt slacht­offers van mensenhandel op. Onder mensenhandel wordt het werven, vervoeren, overbrengen of huisvesten van een persoon verstaan. Daarbij wordt dwang gebruikt met de bedoeling deze mensen uit te buiten. Een paar jaar geleden schatte de nationaal rapporteur dat er jaarlijks tussen de 5000 en 7500 slachtoffers van mensenhandel zijn in Nederland. ACM biedt hulp onder meer door opvang, therapie, medische zorg, ondersteuning bij juridische zaken, scholing en het zoeken van werk.

De wens van twee weken geleden: ‘Stella toont, ondanks een hoop tegenslag, initiatief’

Twee weken geleden vroeg Stella de Swart financiële hulp bij het aan de man brengen van haar boek. Pieter van Huystee doneert.

Lange tijd kwam Stella de Swart (55) niets tekort. Als dochter van een arts en verpleger groeide ze op in weelde. Ook toen haar ouders scheidden, had dat geen financiële consequenties. “Met mijn ex zette ik dat luxe leventje voort. Rondrijden in zijn Saab 900 vond ik het allerfijnst.” Dat veranderde toen De Swart haar baan in de mode-industrie verloor, haar relatie stukliep en ze als alleenstaande moeder berooid en uitgeput achterbleef.

Ellendige en eenzame jaren volgden, pech en tegenslagen stapelden zich op. De Swart vond op Facebook een plek om haar ervaringen te delen. Haar berichten werden veel gelezen en gedeeld, en een plan voor een boek ontstond. “Mijn verhaal is niet uniek, dit kan iedereen overkomen.”

Met hulp van een crowdfunding verschijnt Armoede krijg je gratis in het voorjaar, maar met alleen een gedrukt boek verankert De Swart haar missie niet. Om het boek bij de juiste mensen te krijgen, heeft ze geld nodig voor pr en marketing.

Pieter van Huystee (64) heeft aangeboden De Swart te helpen. Hij las haar verhaal met groeiende belangstelling. “Stella toont, ondanks een hoop tegenslag, initiatief, en dat vind ik erg mooi. Daarnaast ben ik simpelweg erg benieuwd naar het boek,” zegt de filmproducent. “Ik ben me momenteel aan het voorbereiden op een documentaire over het groeiende inkomensverschil in Nederland, ook daarom wil ik graag meer van Stella lezen.”

Pieter van Huystee. Beeld Eva Plevier
Pieter van Huystee.Beeld Eva Plevier
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden