Ruben Koops. Beeld Artur Krynicki
Ruben Koops.Beeld Artur Krynicki

Amsterdam verdient wethouders met een mening

PlusRepubliek Amsterdam

Ruben Koops

Marjolein Moorman is nog maar nauwelijks bekomen van de gigantische overwinning die ze voor de PvdA in Amsterdam geboekt heeft, of het afzeiken is alweer begonnen. Anonieme schoolbestuurders mochten in de Volkskrant klagen over hun wethouder, die wat hen betreft te veel met haar landelijke imago bezig was. Het laat zich raden wie het zijn: waarschijnlijk bestuurders van de rijke, witte elitescholen uit Zuid die de afgelopen jaren geconfronteerd zijn met de bemoeienis van een wethouder met een mening. Een PvdA’er inderdaad, gekozen om gemengd onderwijs te bevorderen. Als dit hun zwaarste kritiek is op Moorman, is het geen verrassing dat ze het zo goed doet als wethouder.

Ja, Moorman is voormalig hoofddocent politieke communicatie aan de UvA en was eerder actief als communicatiestrateeg. Hoewel ik een broertje dood heb aan communicatieadviseurs en consultants in de politiek, durf ik te bepleiten dat de colleges van B en W van Amsterdam en andere steden juist wel wat meer Moorman kunnen gebruiken.

Dat zit zo: sinds de opkomst van D66 (2014) en GroenLinks (2018) in colleges van grote steden worden wethoudersposten in toenemende mate bevolkt door anonieme bestuurders. Op hun visitekaartje staat wethouder, maar in de praktijk zijn het een soort superambtenaren die onder het mom van ‘effectief bestuurder’ of ‘stille kracht op de achtergrond’ vooral de top van de beleidspiramide draaiend houden. Huidig wethouder Van Doorninck (GroenLinks) heeft een naamsbekendheid van 22 procent, Simone Kukenheim (D66) slechts 18 procent, terwijl ze beiden net zo lang meedraaien in de Amsterdamse politiek als Moorman.

Beleid maken is belangrijk werk, maar voor Amsterdamse wethouders ligt de lat echt hoger. Bij een wethoudersfunctie in een grote stad hoort namelijk een enorme microfoon die je moet gebruiken om problemen mee van de daken te schreeuwen. Wethouders zouden zich veel actiever moeten mengen in het maatschappelijk debat over bijvoorbeeld wonen, klimaat en ongelijkheid, en dan bij voorkeur via de vrije pers in plaats van de gemeentelijke kanalen die geen mens serieus neemt.

Kijk naar Floor Wibaut (welzijn), kijk naar Jan Schaefer (wonen) en naar Ahmed Aboutaleb (Nederlanderschap), maar recenter ook naar Eric van der Burg (VVD) of Andrée van Es (GroenLinks). Het waren allemaal wethouders die hun positie gebruikten om ambassadeurs te worden voor de problemen van hun tijd. Van Es was een van de eerste Nederlandse bestuurders die zich in 2012 uitsprak tegen Zwarte Piet, Van der Burg werd een boegbeeld van gezond leven en stevig overheidsingrijpen om dat voor elkaar te krijgen.

Wat deze wethouders zeiden was in hun tijd groot nieuws en kreeg veel weerstand, nu is het staand beleid of staat het in het regeerakkoord. Amsterdam verdient wethouders met een mening die de rest van Nederland laten zien dat het leven in grote steden snel verandert en dat groepen mensen in de knel komen. Wie dit succesvol doet, wordt uiteindelijk vereenzelvigd met de onderwerpen die zij onder hun hoede hebben, kijk maar naar Moorman.

Het succes van Marjolein Moorman is een herinnering aan dit soort stadsbestuurders, haar verkiezingsoverwinning is het bewijs dat Amsterdammers daar behoefte aan hebben.

Politiek verslaggever Ruben Koops belicht in ‘Republiek Amsterdam’ een politiek onderwerp uit de stad.

Reageren? r.koops@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden