Amsterdam herdenkt slachtoffers van de Bijlmerramp

Na een onrustige week werden in Zuidoost in alle rust de slachtoffers van de Bijlmerramp herdacht.

Wethouder Rutger Groot Wassink en stadsdeelvoorzitter Tanja Jadnanansing leggen een krans bij de ‘boom die alles zag’. Beeld Patrick Meershoek

Het was koud en nat, dus het viel lastig vast te stellen of veel mensen de herdenking uit onvrede hadden vermeden. De afgelopen dagen was er veel te doen geweest over het besluit van de organiserende stichting om de 27e herdenking van de Bijlmerramp te koppelen aan het actuele thema van het wapengeweld in het stadsdeel.

Ongepast, luidde het oordeel op sociale media, om de slachtoffers van de vliegramp te herdenken met de slachtoffers van de afrekeningen in het milieu van de drugscriminaliteit, en na een paar gepeperde brieven in de krant kwam het stadsbestuur op de ochtend van de herdenking tot dezelfde conclusie: de koppeling was van de baan.

Terug- en vooruitblikken

Ongeveer tweehonderd mensen waren naar het monument gekomen om de herdenking bij te wonen. Onder hen veel vertegenwoordigers van politieke partijen, media en bestuur. Veel ernstige gezichten dus, maar slechts een enkeling had een zakdoek nodig om de tranen te deppen, een teken dat het verdriet oud begint te worden.

De behoefte om niet alleen terug te blikken maar ook vooruit, stak ook de kop op in de toespraken. Stadsdeelvoorzitter Tanja Jadnanansing noemde de zorg voor elkaar een waardevolle les van de ramp, een les die in de Bijlmer ook vandaag de dag in praktijk wordt gebracht. “Dat omzien naar elkaar doen we nog steeds in Zuidoost.”

Veerkracht nabestaanden

Ook wethouder Rutger Groot Wassink roemde in zijn speech de veerkracht van de nabestaanden en hun omgeving na de ramp van 4 oktober 1992. En ook hij trok lijnen naar het heden door erop te wijzen dat ons handelen soms ingrijpende gevolgen heeft voor anderen. Zo kwam, in vermomming, de geweldsgolf toch aan de orde.

Behalve regen was er ook veel zegen. Voorzitter Helen Burleson van de organiserende stichting had ’s middags bij het monument een delegatie van de Urbanus-kerk ontmoet die aan het bidden was geslagen voor een waardige herdenking. Tijdens de plechtigheid bad een voorganger voor de nabestaanden en het organiserend comité.

Toch was het een mooie herdenking. Tijdens de minuut stilte luisterden alle aanwezigen zwijgend naar het lawaai van de halsbandparkieten in de bomen en de kuchende generator achter de partytent. Hoogtepunt was het koortje van scholieren dat het mooie Always on my mind zong. Dat gebeurde tamelijk onzeker en niet vreselijk toonvast, maar er ging ontegenzeggelijk een grote troost van uit.   

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden