Restaurant Peter Scholte/Sucre

Frans, Wereldkeuken

Nepchic maakt geen indruk

Na Mirafiori kwam Vossius, daarna The Mansion en nu dus Sucre. Op de kaart kaviaar, krab en truffel, maar ook rogvleugel en foie gras. En spelfouten.

Misschien is de typisch Jiddische uitdrukking hier van toepassing: er zit de nieges in (er rust een vloek op). Hoewel Mirafiori er jaren zat - als jongetje stond ik nieuwsgierig te snuffelen aan de kookdampen die uit het souterrain kwamen - heeft Vossius het er niet lang uitgehouden en zijn opvolger ook niet. Nu zit er Sucre, hierheen verhuisd van de Amstelveenseweg. Het restaurant, bij de lounge en Dessert Store, profileert zich als Restaurant Peter Scholte.

De toegang is wat lastig: eerst een stoep, dan een trap en dan pas ben je bij de lounge. Het restaurant is nog een verdieping hoger, een draaiende trap op. Niet dat het niet chic is, of, beter, dat ze niet chic doen. Dat blijkt uit een aantal dingen: je servet wordt, als je je even verwijdert, voor je opgevouwen en weer op tafel gelegd. Ze schrijven je bestelling niet op (wat vakkundigheid suggereert), maar dat betekent hier dat je het nog twee keer moet herhalen voordat het goed gaat. Je tafelwater wordt uit het zicht gezet, zodat je, als je droog komt te staan, lang op je water kunt wachten, en áls het komt,is het ineens plat water in plaats van het bestelde bruis. De vraag de fles maar op tafel te laten staan wordt beantwoord met: 'We schenken het met liefde voor u in.' Een gotspe dus. Lieve meisjes, hoor, maar niet erg competent.

De kaart is ook chic bedoeld, maar wemelt van de fouten: merengue (een dans) in plaats van meringue, mire pois in plaats van mirepoix, collonata in plaats van colonnata, canneloni's (dubbel meervoud) in plaats van canneloni, Reblechon in plaats van Reblochon en mastique in plaats van mastiek. En dan serveren ze ook nog king bolet (valse naam voor een soort oesterzwam, beslist geen boleet), rogvleugel (afgeraden, want schadelijk voor de natuur) en veel foie gras - geen commentaar.

We beginnen met een omslachtig gerecht, dat 'Sweet monsters of the sea' is gedoopt, met onder andere zeeduivel en king crab, maar die is met zoete ananas gecombineerd, zodat niet veel van de eigen smaak van de krab is overgebleven (€19,00).

Kwartel is verwerkt in een terrine met eendenlever, met een beetje peer en het een en ander eromheen: fraai om te zien en niet slecht, behalve dan voor de eenden (€15,00).

Als tussengerechten gegrilde en gepocheerde zeetong met oestertartaar en -ravioli en Avruga kaviaar. Wat is dat? vraag ik. 'Dat is wilde kaviaar, meneer,' is het antwoord. Niet dus. Ook weer chic doen met nep: Avruga is (gerookt smakende) Spaanse haringkuit en heeft niets met steur of kaviaar van doen (€24,00).

Tweede tussengerecht is gebakken eendenborst, waar ook weer foie gras in blijkt te zitten, gezoet met honing, sinaasappel en vanille. Het lof, deels gaar en wat vezelig, deels rauw, biedt geen respijt (€16,00).

Dan zijn we aan de hoofdgerechten toe: tarbot met krokante aardappelspaghetti, lardo en truffel met pastinaakcrème en truffelschuim. De vis is in orde, maar van de truffel is niet veel te proeven. Niet wat je noemt opzienbarend, tenzij je gaat voor schuim, wat in feite een soort Haagse bluf is (€28,00).

En dan de 'Thriller van ossenhaas', met drie raar op de draad gesneden hompen vlees met van alles eromheen: gels, schuim et cetera. Er is een bakje met volstrekt ongare linzen onder een laagje paddenstoelenschuim - waar heb dat nou voor nodig? (€28,00).

Bij een zaak die zijn reputatie vooral dankt aan zijn spectaculair gebrachte desserts, is er nog enige hoop. Die desserts heten naar de hoofdkleur: Donker, Geel, Paars Groen en Wit. We kiezen Donker en Groen (elk €14,00). Donker heet zo door de verwerkte chocolade: een roomtruffel, gel, schuim, crème en nog meer vrolijke snoeperijen, waar we niet echt van onder de indruk zijn. Dat wordt niet beter bij Groen. Ook dit complexe dessert wordt geserveerd in een metalen schaal, die weer in een grotere schaal staat, waar heet water in wordt gegoten om het takje eucalyptus erin te doen geuren. Nu geurt dat blad vooral naar kattenpis; dus daar heb je me niet mee. Op de schaal een macaron, een marshmallow, een stukje cake et cetera, met een Granny Smithsorbet die meer op licht aangevroren appelmoes dan op sorbet lijkt.

De wijnkaart is lang en prestigieus, maar het aantal wijnen per glas is miniem, tenzij je iets van het wijnarrangement kiest, wat we doen. Die bourgogne is goed.

Alles bij elkaar veel geschreeuw en weinig wol. Moest ik daarvoor die trap op strompelen?