Madelief

Belgisch, Frans

Evergreens uit de burgerkeuken

De kaart is niet omvangrijk, maar de gerechten zijn dat wel. In het eenvoudig ingerichte Belgische restaurant Madelief is het bourgondisch genieten.

De Zocherstraat is één van de merkwaardigste straatjes van Amsterdam; hij loopt met een bocht van de Overtoom naar de Amstelveenseweg. Op de hoek van die bocht zit Madelief. De inrichting is spartaans, met aan prima houten tafeltjes het eenvoudigste soort tuinklapstoeltjes. Maar wel goede servetten! Achterin is een gordijn, met daarachter de schuifdeur naar de wc's. Er is een barretje, aan de muur hangen portretten van Jacques Brel en uit de speakers komt zowaar ook zijn stem (en die van andere iconen van het chanson en de blues).

Madelief (de chef) en Jean-Michel zijn uitgerekend vanavond elders, maar in de keuken staat een uitstekende vervanger en het meisje dat bedient, is lieftallig en doet ook buitengewoon haar best.

Voor wie dat al niet vermoedt (Brel!): dit is een Belgisch restaurant met Belgische (en Franse) evergreens uit de burgerkeuken, die bij ons om zeep is geholpen door de huishoudscholen.

We worden welkom geheten met een glas heerlijke poiré (perencider, zeg maar), waar je ons een groot plezier mee kunt doen, en een glaasje voortreffelijke preisoep.

De kaart is niet omvangrijk, maar de gerechten zijn dat wel. Bourgondisch, zou je kunnen zeggen.

Zo beginnen we met het trio van Sint-Jakobsschelpen, zeekraal, risotto en armoricaine van kreeft (€15,00). Alles is precies goed, wat bij risotto nog niet makkelijk is, maar deze is lekker en smeuïg.

Dan is er de halve kwartel met Ardense paté, crudités en uienconfituur. Niet vermeld zijn de vier soorten voortreffelijke worst die meekomen, waaronder heerlijke bloedworst (of zwarte pensen, zoals ze soms in Vlaanderen zeggen). Buitengewoon gevarieerd en spannend; misschien dat alleen de paté wat minder droog en stevig kan zijn (€13,00).

Als tussengerecht eten we allebei de garnalensoep met zeebaarsfilet, een toastje met knoflookboter en garnaaltjes (€15,00). Ook dat is geen halve maatregel; de knoflookboter is wellicht wat uitgesproken - daar moet je van houden - maar ook dit is een heel goed gerecht. Inmiddels heb ik ontdekt dat je het idee van een viergangenmenu hier niet in je hoofd moet halen: alles is buitengewoon royaal geportioneerd. Niets Hollands dus!

We hadden kunnen opteren voor iets met foie gras, maar we proberen ons als politiek correcte Hollanders te gedragen. Overigens serveren ze hier, als je die van tevoren hebt besteld, ook kreeft en oesters.

Voor de hoofdgerechten heb je de keuze uit vier zaken: er is een echte tournedos Rossini, met alles zoals Rossini dat heeft bedacht, en een in bier uit Chimay gestoofd konijn, maar wij houden het deze keer bij de roodbaarsfilet met beurre blanc met limoen, Zeebrugse garnalen, gekookte krieltjes, jonge worteltjes en groene asperges (€27,00). U ziet, er wordt hier niet knieperig gedaan. De vis is uitstekend, de Zeebrugse garnalen zijn wat we hier Hollandse garnalen noemen, de kleine grijze, en het garnituur is al even voortreffelijk als de rest. Onze ogen zijn hier duidelijk groter dan onze maag.

Dat is eveneens het geval bij het wildstoofpotje met negen (!) soorten wild, geflambeerd met cognac en een mooi rosé gebraden hazenrugfilet met balsamico van vijgen, pompoencrème, cantharellen en stoofpeer (€28,00). Een hele maaltijd! Alles heeft een mooie, volle wildsmaak - het wild komt overigens, net als al het andere vlees, uit het thuisland van de patron.

Als dessert zijn er les tartes de Madelief, aangekondigd als een Tatin, maar in de praktijk eerder een gekaramelliseerde tarte fine. Met het knapperige bladerdeeg echt voortreffelijk! (€7,00). En dan is er het beste chocolade-ijs (met chocolate chips) ooit (€7,00). Daar ben ik zelfs stil van.

We houden ons - zoals gewoonlijk - in met de wijn, maar de kleine kaart is heel goed samengesteld. Ze besteden er hier duidelijk aandacht aan en de bediening geeft desgevraagd alle relevante informatie!

Misschien dat de omgeving niet het luxueuze paleisje is waar de gemiddelde Hollandse burger zijn uit industriële halfproducten vervaardigd nepvoedsel met goesting nuttigt, maar dit is exact het omgekeerde: koninklijk eten in een eenvoudige omgeving. Maar waar het telt, daar is het. Bravo les gars!